An other Christian site – Een andere Christelijke site

Posts tagged ‘Antichrist’

Matthew 16 Calvin’s view

And the Pharisees came.

Mark says that they began to dispute, from which we may conjecture that, when they had been vanquished in argument, this was their last resource; as obstinate men, whenever they are reduced to extremities, to avoid being compelled to yield to the truth, are accustomed to introduce something which is foreign to the subject. Though the nature of the dispute is not expressed, yet I think it probable that they debated about the calling of Christ, why he ventured to make any innovation, and why he made such lofty pretensions, as if by his coming he had fully restored the kingdom of God. Having nothing farther to object against his doctrine, they demand that he shall give them a sign from heaven. But it is certain that a hundred signs would have no greater effect than the testimonies of Scripture. Besides, many miracles already performed had placed before their eyes the power of Christ, and had almost enabled them to touch it with their hands. Signs, by which Christ made himself familiarly known, are despised by them; and how much less will they derive advantage from a distant and obscure sign? Thus the Papists of our own day, as if the doctrine of the Gospel had not yet been proved, demand that it be ascertained by means of new miracles.

The Pharisees, together with the Sadducees. It deserves our attention that, though the Sadducees and the Pharisees looked upon each other as enemies, and not only cherished bitter hatred, but were continually engaged in hostilities, yet they enter into a mutual league against Christ. In like manner, though ungodly men quarrel among themselves, their internal broils never prevent them from conspiring against God, and entering into a compact for joining their hands in persecuting the truth.

Tempting. By this word the Evangelists mean that it was not with honest intentions, nor from a desire of instruction, but by cunning and deceit, that they demanded what they thought that Christ would refuse, or at least what they imagined was not in his power. Regarding him as utterly mean and despicable, they had no other design than to expose his weakness, and to destroy all the applause which he had hitherto obtained among the people. In this manner unbelievers are said to tempt God, when they murmur at being denied what their fancy prompted them to ask, and charge God with want of power.


3. Hypocrites, you can judge.

He calls them hypocrites, because they pretend to ask that which, if it were exhibited to them, they are resolved not to observe. The same reproof applies nearly to the whole world; for men direct their ingenuity, and apply their senses, to immediate advantage; and therefore there is scarcely any man who is not sufficiently well qualified in this respect, or at least who is not tolerably acquainted with the means of gaining his object. How comes it then that we feel no concern about the signs by which God invites us to himself? Is it not because every man gives himself up to willing indifference, and extinguishes the light which is offered to him? The calling of Christ, and the immediate exhibition of eternal salvation, were exhibited to the scribes both by the Law and the Prophets, and by his own doctrine, to which miracles were added.

There are many persons of the same description in the present day, who plead that on intricate subjects they have a good right to suspend their judgment, because they must wait till the matter is fully ascertained. They go farther, and believe that it is a mark of prudence purposely to avoid all inquiry into the truth; as if it were not an instance of shameful sloth that, while they are so eagerly solicitous about the objects of the flesh and of the earth, they neglect the eternal salvation of their souls, and at the same time contrive vain excuses for gross and stupid ignorance.

A very absurd inference is drawn by some ignorant persons from this passage, that we are not at liberty to predict from the aspect of the sky whether we shall have fair or stormy weather. It is rather an argument which Christ founds on the regular course of nature, that those men deserve to perish for their ingratitude, who, while they are sufficiently acute in matters of the present life, yet knowingly and willfully quench the heavenly light by their stupidity.


Matthew 16:4: A wicked and adulterous nation.

This passage was explained {1 } under #Mt 12:38 The general meaning is, that the Jews are never satisfied with any signs, but are continually tickled by a wicked desire to tempt God. He does not call them an adulterous nation merely because they demand some kind of sign, (for the Lord sometimes permitted his people to do this,). but because they deliberately provoke God; and therefore he threatens that, after he has risen from the dead, he will be a prophet like Jonah. So Matthew at least says  —  for Mark does not mention Jonah  —  but the meaning is the same; for, strictly speaking, this was intended to serve as a sign to them, that Christ, when he had risen from the dead, would in every place cause the voice of his Gospel to be distinctly heard.


Matthew 16:5. And when his disciples came. Here Christ takes occasion from the circumstance that had just occurred {1 } to exhort his disciples to beware of every abuse that makes an inroad on sincere piety. The Pharisees had come a little before; the Sadducees joined them; and apart from them stood Herod, a very wicked man, and an opponent and corrupter of sound doctrine. In the midst of these dangers it was very necessary to warn his disciples to be on their guard; for, since the human mind has a natural inclination towards vanity and errors, when we are surrounded by wicked inventions, spurious doctrines, and other plagues of the same sort, nothing is more easy than to depart from the true and simple purity of the word of God; and if we once become entangled in these things, it will never be possible for the true religion to hold an entire sway over us. But to make the matter more clear, let us examine closely the words of Christ.

Beware of the leaven of the Pharisees. Along with the Pharisees Matthew mentions the Sadducees. Instead of the latter, Mark speaks of Herod. Luke takes no notice of any but the Pharisees, (though it is not absolutely certain that it is the same discourse of Christ which Luke relates,) and explains the leaven to be hypocrisy. In short, he glances briefly at this sentence, as if there were no ambiguity in the words. Now the metaphor of leaven, which is here applied to false doctrine, might have been employed, at another time, to denote the hypocrisy of life and conduct, or the same words might even have been repeated a second time. But there is no absurdity in saying, that those circumstances which are more copiously detailed by the other two Evangelists, in the order in which they took place, are slightly noticed by Luke in a manner somewhat different, and out of their proper place or order, but without any real contradiction. If we choose to adopt this conjecture, hypocrisy will denote here something different from a pretended and false appearance of wisdom. It will denote the very source and occasion of empty display, which, though it holds out an imposing aspect to the eyes of men, is of no estimation in the sight of God. For, as Jeremiah (#Jer 5:3) tells us that the eyes of the Lord behold the truth, so they that believe in his word are instructed to maintain true godliness in such a manner as to cleave to righteousness with an honest and perfect heart; as in these words,

An now, O Israel, what doth the Lord require from thee, but that thou shouldst cleave to him with all thy heart, and with all thy soul? (#De 10:12).

On the other hand, the traditions of men, while they set aside spiritual worship, wear a temporary disguise, as if God could be imposed upon by such deceptions; for to whatever extent outward ceremonies may be carried, they are, in the sight of God, nothing more than childish trifles, unless so far as they assist us in the exercise of true piety.

We now perceive the reason why hypocrisy was viewed by Luke as equivalent to doctrines invented by men, and why he included under this name the leavens of men, which only puff up, and in the sight of God contain nothing solid, and which even draw aside the minds of men from the right study of piety to empty and insignificant ceremonies. But it will be better to abide by the narrative of Matthew, which is more copious. The disciples, after having been reproved by our Lord, came at length to understand that he had charged them to be on their guard against certain doctrine. It was plainly, therefore, the intention of Christ to fortify them against prevailing abuses, by which they were attacked on all sides. The Pharisees and Sadducees were expressly named, because those two sects maintained at that time a tyrannical sway in the Church, and held opinions so utterly subversive of the doctrine of the Law and the Prophets, that almost nothing remained pure and entire.

But Herod did not in any way profess to teach; and a question arises, why does Mark class him with false teachers? Beware of the leaven of the Pharisees, and Of The Leaven Of Herod. I reply: he was half a Jew, was mean and treacherous, and availed himself of every contrivance that was within his reach to draw the people to his side; for it is customary with all apostates to contrive some mixture, for the purpose of establishing a new religion by which the former may be abolished. It was because he was laboring craftily to subvert the principles of true and ancient piety, and thus to give currency to a religion that would be exceedingly adapted to his tyranny, or rather because he was endeavoring to introduce some new form of Judaism, that our Lord most properly charged them to beware of his leaven. From the temple of God the scribes disseminated their errors, and the court of Herod was another workshop of Satan, in which errors of a different kind were manufactured.

Thus in our own day we find that not only from Popish temples, and from the dens of sophists and monks, does Antichrist vomit out her impostures, but that there is a Theology of the Court, which lends its aid to prop up the throne of Antichrist, so that no stratagem is left untried. But as Christ opposed the evils which then prevailed, and as he aroused the minds of his followers to guard against those which were the most dangerous, let us learn from his example to make a prudent inquiry what are the abuses that may now do us injury. Sooner shall water mix with fire than any man shall succeed in reconciling the inventions of the Pope with the Gospel. Whoever desires to become honestly a disciple of Christ, must be careful to keep his mind pure from those leavens; and if he has already imbibed them, he must labor to purify himself till none of their polluting effects remain. There are restless men, on the other hand, who have endeavored in various ways to corrupt sound doctrine, and, in guarding also against such impostures, believers must maintain a strict watch, that they may keep a perpetual Passover

with the unleavened bread of sincerity and truth, (#1Co 5:8).

And as on every hand there now rages an impiety like that of Lucian, {2 } a most pernicious leaven, or rather a worse than deadly poison, let them exercise this very needful caution, and apply to it all their senses.

———— –



Matthew 6:1-34 – The Nazarene’s Commentary on Leviticus 19:18 Continued 1 Charity and neighbour love

Matthew 6:1-34 – The Nazarene’s Commentary on Leviticus 19:18 Continued 3 Forgiveness and neighbour love

Matthew 13:33 – The Nazarene’s Commentary: Parable of the Fermented Whole

Matthew 13:36-43 – The Nazarene’s Commentary: Parable of the Zizania in the Field Explained

Matthew 16 Asking for signs from heaven


Additional reading

  1. What Jesus did: First things first
  2. Autumn traditions for 2014 – 4 Blasphemy and ridiculing faith in God
  3. Pretense — Is it practiced by people in their approach to God?
  4. Not Really Acknowledging God
  5. Serving yourself, not the Lord
  6. We Must Be Real With God



  1. A Sign From Heaven In The Toy Aisle
  2. God’s True Feelings About False Religion.
  3. Speak Sound Doctrine
  4. Dogma v Doctrine
  5. Papal Vanity

Positie en macht

Geschiedenis van het Christendom 1. De vroege dagen van het Christendom

Voorgaand: 1.1. Eerste Eeuw van het Christendom

1.2.       Aanzien als een gevaar

1.2.1.              Positie en macht

De stichter van het christendom, Jezus uit Nazareth[1], de Christus, bad dat er eenheid onder zijn volgelingen mocht bestaan (Johannes 17:21), en er was de apostelen zeer veel aan gelegen de eenheid van de christelijke gemeente te bewaren (1 Korinthiërs 1:10; Judas 17-19), maar al in de eerste eeuw kwam er vals onderwijs in het christendom.

Het feit, dat de Christenen een dicht verenigd lichaam waren, vers, krachtig, hoopvol, en dagelijks toenemend, terwijl heidenen grotendeels een losse samenvoeging waren, dagelijks verminderend, maakte dit de ware prospectieve sterkte van de kerk veel groter. Maar zij bleven sterk omringd door allerlei verscheiden heidense geloofsvormen en populaire activiteiten die soms zeer verleidelijk konden zijn.

Met het verstrijken der jaren kwamen de Christenen voor allerlei beproevingen en vervolging te staan. Net als die eerste discipelen putten zij vertroosting en aanmoediging uit hun samenkomsten. Bijgevolg schreef de apostel[2] Paulus in Hebreeën 10:24, 25: „Laten wij op elkaar letten ten einde tot liefde en voortreffelijke werken aan te sporen, het onderling vergaderen niet nalatend, zoals voor sommigen gebruikelijk is, maar laten wij elkaar aanmoedigen, en dat te meer naarmate gij de dag ziet naderen.” Die woorden zijn veel meer dan een gebod om bijeen te blijven komen. Ze verschaffen een door God geïnspireerde norm die voor alle christelijke vergaderingen geldt — en eigenlijk voor elke gelegenheid dat Christenen bijeenzijn.

De apostelen waren er bewust van dat onenigheid in het geloof tot heftig geredetwist, tweespalt en zelfs vijandschap kon leiden. (Vergelijk Handelingen van de Apostelen 23:7-10.) De apostels en de vroeggeïnspireerde mensen van de eerste eeuw verdedigden het Christelijke geloof op twee manieren: mondeling (Handelingen 22.1, Filippenzen 1.7, 16, 2 Timotheüs. 4.16) en door middel van literatuur (1 Korintiërs. 9.3). Al in hun tijd moesten de apostelen de aanhangers van Christus voor valse leraren en het verkeerde onderwijs waarschuwen welke reeds het geloof in de eerste eeuw langzaam binnendrongen.

De apostel Johannes weerlegde de misvattingen van hoe te goddelijk te leven in aanwezigheid van de docetic-gnostische leraren die de kerk infiltreerden (1 Johannes 2.1). „ Er zijn veel verleiders of dwaalleraars tot de wereld uitgegaan; die niet belijden dat Yahshua/Jezus de Messias in het vlees is gekomen. Dit is verleider en een antichrist.“ (2 Johannes 1:7) „omdat een aantal valse leraren in de wereld zijn uitgegaan, die geen getuigenis geven dat Jezus Christus in het vlees kwam. Zulk één is een valse leraar en een Antichrist.“ (2 Johannes 1:7)

Petrus schrijft: „Maar er waren ook valse profeten onder de mensen, zelfs aangezien er valse leraren onder u zullen zijn, die in het geheim in afgrijselijke ketterijen zullen brengen, zelfs ontkennend dat de heer hen kocht, en op zich vlugge vernietiging zullen brengen” (2 Petrus 2:1) „vooral hen die hun oude aard volgen in verlangen voor vuiligheid en wie gezag verachten. Vermetel en verwaand, zonder blikken of blozen, schromen zij niet de hemelse machten te beschimpen. En beven deze valse leraren niet bij het beledigen van engelachtige wezens; “ (2 Petrus 2:10)

Niemand van echt belang wil verkeerd zijn op wat de Bijbel onderwijst. Daarom moeten wij voorzichtig en bereid zijn om al het Bijbels bewijsmateriaal zo langzaam of zo snel te zien als het geanalyseerd kan worden. In principe, is het wat wij in de instructie van Paulus aan de bewoners van Thessaloniki vinden: „Doof niet de Geest. Veracht het profeteren niet. Bewijs alle dingen; houdt vast aan alles dat goed is. Onthoudt u of houdt u ver van al de verschijningen van kwaad.“ (1 Thessalonicenzen 5:19 – 22)

Verblijvend in de woorden van het Evangelie (Johannes 8.31-32) moeten wij geduldig zijn, hopend om de gift van de Heilige Geest te ontvangen, en de Bijbelse feiten zichzelf laten openbaren onder hun eigen voorwaarden. Aan dat geduld ontbrak het enkele vroege Christenen, alsook vonden zij het niet aangenaam om hun oude gewoonten zo maar op te geven. Zij werden toen aangetrokken door hen die vonden dat het niet zo belangrijk was om zo strikt aan alles te houden.

Het Romeinse Rijk

Zolang de apostelen nog leefden, beschermden zij de gemeente. De geschiedenis getuigt dat de vroege christenen niet betrokken waren bij de politieke aangelegenheden van het Romeinse Rijk en dat zij geen vooraanstaande klasse van geestelijken hadden. In plaats daarvan waren zij ijverige verkondigers van Gods koninkrijk. Tegen het einde van de eerste eeuw hadden zij getuigenis gegeven in alle delen van het Romeinse Rijk en discipelen gemaakt in Azië, Europa en Noord-Afrika. (Kolossenzen 1:23). Deze verrichtingen in de prediking betekenden echter niet dat het niet langer noodzakelijk was geestelijk waakzaam te blijven. Jezus’ voorzegde komst lag nog ver in de toekomst.

Sekten moesten dus vermeden worden, aangezien ze tot de werken van het vlees behoorden (Galaten 5:19-21). Christenen werden vermaand geen sekten te bevorderen noch zich door valse leraren op een dwaalspoor te laten brengen (Handelingen der Apostelen 20:28; 2 Timotheüs 2:17, 18; 2 Petrus 2:1). In zijn brief aan Titus gebood de apostel Paulus dat een mens die er na een eerste en een tweede ernstige vermaning mee bleef voortgaan een sekte te bevorderen, verworpen moest worden, wat blijkbaar betekende dat hij uit de gemeente gesloten moest worden (Titus 3:10). Degenen die weigerden betrokken te raken bij het veroorzaken van verdeeldheid binnen de gemeente of bij het ondersteunen van een bepaalde partij, zouden zich door hun trouwe wandel onderscheiden en er blijk van geven Gods goedkeuring te bezitten. Dit bedoelde Paulus blijkbaar toen hij tot de Korinthiërs zei: „Er moeten ook sekten onder u zijn, opdat de goedgekeurden onder u ook openbaar mogen worden.” (1 Korinthiërs 11:19).

De christenen hielden er hoge beginselen van moraliteit en rechtschapenheid op na, en met vurige ijver maakten zij een hoopgevende boodschap bekend. Duizenden verlieten het judaïsme en aanvaardden het christendom (Handelingen 2:41; 4:4; 6:7). In de ogen van de joodse religieuze leiders waren Jezus’ joodse discipelen louter afvalligen. (Vergelijk Handelingen 13:45.) Deze woedende leiders waren van mening dat het christendom hun tradities teniet deed. Ja, het loochende zelfs de kijk die zij op heidenen hadden! Vanaf 36 G.T. konden heidenen christenen worden en zich in hetzelfde geloof en dezelfde voorrechten verheugen als joodse christenen. (Handelingen 10:34, 35).

Christelijke martelaars

Christelijke martelaars

Wegens hun hoge moraliteitsbeginselen en het vasthouden aan hun geloofsovertuiging op meerdere gebieden werden de Christenen in de Romeinse wereld niet geliefd. Hun afgescheiden van de wereld (Johannes 15:19) riep aversie op. Zij bekleedden dus geen politiek ambt en weigerden militaire dienst. Als gevolg hiervan „werden [zij] voorgesteld als mensen die dood waren voor de wereld, en onbruikbaar voor alle aangelegenheden van het leven”, aldus de geschiedschrijver August Neander. Geen deel van de wereld zijn, betekende ook de goddeloze wegen van de verdorven Romeinse wereld mijden. „De kleine Christengemeenschappen stoorden de pleziermakende heidense wereld met hun vroomheid en fatsoen”, legt de geschiedschrijver Will Durant uit (1 Petrus 4:3, 4). Door christenen te vervolgen en terecht te stellen, hebben de Romeinen misschien wel geprobeerd de kwellende stem van het geweten tot zwijgen te brengen.

De eerste-eeuwse christenen predikten het goede nieuws van Gods koninkrijk met onwankelbare ijver (Mattheüs 24:14). Omstreeks 60 G.T. kon Paulus zeggen dat het goede nieuws ’in heel de schepping die onder de hemel is, gepredikt’ was (Kolossenzen 1:23). Tegen het einde van de eerste eeuw hadden Jezus’ volgelingen discipelen gemaakt in het hele Romeinse Rijk — in Azië, Europa en Afrika! Zelfs sommige leden van „het huis van caesar” werden christenen (Filippenzen 4:22). Deze ijverige prediking wekte wrevel. Neander zegt: ’Het christendom maakte gestadig vorderingen onder mensen uit alle lagen van de bevolking en dreigde de staatsreligie ten val te brengen.’ U kan zich voorstellen hoe belangrijk het wel kon zijn om toch mensen te laten infiltreren om hen op andere gedachten te laten brengen.

Jezus’ volgelingen (of aanhangers van Christus) schonken Jehovah exclusieve toewijding (Mattheüs 4:8-10). Misschien bracht dit aspect van hun aanbidding hen meer dan wat anders in conflict met Rome. De Romeinen waren tolerant ten aanzien van andere religies, zolang hun aanhangers ook deelnamen aan de keizeraanbidding. De vroege christenen konden gewoon niet aan een dergelijke aanbidding deelnemen. Zij bezagen zich als personen die rekenschap verschuldigd waren aan een autoriteit die hoger was dan die van de Romeinse staat, namelijk Jehovah God (Handelingen 5:29). Als gevolg hiervan werd een christen, ook al was hij verder in alle opzichten nog een zodanig voorbeeldige burger, als een staatsvijand beschouwd.

Keizer Nero

Er was nog een reden waarom getrouwe christenen in de Romeinse wereld „voorwerpen van haat” werden: Gemene laster over hen werd grif geloofd, beschuldigingen waarvoor de joodse religieuze leiders in niet geringe mate verantwoordelijk waren (Handelingen 17:5-8). Omstreeks 60 of 61 G.T., toen Paulus in Rome op zijn berechting door keizer Nero wachtte, zeiden vooraanstaande joden over christenen: „Werkelijk, wat deze sekte aangaat, het is ons bekend dat ze overal tegenspraak ondervindt” (Handelingen 28:22). Nero zal beslist lasterlijke verhalen over hen gehoord hebben. In 64 G.T. koos hij, toen men hem voor de brand die Rome teisterde verantwoordelijk hield, naar verluidt de reeds alom belasterde christenen als zondebokken uit. Dit schijnt een golf van gewelddadige vervolging teweeggebracht te hebben, die ten doel had de christenen uit te roeien.[3]

De valse beschuldigingen die tegen de christenen werden ingebracht, kwamen vaak neer op een mengsel van regelrechte leugens en een verdraaiing van hun geloofsopvattingen. Omdat zij monotheïstisch waren en niet de keizer aanbaden, werden zij als atheïstisch bestempeld. Omdat sommige niet-christelijke gezinsleden hun christelijke familieleden tegenstonden, werden christenen ervan beschuldigd gezinnen te ontwrichten (Mattheüs 10:21). Zij werden voor kannibalen uitgemaakt, een beschuldiging die volgens sommige bronnen was gebaseerd op een verdraaiing van de woorden die Jezus tijdens het Avondmaal des Heren had geuit. (Mattheüs 26:26-28).

Tegen het eind van Nero’s regeerperiode werden de Christenen, onder de zwaarste sancties, zelfs dat van dood, vereist om offers aan de keizer en aan heidense goden aan te bieden. Na de dood van Nero hield de vervolging op, en de aanhangers van Jezus genoten van een tamelijke vrede tot Domitiaan, een keizer van vergelijkbare verdorvenheid als Nero regeerde

Verwoesting Tempel Jeruzalem

De verspreiding van de Joden, en de totale vernietiging van hun stad en tempel in 70 G.T, zijn de volgende gebeurtenissen van overweging in de rest van de eerste eeuw. De aantallen die onder Vespasian in het land verdwenen, en onder Titus in de stad, van 67-70 G.T. omkwamen door hongersnood, de interne facties, en het Romeinse zwaard, liepen op tot één miljoen drie honderd vijftig duizend vier honderd zestig, naast honderd duizend verkocht in de slavernij.[4]

Eusebius, de vader van geestelijke geschiedenis schrijft dat nadat Domitianus tegen velen zijn wreedheid had uitgeoefend, en onterecht had gedood waaronder geen klein aantal edele en belangrijke mensen in Rome, en, zonder oorzaak, die enorme aantallen eerbare mensen met ballingschap en de inbeslagneming van hun bezit heeft gestraft, zich vestigde als uitvoerig opvolger van Nero in zijn haat en vijandigheid aan God.[5] Hij volgde ook Nero in het tarten van hen. Hij beval dat zijn eigen standbeeld zou worden aanbeden als een god, herzag de wet van verraad, en omringde zich met spionnen en informanten om een tweede vervolging van de Christenen teweeg te brengen.

NYC - Metropolitan Museum of Art - Roman statu...

Roman statue of Artemis - NYC Metropolitan Museum of Art

Niettegenstaande de Romeinse keizers, Romeinse gevangenissen en Romeinse executies slaagde het christendom er in om toch een stille opmars te maken. In weinig meer dan zeventig jaar na de dood van Christus, had het dergelijke snelle vooruitgang geboekt in sommige plaatsen om de val van heidendom te bedreigen. Christenen haalden zich meer en meer de haat van heidense aanbidders op de hals. Zo was in het oude Efeze het vervaardigen van zilveren tempeltjes van de godin Artemis een winstgevend bedrijf. Maar toen Paulus daar predikte, reageerde een aanzienlijk aantal Efeziërs hier gunstig op en keerden zij de aanbidding van Artemis de rug toe. Nu hun handel werd bedreigd, veroorzaakten de zilversmeden een volksoploop (Handelingen 19:24-41). Iets overeenkomstigs deed zich voor nadat het christendom zich tot in Bithynië (nu Noordwest-Turkije) had uitgebreid. Niet lang nadat de christelijke Griekse Geschriften waren voltooid, berichtte de bestuurder van Bithynië, Plinius de Jongere, dat heidense tempels werden verlaten en de verkoop van voer voor offerdieren drastisch terugliep. De christenen kregen de schuld — en werden vervolgd — omdat in hun aanbidding geen plaats was voor dierlijke slachtoffers en afgoden (Hebreeën 10:1-9; 1 Johannes 5:21). Het is duidelijk dat de verbreiding van het christendom invloed uitoefende op bepaalde gevestigde belangen die met heidense aanbidding verband hielden, en degenen die als gevolg hiervan zowel handel als inkomsten kwijtraakten, waren hier gebelgd over.

Door de vooruitgang van christendom werden de tijdelijke belangen van een groot aantal personen ernstig beïnvloed. Dit was een vruchtbare en bittere bron van vervolging. Heidense tempels werden meer en meer verlaten, de verering van de goden werd veronachtzaamd, en de slachtoffers voor offers werden zelden gekocht. Dit hief natuurlijk een populaire schreeuw tegen het christendom op, zoals er zich voor deed in Efeze: „ons ambacht is in gevaar tot niets teruggebracht te worden, en dat de tempel van de grote godin Diana zal worden veracht.“ Een talloze menigte van priesters, beeldhouwers, handelaars, waarzeggers, voorspellers, en vakmannen, vonden een goed leven met betrekking tot de verering van zo vele goden. Al dezen, zagen hun ambacht in gevaar, stegen in verenigde sterkte tegen de Christenen, en zochten op elke manier om de vooruitgang van christendom tegen te houden. De sluwe priesters en listige zieners en waarzeggers overreedden in het algemeen, gemakkelijk de gewone mensen, en overtuigden de openbare mening dat alle rampen, oorlogen, stormen, en ziekten die mensheid troffen, op hen door de boze goden werden verzonden, omdat de Christenen die hun gezag verachtten overal werden getolereerd.[6] Zij vonden en verspreidden de meest gemene lasterpraatjes tegen alles wat christelijk was en legden veel en erge klachten voor tegen de Christenen vóór de gouverneurs. Dit was vooral zo in de Aziatische provincies waar het christendom het meest overwegend was.

De eerste Christenen trokken zich natuurlijk van paganisme terug, hielden hun bijeenkomsten in het geheim en werden een afzonderlijke en verschillende groep van mensen. Zij konden zo het aanhangen van polytheïsme enkel maar veroordelen daar het volkomen tegengesteld was aan het ware leven en ware God, en aan het evangelie van Zijn Zoon Jezus Christus. Dit gaf de Romeinen de idee dat de Christenen aan het menselijke ras vijandig waren, doordat zij zagen dat zij alle godsdiensten, buiten de hunne, veroordeelden. Vandaar dat zij„Atheïsten“ werden genoemd omdat zij niet geloofden in heidense goden, en heidense verering verafschuwden.[7] Maar die afzondering van die heidense bevolking leek niet altijd even gemakkelijk.

[2] „apostel“ betekent vooruitgezondene.

[3] In de maand Juli 64 G.T. brak een grote brand uit in het Circus, welke zich bleef uitspreiden tot het al oude grandeur van de keizerstad in ruïnes legde. De vlammen breidden zich met grote snelheid uit door de kracht van de wind en door de lange smalle straten van Rome stad, over de heuvels en valleien. De algemene vuurzee. verpakte in een korte tijd de gehele stad in één blad verterende vlammen.

[4] Dean Milman’s History of the Jews, vol. 2, book 16, page 380

[5] Roman History, Encyclopedia Britannica, vol. 19, page 406

[6] Mosheim’s Ecclesiastical History, vol. 1, page 67. Cave’s Primitive Christianity; early chapters

[7] De christelijke verering, in ware eenvoud, zonder de hulp van tempels en priesters, riten en ceremonies, wordt nu niet veel beter begrepen door het Christendom tegenover toen door het heidense Rome. Vandaag willen vele naamchristenen ook priesters in gewaden zien en diensten met offergaven, wierook en symbolen in tempels of speciale kerkgebouwen. In plaats van te beseffen dat God een Geest is, “en zij dat Hem vereren moeten Hem in geest en in waarheid aanbidden.“ (Johannes 4:24)


Aanverwante lectuur

Lees ook Zichtbaar houden van oudste kerken

Christen worden iets anders dan lid worden van een kerk.

1Korinthiërs 3:6-7 God die Wasdom geeft #2 Paulus en andere dienaars.

Heidense tempels & Kompromis met kerkvaders

Tag Cloud


I go undercover in the Jehovah's Witness Church

Jehovah's Zsion, Zion and Sion Mom Signal for the Peoples!

Thy Empire and Kingdom Zsion Come as In Heavens So on Earth. Diatheke. Matthew.6.10, Tanakh.Psalm.87 and


Doxology rooted in Theology: Nothing more, Nothing less


A discussion of interesting books from my current stock A site

Unmasking anti Jehovah sites and people

Showing the only One True God and the Way to That God

The Eccentric Fundamentalist

Musings on theology, apologetics, practical Christianity and God's grace in salvation through Jesus Christ

John 20:21

"As the Father has sent me, so I am sending you."

The Biblical Review

Reviewing Publications, History, and Biblical Literature

Words on the Word

Blog by Abram K-J


Hier bestudeer ons die redes vir die verskille in Bybelvertalings.

Michael Bradley - Time Traveler

The official website of Michael Bradley - Author of novels, short stories and poetry involving the past, future, and what may have been.


"Be faithful unto death, and I will give you the crown of life." Revelation 2:10

God's Simple Kindness

God's Word Made Simple


All the Glory to God

Groen is Gezond

van zaadjes in volle grond tot iets lekkers op het bord

Jesse A. Kelley

A topnotch site


JW Current Apostate Status and Final Temple Judgment - Web Witnessing Record; The Bethel Apostasy is Prophecy

Sophia's Pockets

Wisdom Withouth Walls


Spiritual Shots to Fuel the Conqueror Lifestyle

Examining Watchtower Doctrine

Truth Behind the "Truth"

%d bloggers like this: