An other Christian WordPress.com site – Een andere Christelijke WordPress.com site

Posts tagged ‘Eerstgeboren’

14 Nisan een dag om te herinneren #1 Oorsprong

14 Nisan een dag om te herinneren

De laatste dag in het leven van Jeshua, Jezus Christus

De dag dat Jezus (Jeshua de Nazareen) werd geleid van Kajafas (of Kajefas; oorspronkelijk: Jozef Qajjafa) naar het Praetorium traden de Joodse priesters niet in het Praetorium, zodat zij niet zouden kunnen ‘vervuild worden’, maar het Passover of het ‘Overslaan’ of ‘Voorbijgaan’, de Pasach,  Pascha of Pesach zouden kunnen eten. (Johannes 18:28)

Christus voor hogepriester Kajafas – Matthias Stom

“Jezus werd van Kajafas naar het pretorium gebracht. Het was nog vroeg in de morgen. Zelf gingen ze niet naar binnen, om zich niet te verontreinigen voor het pesachmaal.” (Johannes 18:28 NBV)

Reeds eerder die dag, toen de duisternis was gekomen hadden Jezus en zijn nauwste vrienden de gelegenheid waargenomen om samen te komen in een bovenkamer in de stad. Tussen de twee avonden hadden Jezus en zijn discipelen aan de traditie gehouden en zich aan de Wet van God gehouden met zich voor te bereiden om het Pascha Lam te doden.

Jezus had zich herinnerd dat Jehovah aan Mozes en Aaron in het land van Egypte had gesproken dat deze maand Nisan voor hen het begin van maanden moest zijn. Zo werd het de eerste maand van het jaar voor de Mensen van God. Op de tiende dag van deze maand, hadden de mensen in de tijd van Mozes, toen zij nog slaven in Egypte waren,elk van hen een lam moeten nemen, volgens hun vaders’ huizen, een lam voor een huishouden; en als het huishouden voor een lam te klein was, dan moesten hij en zijn buur naast zijn huis er een nemen volgens het aantal zielen (= mensen). De mensen van Mozes moesten een lam zonder smet kiezen, een éénjarig mannetje. Zij moesten het tot de veertiende dag van de zelfde maand houden; en de gehele assemblage van de congregatie van Israël moest toen het bij valavond doden. Daarna moesten zij wat van het bloed nemen, en het uitstrijken op twee deurposten, en op de lateibalk, op de huizen waarin zij het vlees, dat zij met vuur geroosterd hadden met bittere kruiden (o.a. mierikswortel), en dit met ongedesemd brood gingen eten. Het mocht niet rauw worden gegeten, noch gekookt met water, maar moest geroosterd worden met vlammen; met haar hoofd, haar benen en haar ingewanden, en romp aan één stuk, mocht er niets van haar tot de volgende ochtend overblijven. Datgene dat toch nog overbleef in de ochtend moest met vuur worden opgebrand of op de Sheol (sheool/Sjeool of hel of ‘dodenrijk’, de brandende plaats voor lijken uit een stad) worden geplaatst om daar door de vlammen verteerd te worden.

„1 en Jehovah sprak tot Mozes en Aaron in het land Egypte, zeggende 2 ‘Deze maand zal voor u het begin van de maanden zijn: het zal de eerste maand van het jaar voor u zijn. 3 Spreek jullie tot geheel de congregatie van Israël, zeggende, “Op de tiende [dag] van deze maand zullen zij aan hen elke man een lam nemen, volgens hun vaders’ huizen, één lam voor elk huishouden: 4 en als het huishouden te weinig voor een lam is, dan zullen hij en zijn buur tezamen één nemen volgens het aantal zielen {aanwezigen}; volgens elke man zijn etenslust {honger} {naar wat eenieder gewoon is te eten} 5 Uw lam zal zonder smet zijn , een eenjarig mannetje: Jij zal het van de schapen nemen, of uit de geiten nemen: 6 en jij zal het tot de veertiende dag van de zelfde maand houden; en de gehele assemblage van de congregatie van Israël zal het bij valavond {avondschemering} doden. 7 En zij zullen van het bloed nemen en zullen het op de twee zij-posten {deuromlijsting} en op de latei {lateibalk/bovendorpel}, op de huizen bestrijken, waarin zij het zullen eten. 8 En zij zullen het vlees in diezelfde nacht moeten eten, gebraden met vuur, en ongedesemd brood; met bittere kruiden zullen zij het eten. 9 Eet het niet rauw, noch gekookt met water, maar geroosterd met vuur; haar hoofd met haar benen en met de ingewanden daarvan. 10 En gij zal niets van haar tot de ochtend laten blijven; maar dat wat overblijft tegen de ochtend zult gij verbranden met vuur.“ (Uittocht of Exodus 12:1 – 10 ASVV)

De oproep van de Aller Hoogste om de plaag van dood te vermijden

De Allerhoogste god had tot Mozes een oproep gedaan om alle oudsten van Israël bijeen te roepen en opdracht te geven zich terug te trekken en hun familieleden te vragen om lammeren volgens hun families te voorschijn te halen en te nemen, en de lammeren te doden als Passover of een teken van ‘Voorbijgaan’, later gekend als het Pascha. Omdat de God die deuren moest overslaan die met een bos van hyssop (Marjolein of Origanum maru) met het lamsbloed gekenmerkt waren werd dat teken een verbondsteken. Het bloed van het lam, bij de bovendorpel en twee deurlijsten was het teken voor Jehovah dat die huizen konden gepasseerd worden bij de vergelding voor de Egyptenaren. Wanneer Hij het bloed op de latei en op twee deurposten zag, ging Jehovah de deur voorbij, en stond Hij de vernietiger niet toe om die gemerkte huizen binnen te gaan om daar de mensen te treffen. Iedereen had bij de voorgaande plagen de tijd gekregen om een keuze te maken, voor de farao en zijn goden of voor de God der goden, de Almachtige Elohim Jehovah.

Passover (doorpost)

Het beschilderen van de deurposten met bloed van een smetteloos lam

Voor het gehele Volk van God is het belangrijk om die nacht te herinneren toen de God de kinderen van Israël redde. Jehovah eiste om deze gebeurtenis te herdenken als voor een verordening aan hen en aan hun zonen voor altijd waar te nemen. Het „voor altijd“ betekent dat het ook nog vandaag in de 21ste eeuw zo zou moeten gebeuren. In de tijd van Mozes vertelde God hen op het tijdstip dat zij aan het land zouden komen dat Jehovah hen ging geven, zoals Hij beloofd had, dat zij deze dienst zouden blijven houden. Hij vertelde hen dat het zal gebeuren dat wanneer hun kinderen hen zouden vragen, `wat bedoel je met deze dienst?’ Dat zij zullen zeggen `het is het offer van de Pascha van Jehovah, die over de huizen van de kinderen van Israël in Egypte heen ging, toen hij de Egyptenaren sloeg, en onze huizen spaarde. ‘“

„21 Mozes verzocht toen alle oudsten van Israël, en zei tot hen,’Kom te voorschijn en neem uw lammeren volgens uw families, en doodt het Pascha. 22 En gij zult een bos van hyssop nemen en zal het in het bloed dat in het bassin is deppen, en slaan op de latei en de twee zijkanten met het bloed dat is in het bassin; en niemand van u zal uit de deur van zijn huis gaan tot de ochtend. 23 Voor Jehovah zal langskomen om de Egyptenaren te treffen; en wanneer hij het bloed op de latei ziet, en op de twee zijflanken, zal Jehovah de deur overslaan en zal het niet lijden onder de vernietigers die in uw huizen zouden komen om u te treffen. 24 En jij zal dit ding in acht nemen als een verordening aan jouw en aan je zonen voor altijd. 25 En het zal komen te gebeuren, wanneer jij aan het land bent gekomen dat Jehovah u zal geven, zoals Hij het u overeenkomstig beloofd heeft, dat jij deze dienst zal houden. 26 En het zal komen te gebeuren, wanneer uw kinderen zullen zeggen tot u, ‘Wat bedoel je met deze dienst?’ 27 dat gij zult zeggen, ‘Het is het offer van Jehovah Zijn Pascha, die over de huizen van de kinderen van Israël in Egypte heen ging, toen hij de Egyptenaren neersloeg, en onze huizen overleverde. En de mensen bogen het hoofd en aanbeden {brachten aanbidding} {En de mensen knielden en wierpen zich neer in verering}.“ (Uittocht of Exodus 12:21-27 ASVV)

God ging door het land van Egypte in die nacht van de eerste maand van het nieuwe jaar, en al de eerstgeboren in het land van Egypte, zowel mens als dier, op plaatsen waar er geen bloed op de huizen werd gestreken, werden gedood. Geen plaag kwam er op de mensen die naar de verordening van God hadden geluisterd.

Een bevel van de Hoogste voor een dag om te herinneren

“Dit voorschrift blijft voor u en uw kinderen voor altijd van kracht.” (Exodus 12:24 NBV)

passover-story

Samen om het ongezuurd brood met het lamsgebraad te eten

Omdat God die dag eiste dat het een dag zou zijn om als een gedenkteken te zijn, dat elke gelovige het moest houden, een feest aan Jehovah, de enige God. Doorheen hun generaties hielden zij het als een feest door een verordening voor altijd, en als dusdanig vierde Jezus ook op de veertiende Nisan. De eerste dag moest er voor hen een heilige bijeenroeping zijn om gezuurd brood van de eerste dag tot de zevende dag niet te eten. Jezus zijn familie en zijn discipelen namen het feest van ongedesemd brood (Chag HaMatzot) waar. In de eerste maand, op de veertiende dag van de maand bij avond, verbruikten zij geen ongedesemd brood.

De Pascha lammeren moesten in de avond van 14 Nisan worden gedood. Dat betekent naar het eind van 14 Nisan, of in de late namiddag. De „avond“ van een dag is niet zijn begin, maar zijn einde, vóór zonsondergang (zie Uittocht 12:18, Leviticus 23:32). Merk in deze verzen op dat het Feest van Ongedesemd Brood bij de „avond“ van de veertiende Nisan begint (leidende tot in de hoog heilige dag van de vijftiende); eveneens, begon de Grote Verzoeningsdag of Grote Verzoendag (Dag van Verootmoediging/Jom Kipoer/Day of Atonement)), die de tiende dag van Tishri is, „op de negende dag van de maand bij vooravond“ (Leviticus 23:32).

“Van de avond van de veertiende dag van de eerste maand tot de avond van de eenentwintigste dag van die maand moeten jullie ongedesemd brood eten.” (Exodus 12:18 NBV)

File:Figures The Israelites Eat the Passover.jpg

De Israëlieten, het Volk van god, volgen de orders van God op en eten het Overgangsmaal – illustratie van de 1728 Figures de la Bible; geïllustreerd door Gerard Hoet (1648–1733) en anderen, en uitgegeven door P. de Hondt in Den Haag; – Bizzell Bible Collection, University of Oklahoma Libraries

“12 ‘Ik heb gehoord hoe de Israëlieten zich beklagen. Zeg tegen hen: “Wanneer de avond valt zullen jullie vlees eten, en morgenochtend brood in overvloed. Dan zullen jullie inzien dat ik, de HEER, jullie God ben.”’ 13  Diezelfde avond kwamen er grote zwermen kwartels aangevlogen, die in het kamp neerstreken, en de volgende morgen lag er overal rond het kamp dauw. 14 Toen de dauw opgetrokken was, bleek de woestijn bedekt met een fijn, schilferachtig laagje, alsof er rijp op de aarde lag. 15 ‘Wat is dat?’ vroegen de Israëlieten elkaar toen ze het zagen; ze begrepen niet wat het was. Mozes zei tegen hen: ‘Dat is het brood dat de HEER u te eten geeft.” (Exodus 16:12-15 NBV)

“27 ‘Neem dit in acht: De tiende dag van de zevende maand is het Grote verzoendag, een dag die jullie als heilige dag samen moeten vieren. Jullie moeten die dag in onthouding doorbrengen en de HEER een offergave aanbieden. 28 Je mag dan geen enkele bezigheid verrichten, want het is Grote verzoendag, waarop voor jullie ten overstaan van de HEER, jullie God, de verzoeningsrite zal worden voltrokken. 29 Wie deze dag niet in onthouding doorbrengt, zal uit de gemeenschap gestoten worden. 30 Wie die dag enige bezigheid verricht, zal ik zelf uit de gemeenschap wegvagen. 31 Je mag die dag geen enkele bezigheid verrichten; deze bepaling geldt voor jullie voor altijd, generatie na generatie, waar je ook woont. 32 Het zal voor jullie een dag van volstrekte rust zijn, die je in onthouding moet doorbrengen. Deze dag moet in volstrekte rust worden doorgebracht, vanaf de avond van de negende dag van die maand tot aan de avond daarop.’ 33  De HEER zei tegen Mozes: 34 ‘Zeg tegen de Israëlieten: “Op de vijftiende dag van de zevende maand begint ter ere van de HEER het Loofhuttenfeest, dat zeven dagen duurt. 35 De eerste dag moet je als heilige dag samen vieren; je mag dan niet werken. 36 Elk van de zeven dagen moeten jullie de HEER een offergave aanbieden. De achtste dag moet je opnieuw als heilige dag samen vieren, en ook dan moeten jullie een offergave aanbieden aan de HEER. Er zal dan een feestelijke samenkomst zijn en er mag niet gewerkt worden. 37 Dit zijn de hoogtijdagen van de HEER, die je als heilige dag samen moet vieren en waarop jullie de HEER een offergave moeten aanbieden, brandoffers, graanoffers, vredeoffers en wijnoffers, al naar gelang voor een bepaalde dag is voorgeschreven.” (Leviticus 23:27-37 NBV)

+

Vervolgt: 14 Nisan een dag om te herinneren #2 In Jezus tijd

Engelse versie / English version: 14 Nisan a day to remember #1 Inception

Pascha at home

Pascha thuis (Photo credit: jimforest)

++

Vindt ook:
  1. 1 -15 Nisan
  2. 14 Nisan, de avond om Christus Zijn predikingswerk te herinneren
  3. Rond het Paasmaal
  4. Het Avondmaal des Heren
  5. Een Messias om te Sterven
  6. Een Groots Geschenk om te herinneren
  7. Voorbereidingstijd tot een herinneringsmoment
  8. Zalving van Christus als profetische repetitie van de begrafenisrituelen
  9. Geen Wegvluchter
  10. Donderdag 9 April = 14 Nisan en Paasviering 11 April
  11. Joodse Wetten en Wetten voor Christenen
  12. Niet gebonden door labels maar vrij in Christus
Aanverwant kan u ook lezen:
  1. Kerst en wenslampions
  2. Een Konijn dat Paaseiren legt
  3. De Wederkomst en de Eindtijd #5 De Verlosser uit de hemel
  4. Het scheuren van het voorhangsel
  5. Onvergeeflijke zonde en berouw

+++

Verder aangeraden lectuur:

Pesach en het feest van het Ongedesemde brood (Pesach en Matsot)

(Exodus 12:1-27 en Leviticus 23:4-7)

De viering van Pesach (Joods paasfeest) herinnert aan de uittocht uit Egypte. Op de veertiende dag van de eerste maand wordt het pesachoffer bereid. Tegenwoordig begint deze viering ’s avonds met de sedermaaltijd. Ieder onderdeel van deze maaltijd herinnert aan de slavernij in Egypte en de uittocht naar het beloofde land. Na Pesach eet men zeven dagen lang matses, brood dat geen gist bevat, omdat Mozes en de IsraÎlieten dit ook aten vlak voor hun vlucht uit Egypte. Dit wordt het feest van het Ongedesemde brood genoemd. Op de eerste dag van die week werd de eerste opbrengst van de gersteoogst geofferd als teken dat het oogstseizoen kon beginnen.

Pesach
De viering van Pesach (Pasen) herinnert aan de uittocht uit Egypte. In de Tora wordt in het boek Exodus verteld dat Mozes de opdracht van God kreeg om de joden uit Egypte te leiden. De Farao, de koning van het Egyptische rijk, wilde de joden, die als slaven leefden, niet laten gaan. Pas nadat er tien plagen over Egypte gekomen waren, liet hij de joden vrij. Het is een opdracht om het verhaal van de uittocht uit Egypte van geslacht op geslacht over te leveren.
+
Aan de vooravond van Pesach vindt thuis de sederavond plaats. Te voren is het hele huis ‘desem-vrij’ gemaakt, dit is het zogenaamde kasjeren.

hagada 090B094

Hagada – Joods Historisch Museum

Seder hagada sjel pesach
Amsterdamse hagada met commentaar van Abrabanel en kopergravures

Pèsach (Pascha) of Chag haMatsot (Feest der Ongezuurde Broden)

De kerkelijke feesten zoals Kers, Goede Vrijdag, Pasen en Pinksteren zoals wij die als christenen vieren hebben hun oorsprong in het Oude Testament. Nergens in de Bijbel wordt echter opgedragen om Kerst of Pinksteren en Pasen te vieren.  God  geeft in Leviticus 23: 2 de opdracht aan Mozes:  ‘Zeg tegen de Israëlieten: “Dit zijn de hoogtijdagen van de HEER, die je als heilige dagen samen moet vieren. Dit zijn Mijn hoogtijdagen.

De joden en de Messiasbelijders vieren de bijbelse feesten nog steeds zoals ze opgedragen zijn om te vieren. De kerkelijke feesten zijn echter nauw verbonden met de Bijbelse feesten.
+

Pesach duurt 7 of 8 dagen en begint op de 15e dag van de maand Nisan en valt altijd in onze maanden maart of april. Nadat het huis grondig gereinigd is, om alles waar gist in zit, goed op te ruimen begint het feest op sederavond. Op deze avond wordt een maaltijd volgens een vast patroon genuttigd en men gebruikt daarvoor speciale borden, de zogenaamde sederschotel.  Op deze schotel ligt een ei, een symbolisch bot van een lam,bittere kruiden( Maror, symbool voor de onderdrukking in Egypte) en Charoset (een zoet Joods gerecht dat de leem en de klei symboliseert waar de joden stenen van moesten bakken en zit wat rode wijn door als symbool voor het bloed dat tijdens de slavernij gevloeid is)

Feest van Pesach en het ongedesemd brood
marcus 14,paasfeest,feest van het ongedesemd brood,list om jezus gevangen te nemen,scherpe controle van de romeinen,pilatus in jeruzalem,simon,flesje nardusolie,geld ten goede van de armen,er zullen steeds armen zijn,geen kritiek geven op vrouw die goed doet,ik ben er nog voor korte tijd,het was erover voor judas,zoek de man met de kruik,zaal is gereserveerd,paasmaal voorbereiden,judas is beklagenswaardig,zegent het brood,dankt voor de beker wijn,de wijn is mijn bloed,bloed van het verbond,pas weer wijn drinken in het koninkrijk van god,radeloosheid als de herder wegvalt,verstrooidheid zonder leider,voorgaan naar galilea,petrus en het gekraai van de haan,abba is vader,simon petrus,door iedereen verlaten,godverlaten,judas komt met een gewapende bende,het oor van de knecht van hogepriester,gevangen,veel kansen waren er in de tempel om jezus gevangen te zetten,sanhedrin,valse verklaringen geven geen rechtsgrond,de bevestiging door jezus zelf van zijn messianse taak leidt tot,godslastering wordt gestraft met steniging bij de joden,petrus ontkent zijn verbonden zijn met jezusDe volgende dag zou het feest van Pesach en het ongedesemd brood beginnen en de hogepriesters en Schriftgeleerden zochten een list om Jezus van kant te maken. Dit kon zeker niet tijdens het feest want dan zou het volk in opstand komen zoals vaker gebeurde met Pasen. Juist daarom was er verscherpte militaire controle in Jeruzalem en was Pilatus ter plaatse met zijn cohorte uit Caesarea.marcus 14,paasfeest,feest van het ongedesemd brood,list om jezus gevangen te nemen,scherpe controle van de romeinen,pilatus in jeruzalem,simon,flesje nardusolie,geld ten goede van de armen,er zullen steeds armen zijn,geen kritiek geven op vrouw die goed doet,ik ben er nog voor korte tijd,het was erover voor judas,zoek de man met de kruik,zaal is gereserveerd,paasmaal voorbereiden,judas is beklagenswaardig,zegent het brood,dankt voor de beker wijn,de wijn is mijn bloed,bloed van het verbond,pas weer wijn drinken in het koninkrijk van god,radeloosheid als de herder wegvalt,verstrooidheid zonder leider,voorgaan naar galilea,petrus en het gekraai van de haan,abba is vader,simon petrus,door iedereen verlaten,godverlaten,judas komt met een gewapende bende,het oor van de knecht van hogepriester,gevangen,veel kansen waren er in de tempel om jezus gevangen te zetten,sanhedrin,valse verklaringen geven geen rechtsgrond,de bevestiging door jezus zelf van zijn messianse taak leidt tot,godslastering wordt gestraft met steniging bij de joden,petrus ontkent zijn verbonden zijn met jezus

Op de eerste dag van het feest van het ongedesemde brood werd het paaslam geslacht en Jezus zond twee leerlingen uit om de man met de kruik op te zoeken en hem te vragen waar de zaal was die gereserveerd was voor het Pesachmaal. Hij zal je de bovenzaal wijzen waar alles al klaar staat en maak daar het eetmaal klaar. Bij valavond kwam Jezus met zijn leerlingen aanliggen voor de maaltijd.

Pesach, of Joodse Pasen

één van de drie pelgrimsfeesten, samen met Soekot en Sjavoeot. In vroegere tijden, toen de Heilige Tempel er nog stond, kwam het hele Joodse volk tijdens deze feesten naar Jeruzalem om er dierlijke en graanoffers te brengen. Sinds de verwoesting van de Tempel zijn er een aantal tradities behouden gebleven, zonder de bedevaart en de offers. Ook zijn er veel nieuwe tradities aan toegevoegd.
Pesach begint op de 15e dag van de Hebreeuwse maand niesan (meestal in april), duurt zeven dagen en wordt gevierd om de uittocht uit Egypte te herdenken – een van de belangrijkste verhalen uit de geschiedenis van het Joodse volk en de westerse cultuur.
+

Pesach wordt ook wel het vrijheidsfeest genoemd en dit aspect van het feest wordt in de rituelen en gebeden benadrukt: de uittocht van slavernij naar vrijheid symboliseert lichamelijke en spirituele bevrijding en het streven van de mens om vrij te zijn.

Een ander belangrijk aspect van dit feest is de saamhorigheid binnen de familie. Op de vooravond van het feest, de sederavond, die zo wordt genoemd vanwege de viering van de rituele sedermaaltijd, verzamelt de hele uitgebreide familie zich rond de tafel. Het is ook een belangrijk Joodse gebod anderen uit te nodigen die geen familie hebben met wie ze het feest kunnen vieren.

Een andere naam voor Pesach is het matsefeest. Het verhaal van de uittocht uit Egypte vertelt dat de Israëlieten Egypte haastig moesten verlaten en het deeg dat ze hadden klaargemaakt had nog geen tijd gehad te rijzen, dus bakten ze er matses van, ongerezen brood. Een van de belangrijke voorschriften van dit feest is de onthouding van het eten van gerezen producten – alles dat met meel is bereid en heeft mogen rijzen, of verpakt voedsel waar meel in zit. In plaats van brood eten de Joden matses. Door religieuze (en traditionele) Joden wordt dit aspect van het feest nauwgezet nageleefd.

+

De seder – Dit is een lange ceremoniële maaltijd die op de vooravond van het feest wordt gehouden (de avond vóór de eerste feestdag). De familie verzamelt zich rond de feesttafel voor de sedermaaltijd – het lezen van de haggada en het feestmaal. De haggada is een compilatie van teksten uit de Joodse traditie – passages uit de Bijbel, uit de Misjna, commentaren en liederen, met als belangrijkste thema de uittocht uit Egypte. Het lezen van de haggada heeft als doel de Pesach-traditie over te dragen van de ene generatie op de volgende (en zo te voldoen aan het gebod in de Thora, “en gij zult uw zoon vertellen”).

Grote verzoendag (Jom Kipoer)

(Leviticus 16:12-15 en 23:27-32)

De Grote verzoendag is een dag van vasten (niet eten) en rust. Op deze dag gaat de hogepriester als opvolger van A‰ron het gedeelte van de tempel in waar de ark van het verbond staat, het allerheiligste. Hij sprenkelt bloed op en voor de verzoeningsplaat die op de ark ligt. Dit is het teken van de verzoening tussen God en zijn volk. De zonden van het volk worden bedekt (kipoer = bedekken) en staan zo niet meer tussen God en zijn volk in.

Jom Kipoer
Rosj Hasjana en Jom Kipoer worden tezamen ook wel de Jamiem Nora’iem, de ontzagwekkende dagen, genoemd. De 10 dagen vanaf Rosj Hasjana tot en met Jom Kipoer heten de dagen van inkeer. In het joodse jaar begint Jom Kipoer op de vooravond van de tiende dag van de maand Tisjri en wordt afgesloten bij het vallen van de avond van de volgende dag.

Jom Kipoer, de Verzoeningsdag, de heiligste en belangrijkste feestdag in het Jodendom.
Volgens het Joodse geloof wordt er op Jom Kipoer over ieder mens voor het komende jaar een oordeel geveld. Om de vergeving van zonden waardig te zijn, wordt deze dag gewijd aan geestelijk berouw en het voornemen het nieuwe jaar te beginnen met een schoon geweten, erop vertrouwend dat God ieder mens vergeeft die werkelijk spijt heeft van zijn wandaden.

De Drie Oogstfeesten van God
Toen Israel uit Egypte vertrok vertelde God hen dat zij hun (hoofd)ervaringen in bepaalde ceremonies moesten herdenken en dat gedurende vrije dagen. De drie grote vieringen waren Pasen, Pinksteren en Loofhutten. Zij staan ook bekend als het feest van het Ongedesemde brood, het Oogstfeest (of Wekenfeest) en het Inzamelingsfeest.

Toen Israel uit Egypte vertrok vertelde God hen dat zij hun (hoofd)ervaringen in bepaalde ceremonies moesten herdenken en dat gedurende vrije dagen. De drie grote vieringen waren Pasen, Pinksteren en Loofhutten. Zij staan ook bekend als het feest van het Ongedesemde brood, het Oogstfeest (of Wekenfeest) en het Inzamelingsfeest.

Politiek en macht eerste prioriteit #2 Arianisme, Nestorianisme en Monofysitisme

De vroege dagen van het Christendom

2.2. Politiek en macht de eerste prioriteit

2.2.2. Politiek en macht de eerste prioriteit #2

“Beeld van God, de onzichtbare, is hij, eerstgeborene van heel de schepping:” (Colossenzen 1:15 NBV)

Tussen ‘eerstgeborene’  heeft men een eerstgeborene van het gehele wereldstelsel, de eerste mens of Adam en  de eerste geborene van de Nieuwe Verbond periode, de eerstgeborene van de nieuwe schepping, welke duidelijk bij uitstek de Messias was voor de volgelingen van  Jezus, de nieuwe Adam die de poorten opende voor het nieuwe volk van God.

Het Grieks voor eerstgeborene is proto met tikto: eerstgeborene. Het Griekse woord voor ‘het eerst gemaakt’ of ‘het eerst gecreëerd’ zou proto met ktizo zijn: voor het eerst gemaakt. Paulus maakte geen gebruik van de tweede, maar het eerste. Ten tweede, het Bijbelse gebruik van het woord “eerstgeborene” is interessant. Het kan het eerste geboren kind zijn in een gezin (Lukas 2:7), maar het kan ook betekenen “pre-eminentie.” In Psalm 89:20, 27 wordt gezegd: “Ik heb gevonden David, Mijn knecht, met Mijn heilige olie heb ik hem gezalfd … ik zal hem ook Mijn eerstgeborene maken”(NASB).

“(89:21) In David vond ik een dienaar, ik zalfde hem met heilige olie.” (Psalmen 89:20 NBV)

“(89:28) Ik maak hem tot mijn eerstgeborene, tot de hoogste van de koningen der aarde.” (Psalmen 89:27 NBV)

Zoals u kunt zien, is David, die wel de laatste geboren in de familie was, de eerstgeborene van God genoemd. Dit ‘eerstgeboren” zijn is een titel van superioriteit hier. De Grieks voor eerstgeborene is proto met tikto:. Eerstgeborene. Het Griekse woord voor het eerst gemaakt zou proto met ktizo zijn: voor het eerst gemaakt. Paulus maakte geen gebruik van de tweede, maar het eerste. Ten tweede, de bijbelse gebruik van het woord “eerstgeborene” is het meest interessant. Het kan het eerste geboren kind in een gezin (Lucas 2:7), maar het kan ook betekenen “pre-eminentie.” In Psalm 89:20, 27 zegt: “Ik heb gevonden David, Mijn knecht, met Mijn heilige olie ik heb hem gezalfd … ik heb ook zal hem Mijn eerstgeborene “(NASB). Zoals u kunt zien, is David, die was de laatste geboren in de familie noemde de eerstgeborene van God. Dit is een titel van superioriteit hier. {zie ook: CARM Christian Apologetics and Research Ministry}

De gedachte van het ‘eerstgeboren zijn’ en de natuur van Jezus Christus werd onder vuur genomen. Geleidelijk aan in de tijd begonnen bepaalde mensen te geloven dat Jezus de eerste persoon geboren was, zelfs vóór Adam, de eerste mens geschapen werd. Dit idee ingevoerd in de tweede periode van de 2e eeuw en verder ontwikkeld in de 3e eeuw met Clemens van Alexandrië [c. 150 – c. 214 GT] die de term “protoktistos” gebruikt in zijn Stromata [Boek 5, hoofdstuk 6, sectie 35, en boek 5, hoofdstuk 14, sectie 89], maar later Jezus  “protoktistos”, [eerste-geschapene] noemt [Stromata in ANF 2, hoofdstuk 6, pagina 452] Clemens gebruikt de term ‘eerst geschapen’, alsof het algemeen de eerstgeborene is in het hele wereld gebeuren. Voor Clemens en anderen, hebben de twee dezelfde betekenis gekregen en waren ze in feite uitwisselbaar. Als we kijken naar Clemens zijn zelfde werk [Stromata] vinden wij al een beetje later in hoofdstuk 14, pagina 465, de uitdrukking: “tes sophias tes protoktistou tw Thew “, wat betekent” Wijsheid, dat was het eerste van de schepping van God “; hier zien we duidelijk de [genitief]” protoktistou “[van de schepping]! Clemens identificeert herhaaldelijk het Woord met de wijsheid van God, en toch   verwijst hij naar Wijsheid als eerst geschapen door God, terwijl hij in een passage dat  epitheton hecht aan “Eerst-gemaakt,” en in een ander “Eerst-verwekt,” aan het Woord.

Voor de kerkvaders [pre-Nicea] waren de termen “prototokos” en “protoktistos” natuurlijk synoniem en verwisselbare termen, ze behandelen beide even gelijkaardig en met dezelfde betekenis!

Constantijn de Grote en het Concilie van Nicea verbranden ariaanse boeken, afbeelding uit ca. 825.

Er was een vennootschap gevormd (harmonia, syymphonia) dat één van de fundamenten van het Christelijke Imperium werd. [1] Omdat de godsdienstige vrede van het Oosten werd bedreigd riep de Romeinse Keizer Constantijn de eerste oecumenische raad (de Eerste Raad van Nicaea in 325) bijeen om de problemen op te lossen die door het Arianisme werden veroorzaakt.

Arianisme had als theologische mening dat Jezus goddelijk was, werd gecreëerd en minder is dan God de Vader. Sommigen beweren dat het een stroming is die pas in de 4° eeuw ontstond, maar zij vergeten dat de Leer van Arius in lijn was met de stroming van de 1° eeuw. De apostolische leer dat Jezus de zoon van God is en niet god de zoon.  Wel is er het bijkomende element dat wel anders was dan de apostolische leer van slechts één God, namelijk dat er ook werd gedacht dat de Heilige Geest ook een schepping van God de Vader was, die ondergeschikt zou zijn aan God. De Heilige Geest is echter de Kracht van God en was er dus reeds van bij het begin, en is er steeds geweest, mits God oneindig is en aldus geen begin en geen einde heeft. Zijn Adem of Zijn ‘Zijn’ is dus zijn ‘Eigenlijk wezen’ of Zijn eigenlijk bestaan’ (van het “Ik die ben”) alom tegenwoordig in de eeuwigheid.

Er werd onjuist gekeken naar het ‘god zijn’ of ‘goddelijk zijn’ en naar de goddelijkheid in de vierde eeuw. Er was zo veel verwarring ontstaan dat er een noodzaak ontstond om dit uit te kaarten en hiervoor een raad bijeen te roepen welke vergaderde te Nicaea in 325. De aanhangers van het trinitarisme wonnen daar het pleit en het Arianisme werd er veroordeeld.

De Griekse term consubstantiële homoousios [van de zelfde substantie] die door de raad wordt gebruikt om de verhouding van de Zoon aan de Vader te bepalen was niet universeel populair: het was gebruikt voordien door de afvallige Sabellius. Wat door de Galatian geestelijke Marcellus van Ancyra, de hevigste tegenstander van Arianisme in Klein-Azië, zich ontwikkelde tot de theorie dat de Drievuldigheid het resultaat van emanaties van God was die uiteindelijk tot God in de definitieve uitspraak, het laatste oordeel, zou terugkeren.

Icoon van de heilige Gregorius van Nazianze, met de heilige Basilius de Grote de grondlegger van het Oosterse kloosterleven.

Op het Concilie van Nicea (325) werd er besloten dat de Vader en de Zoon “van dezelfde substantie” moesten zijn en er werd een Catechismus opgesteld met de Niceense Geloofsleer.

De stemmen van orthodoxie, echter, waren niet stil. In het Westen had men de heilige Hilary van Poitiers en in het Oosten de heilige Basilicum de Grote (c.330-379), Griekse prelaat, bisschop van Caesarea in Cappadocia, Dokter van de Kerk en één van de Vier Vaders van de Griekse Kerk met Cappadosische theoloog Gregorius van Nazianze (c.330-390) en de jongere broer van Basilius de Grote,  Gregorius van Nyssa (d. 394?) bleven de formule van de orthodoxe leer van de Drievuldigheid (Drie-eenheid)verdedigen en interpreteerden de Niceense geloofsbeleidenis met God als één wezen in drie hypostasen als een te nemen voorwaarde om christen te zijn. Het niet-christelijk idealisme met zijn hoge morele en esthetische niveau boeide hem. en men kan zich indenken dat de beleving van de heidenen door hun verering van meerdere goden een grotere devotie bleek te verwezenlijken. De toelegging voor een verering van meerdere goden zou de kerk tengoede komen

Tegen 364 had het Westen een Katholieke keizer met de in Cibalis (het huidige Vinkovci) geboren Flavius Valentinianus bekend als Valentinianus I, en toen de Katholieke Theodosius I (346? – 395) (schoonzoon van  Valentinianus I), Romeinse keizer van het Oosten (379-95) en de keizer van het Westen (394-95),  werd Arianisme verbannen.

Valentinianus I die ook wel wordt beschouwd als de laatste grote West-Romeinse keizer was eerlijk en hardwerkend, stichtte scholen, hoewel hij zelf amper kon lezen, en gaf geen belastinggeld uit aan luxe zaken, maar aan forten en andere praktische dingen, zoals gratis medische zorg voor de armen in Rome. Valentinianus was zelf christen, maar er was voor iedereen geloofsvrijheid.

In 379 vroeg  de Antiochië synode en de aartsbisschop Meletios, Gregorius om naar Constantinopel te komen om een theologische campagne te winnen die de stad tot de Nicea orthodoxie zou over halen.

De tweede oecumenische raad werd bijeengeroepen om de Niceense geloofsleer opnieuw te bevestigen en de eenheid van de christenen te versterken. (Constantinopel, de Eerste Raad van 381, tweede oecumenische raad). Het werd bijeengeroepen door Theodosius I, dan keizer van het Oosten en een recente bekeerling, om de overwinning over Arianisme te bevestigen. Aangezien het arianisme door het eerste oecumenische concilie in 325 in Nicea al als ketterij was veroordeeld, hoefde dit onderwerp niet op de agenda van het tweede concilie te staan. Theodosius gebruikte gewoon zijn keizerlijke macht om de nog zeer grote invloedrijke groep aanhangers van het arianisme zoveel mogelijk uit te schakelen.

Ook al leek het Arianisme binnen het imperium meteen verlopen te zijn, kon het toch verder ontwikkelen.
De Gotische Ulfilas of Wulfila [= kleine wolf], (c.311-383) werd als Gotische bisschop (341) aangesteld en vertaalde de Bijbel in het Gotisch. De fragmenten die van deze vertaling zijn overgebleven vormen de oudst opgetekende bronnen in een Germaanse taal. Zijn bekering tot het Christendom in Constantinopel en consecratie tot bischop  door de Ariaanse bisschop Eusebius van Nicomedia droeg  er toe bij dat het Homoeaanse Arianisme tot de Gothen werd gebracht (c.340). Zo werden zij die leefden in wat nu Hongarije en het NW Balkan Schiereiland is met dergelijk succes bekeerd dat Visigothen en andere Germaanse stammen hevige Arianen werden. Arianisme werd zo verder overgedragen over Westelijk Europa en in Afrika.

De Visigotische emigratie

De vandalen bleven Arianen tot hun nederlaag van Belisarius (c.534). Onder de Lombarden waren de inspanningen van Paus St. Gregorius I en de Lombardse koningin succesvol, en Arianisme verdween daar definitief (c.650). In Bourgondië verdeelden de Katholieke Franken het Arianisme door verovering in de 6de eeuw.

Naarmate de Romeinse infrastructuur verder instortte en daarmee de invloed van Rome steeds kleiner werd, verspreidden de Visigoten zich over grotere delen van Gallië.

In Spanje, waar de veroverende Visigoten Arianen waren, werd het Katholicisme niet gevestigd tot midden zesde eeuw (toen Reccared I zich in 589 tot het katholicisme bekeerde), en overleefden de Ariaanse ideeën voor minstens een andere eeuw.
In 554 moesten de Visigoten de provincie Spania in het zuiden (weer) afstaan aan het Byzantijnse Rijk onder keizer Justinianus I, die het op zich genomen had het westen te heroveren.

Bij een poging de invasie van Amayyadische moslims in het zuiden tegen te houden,  kwam koning Roderik om en kwam het grootste deel van Spanje al snel onder islamitisch bestuur. De nog overgebleven Visigotische edelen trokken zich terug, eerst tot in Catalonië maar onder aanhoudende druk van de Moren uiteindelijk tot in Septimanië dat in 762 ook door de Moren bezet werd voor een korte tijd. In 768 werden de Moren door een Frankisch leger onder Pepijn de Korte verjaagd.

De tegenstand tegen het Arianisme bracht heel wat resultaten – de oecumenische raad, het Katholieke Christologische systeem, en zelfs Nestorianisme, en, door reactie, Monofysitisme.
Nestorianisme dat enerzijds zegt dat Jezus uit twee verschillende personen moest bestaan , en Monophystium anderzijds, dicht en onafscheidelijk verbonden met  uniteofysitisme [Gr., =geloof in één aard], of ‘ketterij‘ van de 5de en 6de eeuw, die uit een reactie tegen Nestorianisme voortkwam. Het werd geanticipeerd door het Apollinarianisme en was het eens met de principes van Eutyches, wiens doctrine in 451 in Chalcedon op de vierde oecumenische raad was verworpen.

File:Saint Nestor.jpg

Nestorius – Saint Nestorius of Kyiv Caves – Kiev klooster, Oukraïne

Ook al had Nestorius de eerste ariaanse kerk in Alexandrië  laten verwoesten en kondigde  de keizer een edict af tegen alle ketterijen op instigatie van Nestorius waarin negentien groeperingen bij naam werden genoemd, volgde hij de leer van het trinitarisme en van de incarnatie  van Jezus niet.

Volgens de leer van de Syrische monnik Nestor of Nestoriuspatriarch van Constantinopel, was er de Logos of Woord die de zoon van God was en de man Jezus. Hij trad op tegen gelovigen die Maria de mariologische eretitel Theotokos (moeder van God) gaven. Hij benadrukte de scheiding tussen Jezus’ goddelijke en menselijke kenmerken, zodat Maria enkel de moeder van de menselijke Jezus kon zijn. De tegenstanders van de Moeder Gods gedachte noemden Maria uit de stam van David (of Miriam), Maria Antropotokos. In de strijd tussen de Theotokos- en Antropotokos-aanhangers stelde Nestorius de term Christotokos als compromis voor, zolang maar duidelijk bleef, dat de twee naturen in Christus niet vermengd zijn en de menselijke natuur van Christus niet wordt opgelost in zijn goddelijke natuur. Cyrillus, de patriarch van Alexandrië, protesteerde hiertegen. Voor deze laatste was de menselijkheid van Jezus ondergeschikt aan zijn goddelijkheid. Cyrillus volgde hiermee de Alexandrijnse school. Eusebius van Doryleum timmerde een klaagschrift aan de deur van de kathedraal en stuurde preken van Nestorius naar Rome en Alexandrië. De kwestie werd voorgelegd aan paus Celestinus I (of Coelestinus I) in 430 die tijdens een synode in Rome met Cyrillus van Alexandrië als onderzoeksrechter, Nestorius vroeg zijn stellingen op te geven. In De incarnatione Domini contra Nestorium werd Nestorius veroordeeld, maar overtuigd van zijn gelijk vroeg deze de keizer een algemeen concilie bijeen te roepen in Efeze in 431. De uitspraken van dit  Concilie van Efeze waren dat in Christus de eenheid van twee naturen voorkomt, menselijk en goddelijk. Maria werd gedefinieerd als de moeder van God, ook al was God reeds eeuwig aanwezig en heeft die alles geschapen en kwam de schepping niet voor uit Maria. Cyrillus van Alexandrië heeft een zeer grote invloed gehad op deze concilaire beslissingen. Nogmaals had Cyrillus van Alexandrië als concilievoorzitter een zeer grote invloed op de beslissing om Nestorius te veroordelen.

Candidianus, die als keizerlijk vertegenwoordiger verantwoordelijk was voor de ordehandhaving en al eerder geprotesteerd had tegen de weigering tot uitstel van de zittingen, verklaarde de besluiten tegen Nestorius ongeldig. Theodosius II besloot op 29 juni dat de besluiten ongeldig waren en dat niemand mocht vertrekken.

Johannes van Antiochië en de Syrische bisschoppen kwamen uiteindelijk op 26 juni in Efeze aan en organiseerden in een plaatselijke kroeg een eigen concilie toen zij van het afzettingsbesluit tegen Nestorius hoorden. Zij excommuniceerden op hun beurt Cyrillus van Alexandrië.

Wegens de tweespalt had keizer Theodosius dan maar besloten om zowel Nestorius als Cyrillus af te zetten.

De veroordeling van Nestorius werd niet door iedereen binnen de Antiocheense kerkgemeenschap aanvaard. In de Nestoriaanse Kerk of de Kerk van het Oosten leefden zijn ideeën verder, zoals bij Theodoretus van Cyrrhus, die in de uiteenzettingen van Cyrillus een wederopleving van het apollinarisme zag.

Het Monofysitisme dat ontstond tijdens de christologische controverses van de 5e eeuw ging niet akkoord met het nestorianisme, met zijn duofysitische leer, noch met de twee-naturenleer, zoals vastgelegd in de uitspraken van het Concilie van Chalcedon waarbij men aan Christus zowel een menselijke als een goddelijke natuur gaf die onafscheidelijk van elkaar in Jezus verbonden zou zijn.


[1] Juni, 325. (First Council of Nicaea) plus veertien concilies, gehouden tussen 341 en 360

+

Voorgaand:

Simplified English version: Politics and power first priority #2

Lees ook:

  1. Niet goddelijkheid van Christus toch
  2. Doctrine van de Drievuldigheid
  3. Drie-eenheid of Heilige Drievuldigheid
  4. Is God Drie-eenheid
  5. Ware Geloof en Ware Geloofsgemeenschap
  6. Het begin van Jezus #8 Beloofde Gezalfde zoon van God
  7. Jezus, Heer maar niet God
  8. Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen #5 Apologeten
  9. Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen #6 Constantijn de Grote
  10. Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen #7 Afstandelijken, donatisten en arianisten
  11. Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen #8 Concilie van Constantinopel
  12. Groot Drie-eenheidsdebat
  13. God of een god
  14. Heidense invloeden op het trinitarisme

+++

Tag Cloud

johnsweatjrblog

Doxology rooted in Theology: Nothing more, Nothing less

jamesgray2

A discussion of interesting books from my current stock A WordPress.com site

Unmasking anti Jehovah sites and people

Showing the only One True God and the Way to That God

The Eccentric Fundamentalist

Musings on theology, apologetics, practical Christianity and God's grace in salvation through Jesus Christ

John 20:21

"As the Father has sent me, so I am sending you."

The Biblical Review

Reviewing Publications, History, and Scripture

Words on the Word

Blog by Abram K-J

Bybelverskille

Hier bestudeer ons die redes vir die verskille in Bybelvertalings.

Michael Bradley - Time Traveler

The official website of Michael Bradley - Author of novels, short stories and poetry involving the past, future, and what may have been.

BIBLE Students DAILY

"Be faithful unto death, and I will give you the crown of life." Revelation 2:10

God's Simple Kindness

A place to share your daily blessings

takeaminutedotnet

All the Glory to God

Groen is Gezond

van zaadjes in volle grond tot iets lekkers op het bord

Jesse A. Kelley

A topnotch WordPress.com site

JWUpdate

JW Current Apostate Status and Final Temple Judgment - Web Witnessing Record; The Bethel Apostasy is Prophecy

Sophia's Pockets

Wisdom Withouth Walls

ConquerorShots

Spiritual Shots to Fuel the Conqueror Lifestyle

Examining Watchtower Doctrine

Truth Behind the "Truth"

Theological NoteBook

Dabbling into Theology

Beit T'Shuvah

Redefining Recovery

%d bloggers like this: