An other Christian WordPress.com site – Een andere Christelijke WordPress.com site

Posts tagged ‘Diocletian’

Politiek en macht eerste prioriteit #1

De vroege dagen van het Christendom

2.2.1. Politiek en macht de eerste prioriteit

Sint Constantijn (Άγιος Κωνσταντίνος); deel van een Kretenzische icoon waarop ook Sint Helena staat afgebeeld.

Sint Constantijn (Άγιος Κωνσταντίνος); deel van een Kretenzische icoon waarop ook Sint Helena staat afgebeeld.
Foto: RKK

Het was gewoon onmogelijk om mensen terug naar de oude eenvoud te brengen alsook om hen terug tot de oude heidense geloofsvormen te brengen en tot de nationale vorm van verering terug te komen. Derhalve moest het imperium zich zo ver mogelijk identificeren met de progressieve beweging, de bestaande middelen van het nationale leven aanwenden, tolerantie uitoefenen, concessies doen aan de nieuwe godsdienstige tendensen, en de Germaanse stammen ontvangen in het imperium. Deze overtuiging spreidde constant uit, vooral aangezien Constantijn zijn vader goede resultaten daar uit had verkregen. In Gallië, Groot-Brittannië, en Spanje, waar Constantius Chlorus heerste, steeg de vrede en de tevredenheid, en de welvaart van de provincies zichtbaar, terwijl in het Oosten de welvaart door de bestaande verwarring en instabiliteit werd ondermijnd. Maar het was vooral in het westelijke deel van het imperium dat verering van Mithras overheerste. Constantijn vroeg zich af of het niet mogelijk zou zijn om alle verschillende nationaliteiten rond zijn altaren te verzamelen. Kon Sol Deus Invictus, waaraan zelfs Constantijn zijn muntstukken lange tijd wijdde, of Sol Mithras Deus Invictus, door Diocletian en Galerius, niet opperste god van het imperium worden om zo vereerd te worden? Constantijn kan hier over lang nagedacht hebben. De officiële zonnereligie moest algemeen door iedereen in zijn rijk aangenomen worden en die het niet erkenden mochten een kopje kleiner gemaakt worden. Maar hij had de gedachte noch niet verworpen zelfs nadat een wonderbare gebeurtenis hem had beïnvloed ten gunste van de God van de Christenen. [1]

Om politieke redenen, na zijn overwinning tegen zijn rivaal Maxentius, verleende Constantijn tolerantie aan de Christenen en trof een verdere maatregel in hun gunst. Hij was de eerste Romeinse keizer die de weerstand van de kerk tegen een heidens Romeinse staat erkende die op de heerserscultus als politieke factor werd gevestigd.

In 313 gaven hij en Licinius in Milaan het beroemde gezamenlijke bevelschrift van tolerantie uit. Dit verklaarde dat de twee keizers in verband met wat voordelig voor de veiligheid en het welzijn van het imperium was en vooral zou zijn, hadden overlegd en de dienst in overweging hadden genomen die de mens aan „de goddelijkheid“ verschuldigd was. Daarom hadden zij beslist Christenen en al de anderen vrijheid in de oefening van godsdienst te verlenen. Iedereen zou die godsdienst kunnen volgen welke hij het beste beschouwde. Zij hoopten dat „de gekroonde goddelijkheid in hemel“gunst en bescherming zou verlenen aan de keizers en hun onderdanen. Dit was op zichzelf bijzonder genoeg om heidenen in de grootste verbazing te werpen. Wanneer de verwoording van het bevelschrift zorgvuldig wordt onderzocht is er duidelijk bewijsmateriaal van een inspanning om de nieuwe gedachte op een manier uit te drukken die onmiskenbaar om het even welke twijfel wil wegnemen. Het bevelschrift bevat meer dan het geloof, waaraan Galerius aan het eind stem had gegeven, dat de vervolgingen nutteloos waren, en dat vrijheid van verering aan Christenen verleende, terwijl het tezelfdertijd poogde geen belediging aan het adres van de heidenen te brengen. Zonder twijfel werd de term goddelijkheid (god-godin) doelbewust gekozen, voor een heidense interpretatie niet uit te sluiten. De voorzichtige uitdrukking kwam waarschijnlijk in de keizerkanselarij voort, waar heidense concepties en heidense uitdrukkingsvormen nog lange tijd duurden. Niettemin kan de verandering van de bloedige vervolging van het christendom tot de tolerantie er van, een stap zijn die erkenning impliceerde, vele heidenen opgeschrokken en in hen verbazing opwekte maar hun ook de kans gaven om hun godsdienst te laten samensmelten met de andere.

De gevangengenomen Christenen werden bevrijd uit de gevangenissen en de mijnen, en werden ontvangen door hun broeders in het Geloof met toejuichingen van vreugde. Opnieuw geraakten de kerken gevuld, en dezen die afvallig waren geweest zochten vergiffenis. Maar gelukkig bleven er godsdienstige lui die er aan hielden om het originele Christelijk geloof te blijven aanhangen en die zich bewust waren van de gevaren van deze politieke handdruk.

Constantijn was hoofd van de Romeinse wereld geworden en was vastberaden om de geestelijke orde in het Oosten te herstellen zoals hij reeds in het Westen ondernomen had om de Donatisten bij de Raad van Arles neer te leggen. Hij slaagde er in om tot een overeenkomst met de meeste kerkleiders te komen door hen ook macht te geven, dit om sommige leerstellingen te veranderen, ingaand op sommige gedachtegangen, en op vieringen.

In de toewijding van Constantinopel in 330 werd een plechtige halve heidense, halve Christelijke dienst gebracht. Er was een triomfwagen voor de zonnegod geplaatst op de markt, en over zijn hoofd werd het Kruis, teken van de god van het kwaad Tamuz, voor Christus geplaatst, terwijl Kyrie Eleison werd gezongen. Kort voor zijn dood bevestigde Constantijn de voorrechten van de priesters van de oude goden. Veel andere acties die hij ondernam hebben ook de verschijning van halve maatregelen, alsof hij zelf had gewankeld en altijd in werkelijkheid aan één of andere vorm van een versmolten godsdienst had gehouden.[2] Aldus beval hij heidense troepen om van een gebed gebruik te maken waarin om het even welke monotheïst zich kon bij aansluiten, en dat zo liep: „Wij erkennen alleen jij als god en koning, wij roepen op jou als onze helper. Van jouw hebben wij de overwinning ontvangen, door jou hebben wij de tegenstander overwonnen. Aan jou zijn wij dat goede dat wij tot nu toe ontvangen hebben verschuldigd geweest, van jou hopen wij voor het in de toekomst. Aan jou bieden wij onze smeekbeden aan en smeken jou dat jij onze keizer Constantijn en zijn godvrezende zonen voor vele jaren niet gewond zullen geraken en victorieus zullen zijn”.[3]

This argenteus was struck in Antioch mint, und...

This argenteus was struck in Antioch mint, under Constantius Chlorus. (Photo credit: Wikipedia)

De kerk tolereerde de cultus van de keizer onder vele vormen. Het werd toegelaten om van de goddelijkheid van de keizer, van zijn heilige paleis, de heilige kamer te spreken, en van het altaar van de keizer, zonder voor dit als heiligschenner te worden aanschouwd. Uit dit standpunt was Constantijn zijn godsdienstige verandering vrij onbelangrijk; het bestond uit weinig meer dan het afstand nemen van een formaliteit. Voor wat zijn voorgangers hadden getracht te bereiken door het gebruik van al hun gezag, en ten koste van onophoudelijk bloedvergieten, was in waarheid slechts de erkenning van hun eigen goddelijkheid. Constantijn bereikte dit eind, hoewel hij van het aanbieden van offers aan zich zelf afstand nam.


[1] The original Catholic Encyclopedia

[2] Syncretisme

[3] http://oce.catholic.com/index.php?title=Constantine_the_Great

Nota:

Neuenheimer Mithraeum

Mithras relief als stierendoder te Neuenheim in de buurt van Heidelberg, omlijst door scènes uit het leven Mithras

De eerste zonnegod consequent aangeduid als Invictus was de provinciale Syrische god Elagabalus. De godheid Elagabalus ook wel als Jupiter en Sol gekend (fuit autem Heliogabali vel Iovis vel Solis).
De naam van de Perzische god Mithra (“Μίθρας”) [Sanskriet Mitra (मित्रः), gevonden in de Rig Veda], werd aangepast in het Grieks als Mithras, in het Sanskriet betekend “Mitra” “vriend” of “vriendschap”en werd gekoppeld aan een nieuwe en onderscheidende beeldtaal. Het Iraanse “Mithra” en het Sanskriet “Mitra” worden verondersteld afkomstig te zijn van een Indo-Iraanse woord mitra betekenend: “contract, overeenkomst, convenant”. De Romeinen namen de religie mysteriën van Mithras of mysteriën van de Perzen over en moderne historici verwijzen naar die godsdienstvorm als Mithraisme, of soms Romeinse Mithraïsme.Vanaf de 2e eeuw werd Mithras gevierd als de belangrijkste zonnegod. Lucius Domitius Aurelianus Augustus, of Aurelian, die de titel van Germanicus Maximus verkreeg en de Romeinse keizer was van 270-275, was verantwoordelijk voor de bouw van de Aureliaanse Muren in Rome en maakte Mithras de officiële religie in 270.Het was Constantijn die verordende (7 maart, 321) dat er een Solis-dag of dag van de zon moest zijn. Die  “zondag” werd daarom aangenomen als de Romeinse rustdag [CJ3.12.2]. Hij beval: “Op de eerbiedwaardige dag van de zon laat de magistraten en mensen die woonachtig zijn in steden rusten, en laat alle workshops worden gesloten. Op het platteland echter kunnen personen die in de landbouw werken, vrij en legaal doorgaan met hun bezigheden, omdat het vaak voorkomt dat een andere dag niet geschikt is voor de inzaai van graan  of aanplant van wijnstokken, opdat door het verwaarlozen van het juiste moment voor deze operaties de overvloed van de hemel zou verloren gaan. “+

Voorgaand: De vroege dagen van het Christendom 2.1. Hellenistische invloeden

Vervolg: De vroege dagen van het Christendom 2.2.2.  Politiek en macht eerste prioriteit #2

Engelse versie / English version: The early days of Christianity 2.2.1. Politics and power first priority

++

Vindt ook:

  1. Een man die de geschiedenis van het mensdom veranderde
  2. Zondag, zonnegodsdag en zonnepartnersdag Van shabbat naar zondag; >‘Heilige’ samenkomst (mikra kodesh)
  3. Groei eerste christenen , “orthodoxie”
  4. Zeus een heerser van hemel en aarde
  5. Heil tot de gezondene van God of Zeus
  6. Doctrine van de Drievuldigheid
  7. Kerstmis, Saturnalia en de geboorte van Jezus
  8. Jezus’ heerschappij rekt verder dan wij vaak beseffen
    In het Romeinse Rijk was er maar één goddelijke redder, namelijk de keizer. In het begin van het geboorteverhaal van Jezus lijkt deze keizer de wereld te regeren. Hij voert bevel in heel zijn rijk.
  9. Paulus dienaar van het evangelie
  10. Vreemdelingschap
    Christenen in de tijd van de vroege kerk kregen al het verwijt dat ze te veel aan wereldmijding deden.
  11. Groei eerste christenen
  12. Vroege Kerk groeide slechts geleidelijk
  13. Zichtbaar houden van oudste kerken
  14. Scheiding van Kerk en staat
  15. Niet goddelijkheid van Christus toch
  16. Jezus van Nazareth #3 De Zoon van God
  17. Hashem השם, Hebreeuws voor “de Naam”
  18. Schoonheid van heiligheid

Politics and power first priority #1

The early days of Christianity

2.2.1. Politics and power first priority

File:ArsameiaSockelII.jpg

Mtihras; Dexiosis-Relief from Arsameia by Nymphaios, Turkey – Photo Klaus-Peter Simon

It was just as impossible to bring men back to the old simplicity as to make them return to the old pagan beliefs and to the national form of worship. Consequently, the empire had to identify itself with the progressive movement, employ as far as possible the existing resources of national life, exercise tolerance, make concessions to the new religious tendencies, and receive the Germanic tribes into the empire. This conviction constantly spread, especially as Constantine’s father had obtained good results there from. In Gaul, Britain, and Spain, where Constantius Chlorus ruled, peace and contentment prevailed, and the prosperity of the provinces visibly increased, while in the East prosperity was undermined by the existing confusion and instability. But it was especially in the western part of the empire that the veneration of Mithras predominated. Constantine the Great wondered if it would not be possible to gather all the different nationalities around his altars. Could not Sol Deus Invictus, to whom even Constantine dedicated his coins for a long time, or Sol Mithras Deus Invictus, venerated by Diocletian and Galerius, become the supreme god of the empire? Constantine may have pondered over this. Nor had he absolutely rejected the thought even after a miraculous event had strongly influenced him in favour of the God of the Christians. [1]

For political reasons after his victory against his rival Maxentius, Constantine granted tolerance to the Christians and took a further step in their favour. He was the first Roman emperor who recognized the church’s resistance against a pagan Roman state established upon the ruler cult as a political factor. In 313 Licinius and he issued at Milan the famous joint edict of tolerance. This declared that the two emperors had deliberated as to what would be advantageous for the security and welfare of the empire and had, above all, taken into consideration the service which man owed to the “deity”. Therefore they had decided to grant Christians and all others freedom in the exercise of religion. Everyone might follow that religion which he considered the best. They hoped that “the deity enthroned in heaven” would grant favour and protection to the emperors and their subjects. This was in itself quite enough to throw the pagans into the greatest astonishment. When the wording of the edict is carefully examined there is clear evidence of an effort to express the new thought in a manner too unmistakable to leave any doubt. The edict contains more than the belief, to which Galerius at the end had given voice that the persecutions were useless, and it granted the Christians freedom of worship, while at the same time it endeavoured not to affront the pagans. Without doubt the term deitywas deliberately chosen, for it does not exclude a heathen interpretation. The cautious expression probably originated in the imperial chancery, where pagan conceptions and pagan forms of expression still lasted for a long time. Nevertheless the change from the bloody persecution of Christianity to the toleration of it, a step which implied its recognition, may have startled many heathens and may have excited and given them a chance to blend their religion with the other one.

Arch of Galerius (detail)

Arch of Galerius (detail) (Photo credit: George M. Groutas)

The imprisoned Christians were released from the prisons and mines, and were received by their brethren in the Faith with acclamations of joy; the churches were again filled, and those who had fallen away sought forgiveness. Though it was good that there were religious people who remained in the original Christian faith and were conscious of the dangers of this political handshake.

Constantine had become master of the Roman world and was determined on restoring ecclesiastical order in the East, as already in the West he had undertaken to put down the Donatists at the Council of Arles. He managed to come to an agreement with most of the church leaders by giving them also power, just for changing some teachings, giving in some ways of thinking, and of celebrations. In the dedication of Constantinople in 330 a ceremonial half pagan, half Christian was used. The chariot of the sun-god was set in the marketplace, and over its head was placed the Cross, sign of the god of evil Tamuz, for Christ, while the Kyrie Eleison was sung. Shortly before his death Constantine confirmed the privileges of the priests of the ancient gods. Many other actions of his have also the appearance of half-measures, as if he himself had wavered and had always held in reality to some form of syncretistic religion.[2] Thus he commanded the heathen troops to make use of a prayer in which any monotheist could join, and which ran thus: “We acknowledge thee alone as god and king, we call upon thee as our helper. From thee have we received the victory, by thee have we overcome the foe. To thee we owe that good which we have received up to now, from thee do we hope for it in the future. To thee we offer our entreaties and implore thee that thou wilt preserve to us our emperor Constantine and his god-fearing sons for many years uninjured and victorious.”[3]

The Church tolerated the cult of the emperor under many forms. It was permitted to speak of the divinity of the emperor, of the sacred palace, the sacred chamber, and of the altar of the emperor, without being considered on this account an idolater. From this point of view Constantine’s religious change was relatively trifling; it consisted of little more than the renunciation of a formality. For what his predecessors had aimed to attain by the use of all their authority, and at the cost of incessant bloodshed, was in truth only the recognition of their own divinity; Constantine gained this end, though he renounced the offering of sacrifices to himself.


[1] The original Catholic Encyclopedia

[2] Syncrtism

[3] http://oce.catholic.com/index.php?title=Constantine_the_Great

+

Previously: Hellenistic influences

Next: Politics and power first priority #2

Dutch version: Politiek en macht de eerste prioriteit #1

+++

File:Vatican-Apostolic Palace-Battle of Milvian Bridge.jpg

Vatican City, Apostolic Palace, Constantine and The Battle of Milvian Bridge – Photo Jean-Christophe Benoist

  • Constantine’s Gift to Christianity (insightscoop.typepad.com)
    On October 28, 312, Emperor Constantine met Emperor Maxentius in battle just outside the city of Rome at the Milvian Bridge, spanning the Tiber. This battle—occurring exactly 1,700 years ago—is one of the most important events in the history of Christendom, since it was through Constantine’s victory that Christendom began. It is a battle well worth reflecting upon.
  • Constantine’s Gift to Christianity: Catholic World Report (nebraskaenergyobserver.wordpress.com)
    There are, for example, those who take Constantine’s conversion as the beginning of the end of real Christianity. Christianity, they argue, is the Christianity of the early Church, the Church before it became favored and hence entangled with the empire, the pure Church, the Church before Constantine, the Church of the martyrs.

    The problem with this romantic vision of the pure early Church is that it wasn’t shared by the early Church. We owe it to them to take things, first of all, from their point of view.

  • October 27, 312 – Constantine’s Conversion (gentlereformation.org)
    Constantine reported having a dream in the night. In that dream, he saw the Chi-Rho sign (the first two letters of the Greek word for Christ), with the promise “in this sign, conquer.” Constantine believed he had received a sign from the God of the Bible, and commanded that his soldiers to place the Chi-Rho sign on their shields as they went into battle.
  • Christianity and Constantine 1700 Years Later (reflectionandchoice.wordpress.com)
    The defeat of Maxentius is a significant step in Constantine’s quest to become master of the entire Roman Empire, but historians have usually emphasized it as the turning point in his relationship with Christianity.
    +
    Constantine favored Christianity with money and attention and set a trajectory for its continued growth. He did not, however, make Christianity the official religion of the empire. That move would be made a few generations later.
  • Late Antique Crossbow Fibula Looted from Turin (adrianmurdoch.typepad.com)
    Dorothy King at Lootbusters passed over details of a crossbow fibula which was stolen from the Museo d’Antichita in Turin.
    +
    CONSTANTINE CAES VIVAS (May Constantine caesar live)… is an indisputable reference to the emperor who was going to have a greater impact on history than any other of the tetrarchs, the future augustus Constantine the Great.
  • Constantine and Christendom: Glory or Calamity? | Catholic Lane (nebraskaenergyobserver.wordpress.com)
    how the church became allied (sometimes, anyway) with the state, and how armed resistance to the state is also sometimes allowed under our doctrines. All of this as well as much more come from Constantine, who provides one of the major turning points in Christianity.

    Here we see the beginning of the Church Militant, and the beginning of Christendom as we understand it. We have spoken here  of the importance of this to western civilization.
    +
    At first, Christians found it hard to adjust to this radical transformation.  In the end they found it impossible to discern the divine will without reference to salvation history.  Our ancestors in the Faith had to take divine Providence as it actually transpired, not as one might suppose the Great Helmsman of history could more fortuitously have steered the course of events. Proud minds ready to second-guess God wonder why the Divinity did not stop Christians from having recourse to the sword; or why God let the Church be sullied by immersion in power politics.

  • The historical evolution between the churches and politics in the Roman Empire (perspectives11.wordpress.com)
    Christianity started out as a small group of followers. They did not have a place of worship; they would often reunite at each other’s homes.In the early 60’s AD, a fire broke out in Rome that destroyed most of the city, emperor Nero blamed the Christians for it and ordered them to be killed. At the time, most of the Romans were Pagan; they believed in many Gods, as well as the emperor was considered a semi divine monarch. Christians were persecuted for centuries in the Roman Empire, and executed by getting torn apart by dogs or burnt alive.
  • The day Christianity became a fighting faith (thewesternexperience.com)
    + Jonathan Kay: The day Christianity became a fighting faith
    Constantine was a conqueror. And like all conquerors, he wanted to memorialize himself in word and stone. “Over his reign, he gave the Church an equal place alongside the traditional official cults, and lavished wealth on it,” writes Dirmaid MacCulloch in his 2009 opus Christianity: The first 3,000 years. “Christianity would now embark on its long intoxication with architecture, previously a necessarily restricted passion. Among [Constantine’s] many other donations were 50 monumental copies of the Bible commissioned from Bishop Eusebius’ specialist scriptorium in Caesarea: an extraordinary expenditure … for which the parchment alone would have required the death of around 5,000 cows.”

    In Constantinople (formerly Byzantium), Constantine created a network of churches devoted to various saints, festivals and holy days, thereby establishing the pattern of prayer-by-station that remains a feature of Christian pilgrimage to this day. He also promoted the practice of convening councils of bishops to settle questions of religious doctrine. This included the First Council of Nicaea in 325 A.D. (presided over by Constantine in person), whose eponymous creed created the foundational dogma that Christ is “begotten, not made” “from the substance of the Father, God from God, Light from Light.”

    Unfortunately, Constantine used the same venue to promote the theme of Jew-hatred that would remain a stubborn part of mainstream Christian thought and culture until well into the 20th century. “At the council, we also considered the issue of our holiest day, Easter,” he wrote. “In the first place, it seemed very unworthy for us to keep this most sacred feast following the custom of the Jews, a people who have soiled their hands in a most terrible outrage, and have thus polluted their souls, and are now deservedly blind.”

     

Tag Cloud

johnsweatjrblog

Doxology rooted in Theology: Nothing more, Nothing less

jamesgray2

A discussion of interesting books from my current stock A WordPress.com site

Unmasking anti Jehovah sites and people

Showing the only One True God and the Way to That God

The Eccentric Fundamentalist

Musings on theology, apologetics, practical Christianity and God's grace in salvation through Jesus Christ

John 20:21

"As the Father has sent me, so I am sending you."

The Biblical Review

Reviewing Publications, History, and Scripture

Words on the Word

Blog by Abram K-J

Bybelverskille

Hier bestudeer ons die redes vir die verskille in Bybelvertalings.

Michael Bradley - Time Traveler

The official website of Michael Bradley - Author of novels, short stories and poetry involving the past, future, and what may have been.

BIBLE Students DAILY

"Be faithful unto death, and I will give you the crown of life." Revelation 2:10

God's Simple Kindness

A place to share your daily blessings

takeaminutedotnet

All the Glory to God

Groen is Gezond

van zaadjes in volle grond tot iets lekkers op het bord

Jesse A. Kelley

A topnotch WordPress.com site

JWUpdate

JW Current Apostate Status and Final Temple Judgment - Web Witnessing Record; The Bethel Apostasy is Prophecy

Sophia's Pockets

Wisdom Withouth Walls

ConquerorShots

Spiritual Shots to Fuel the Conqueror Lifestyle

Examining Watchtower Doctrine

Truth Behind the "Truth"

Theological NoteBook

Dabbling into Theology

Beit T'Shuvah

Redefining Recovery

%d bloggers like this: