An other Christian WordPress.com site – Een andere Christelijke WordPress.com site

Posts tagged ‘Niet-Trinitariërs’

Vele kerken

Bijbelstudenten in het licht van zo vele kerken

Mensen vragen vaak hoe het komt dat er zo vele kerken in Christendom zijn. Waarom schijnt het Christendom zo complex en vol verschillende groepen met totaal verschillende opinies?

Sommigen beweren dat er slechts één Universele Katholieke Kerk is. Anderen vinden dat er drie belangrijke categorieën zijn, namelijk de Katholieken, Orthodoxen en Protestanten. Als men dan de twee tegengestelde stromingen neemt waarbij de grootse vasthoudt aan de Heilige Drie-eenheid en de kleinste deze verwerpt en zoals de vroeg Christelijke Kerk wil vasthouden aan het monotheïstisch geloof, of een geloof van slechts één God en niet drie in één. Er zijn er die vinden dat deze niet Trinitariers

helemaal niet thuis horen in het Christendom. Anderen erkennen wel dat zij weldegelijk Christus Jezus willen volgen en daarom ook tot het Christendom behoren. Ook bij de niet-Trinitariers zijn er wel enkelen die dan een verschil willen maken in de Christenheid en het Christendom en al of niet tot een van die partijen wil toebehoren. Maar anderen zullen dan beweren dat alle verschillende benamingen deel uitmaken van het zelfde lichaam van Christus. U kan misschien zeggen dat al die kerken in sommige opzichten gelijk zijn, maar de verschillen zijn echt groot genoeg. De mensen zouden moeten opmerken dat er een verschil van het onderwijs tussen één kerk en een andere is, en dat dit verschil soms zeer wezenlijk is, zelfs fundamenteel. Zelfs in bepaalde kerken kunnen de mensen verschillende leerstellingen of ideeën en praktijken vinden die elkaar tegenspreken, hoewel al die kerken zeggen dat zij Jezus Christus volgen, en sommigen van hen ook beweren de Bijbel te volgen. Erg genoeg zijn er ook denominaties die zeggen dat de gewone mensen de Bijbel niet kunnen bestuderen omdat zij geen theologische vorming hebben. Zij schijnen te vergeten dat Jezus vaak de mensen van zijn eigen tijd berispte — maar hij berispte hen nooit voor het lezen van de Heilige Geschriften, eerder berispte hij hen voor het niet overeenkomstig  handelen voor wat zij lazen. Hij verklaarde de dingen die  in de Geschriften stonden en gaf ook zijn apostelen de opdracht om het vertelde verder te gaan vertellen of het evangelie te prediken, zodat de mensen zich bewust zouden zijn van wat God van hen wilde. Om te weten te komen wat God van ons verlangt, doen wij er best aan het Woord van God, de Bijbel, te bestuderen. Dat er zodanig veel denominaties zijn ontstaan in het Christendom ligt aan het feit dat er verscheidene kerken verkozen zich aan menselijke tradities te houden en het onderwijs van filosofische en theologische schrijvers op de eerste plaats te zetten, in plaats van zich te houden aan het Woord zelf. De geschiedenis toont ons hoe menselijke geschriften voor sommige kerken belangrijker zijn geworden dan de 66 boeken van de Bijbel. Daarom om te begrijpen waarom er zo vele verschillende kerken en zijn om te weten te komen welke richting wij moeten gaan is het best om een weinig achtergrond of geschiedenis van de Christelijke Kerk op te doen. Wanneer u de Christenheid bekijkt kunt u vele invloeden in het Christendom vinden die glashelder worden wanneer zij geplaatst worden in context.

Het is belangrijk dat gelovigen onderscheid maken tussen de culturele vormen verbonden aan een godsdienstige traditie en zijn “critical edge” die gewoonlijk afgeleid wordt vanuit het andere verwoordingsperspectief, of uit het tegenover elkaar stellen van het ideale leven dat in haar geschriften met de historische praktijken van verschillende congregaties wordt afgebeeld.

Toestaand voor beide aspecten, kan de godsdienst als huidige interactie tussen het verleden en de toekomst worden gezien: d.w.z., tussen traditioneel geloof en de hoop voor de toekomst van individuen en hun gemeenschappen. Om de echte waarde van de verschillen in de kerken te begrijpen moeten wij bekijken wat in het verloop van de tijd gebeurde. De geschiedenis toont hoe de mensen beïnvloed werden uit bronnen van buiten af en door zaken die zij graag verlangden. De geschiedenis van het Christendom toont aan hoe de gelovigen werden beïnvloed door andere denkwijzen, andere godsdiensten, tradities, en mythen. Het toont ook hoe de waaier van praktijken, organisaties en verwachtingen tot stand kwam. De geschiedenis toont ook hoe de mensen van de essentie van de Heilige Schrift weg groeiden en waarom door de eeuwen heen, ernstige studenten van de Bijbel, Onderzoekers van de Bijbel, leken en geschoolde theologen er aan hielden de waarheid te zoeken en er zich niet toe brachten om in te gaan om aan te sluiten bij traditionele en institutionele kerken.

Worldwide distribution of Catholic (yellow), P...

Versrpeiding van de Christelijke denominaties - Worldwide distribution of Christian denominations

De essentiële en centrale boodschap van de apostel Petrus zijn geschriften is dat de Heilige Schrift bekwaam is om mensen de waarheid over redding te kunnen onderwijzen en dat de waarheid door gewone mensen begrepen kan worden. Iedereen is bekwaam genoeg om het Woord van God in zich op te nemen als hij zich daar voor open wil stellen. Wij moeten het tot ons nemen zoals het is gegeven aan ons in de Bijbel en het dan ter harte nemen en er genoeg tijd voor uittrekken om het grondig te bestuderen. Wanneer wij door de Bijbel lezen zouden wij moeten vergelijken wat daar wordt geschreven met wat zo vele kerken afkondigen en daaruit lessen trekken. Om aan een goede niet beïnvloede studie van de Bijbel te komen zouden wij een open mening moeten aannemen en geen vooroordelen hebben, zoekend in haar pagina’s voor steun voor doctrines die reeds uit andere bronnen werden geformuleerd. Wij zouden niet blind moeten zijn om te zien dat de doctrines worden gevormd op geïsoleerde teksten zonder verwijzing naar het algemene onderwijs gesteund op de Schrift. Zeer vaak neigen de doctrines geïsoleerd te staan en niet gegrond op de Schriftuurlijke tekst. Zij worden meer gepresenteerd als afzonderlijk verbonden pakketten, en het definitieve en logische resultaat van hun onderwijs wordt niet doorgrondelijk bekeken. Zo worden de discrepantie en de tegenspraak niet aan het licht gebracht. Door de geschiedenis van het Christendom te bekijken kunnen wij zien dat bepaalde kerken door bepaalde doctrines zijn overheerst waarop meer dan de gebruikelijke nadruk is gelegd, welke geresulteerd heeft in de verwaarlozing van het ander belangrijk onderwijs. Het resultaat van dit is een verplaatste en uit zijn evenwicht gebrachte mening van de Bijbelse waarheid die geleid heeft tot valse conclusies en een wanordelijke conceptie van redding.

Vandaag leven wij in een wereld van gemak, van „laisser faire“. Velen denken dat het Christelijke geloof niet kan worden bepaald in voorstellen. Het is verondersteld te persoonlijk en te mystiek te zijn. Het is dit standpunt dat zo velen aanmoedigt om te zeggen dat het van geen belang is wat u gelooft of welke kerk die u toetreedt. Maar in het Nieuwe Testament worden wij duidelijk gewaarschuwd om zeer voorzichtig te zijn. Volgens de Nazareen Jezus, Christus de Messias, is het echter niet gemakkelijk om de juiste weg te volgen en, en om de smalle poort door te gaan. In het Nieuwe Testament wordt gezegd dat de Kerk de „pijler en de grond van de waarheid“ zou moeten zijn (1 Timotheüs 3: 15). Er is een plechtige plicht die op elke gelovige wordt gelegd ervoor te zorgen dat hun geloof en hun kerk bij op die ware stichting worden voortgebouwd, zoals het in de Bijbel wordt geopenbaard.

Als wij de Geschiedenis van Christendom bekijken zullen wij kunnen opmerken dat veel verkeerd ging omdat de mensen niet bij het woord van God bleven, maar meer andere godsdiensten en tradities bekeken. Het andere probleem was ook dat er altijd prominente leraren in Christendom zijn geweest die zei den dat de leken niet zouden kunnen begrijpen wat in de Bijbel stond. Nog erger was het dat er leraren waren die het onderwijs van de Bijbel over God en Zijn doel ontkenden. Zij legden de weg van de werkelijkheid van de verrijzenis van Christus opzij, en gooiden twijfel op het gezag van het woord van God, en verzwakten Zijn bevelen.

Wanneer wij de geschiedenis van Christendom bekijken zullen wij kunnen zien dat wij niet al te hoog op moeten lopen met de geloofsbrieven van bepaalde geleerden. Waar de wetenschap getrouw is aan het woord van God en ons helpt om het beter te begrijpen zouden wij er voor dankbaar moeten zijn, maar de Bijbel stelt nooit voor dat de menselijke intelligentie het paspoort naar goddelijke kennis is. In plaats daarvan vertelt het ons dat de waarheid het grootste deel van haar gezicht aan hen onthult die bescheiden en van een berouwvolle geest zijn.

Wij hopen dat in deze optekeningen op het net wij samen op de zoektocht naar de Waarheid kunnen gaan, en dat wij u kunnen overtuigen dat het belangrijk is om een grondige studie van de Bijbel te ondernemen, en dat u zelf een goede „student van de Bijbel“ kunt worden.

Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen #7 Afstandelijken, donatisten en arianen

Uit het vorige artikel (Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen. – Constantijn de Grote) kon u opmaken dat doorheen de jaren de leerlingen van Jezus en hun opvolgers meer en meer geconfronteerd werden met tegensprekende gedachten. Reeds in de eerste eeuw hadden de apostelen gewaarschuwd voor valse leraren, valse religie en valse profeten. Maar de wereld verkneukeld zich graag in gewoonten en houdt graag vast aan gebruiken, traditionele feesten en ziet zich niet graag in afzondering leven of als buitenbeentje beschouwd worden. Het willen behoren tot de gemeenschap werd als belangrijker aanschouwd dan het trouw blijven aan een juiste leer.

De Griekse wijsgerig-wetenschappelijke denk- of redeneermethodes én de Grieks-wijsgerige denkbeelden slopen de theologie binnen waarbij men ook naar wetenschappelijke theorieën en wijsgerige denkpatronen zocht. Met behulp van wetenschappelijke analyses probeerde men  inzicht te krijgen in het ‘wezen’ van God, en vervolgens ook in andere ‘geloofsdogma’s’ die werden ‘opgehoest’. ‘Christelijke theologieën’ werden tegenover heidense ‘theologieën’ (filosofische theorieën over wat of wie ‘god’ is) geplaatst (aldus bijv. Tertullianus).

Diegenen die als ware navolgers van Christus Jezus de Joodse geschriften ter hand bleven nemen werden meer in het verdomhoekje gedreven. Zij de de Heilige Geschriften of het Woord van God verder blijven bestuderen werd het moeilijker gemaakt. Diegenen die verkozen om hun macht te versterken kozen er voor om de anderen zo onwetend mogelijk te houden en trachtten er voor te zorgen dat de mensen onder hen niet te veel in de oudere Geschriften lazen. De Bijbel werd minder en minder als werkinstrument gebruikt zodat de mensen van de inhoud ervan vervreemden.

Diegenen die de Bijbel als ‘Hét Boek der boeken‘ verder wilden bestuderen geraakten in de minderheid en hadden veel moeite om stand te kunnen houden tegenover al de andere predikers die met meer populairdere gedachten de mensen wisten te bekoren. Hoe minder de mensen van het Woord van God kenden hoe meer konden ‘theologen‘ de mensen dingen voor leggen welke on-Schriftuurlijk waren maar waarbij de Kerk haar macht over de mensheid kon verhogen.

***

Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen.

Afstandelijken, donatisten en arianen.

Niet iedereen wou deel uit maken van de wereld en toegeven aan de machtshebbers. Door heen de tijden bleven bepaalde Christenen zich afzijdig houden van de door mensen bijgevoegde zo gezegde geloofspunten.

Arius (AD ca. 250 or 256 - 336) was a Christia...

Arius

Ook op het concilie van Nicea, soms ook het eerste oecumene concilie genaamd, werden tegenstrijdige opvattingen hardop geuit en ging het er niet steeds kalm aan toe. Eén opvatting, vertegenwoordigd door Arius, leerde dat de Zoon qua tijd een eindig begin had en daarom niet aan God gelijk, maar in alle opzichten ondergeschikt was. Athanasius daarentegen geloofde dat de Zoon in een bepaald opzicht aan God gelijk was. En er waren andere opvattingen.

Betreffende de beslissing van het concilie om de Zoon te beschouwen als van hetzelfde wezen (wezenseen) met God, zegt Martin Marty: „Nicea vertegenwoordigde in feite de opvatting van een minderheid; het akkoord werd moeizaam bereikt en was voor velen die de Ariaanse zienswijze niet deelden, onaanvaardbaar.”[1] Insgelijks merkt het boek A Select Library of Nicene and Post-Nicene Fathers of the Christian Church op dat „een duidelijk geformuleerd leerstellig standpunt dat tegengesteld was aan het arianisme, slechts door een minderheid werd ingenomen, hoewel deze minderheid zegevierde”.[2] En in A Short History of Christian Doctrine wordt opgemerkt:

„Waar veel bisschoppen en theologen van het Oosten vooral bezwaar tegen schenen te hebben, was het door Constantijn zelf in de geloofsbelijdenis opgenomen denkbeeld van de homoousios [„van hetzelfde wezen”], dat in het latere conflict tussen de orthodoxie en de ketterij de twistappel werd.”[3]

Na het concilie werden de disputen nog tientallen jaren voortgezet. De voorstanders van het denkbeeld dat de Zoon aan de Almachtige God gelijk was, geraakten zelfs een tijdlang uit de gunst. Zo zegt Martin Marty betreffende Athanasius: „Zijn populariteit steeg en daalde, en hij werd zo vaak verbannen [in de jaren na het concilie] dat hij vrijwel een pendelaar werd.”[4] Athanasius bracht jaren in ballingschap door omdat politieke en kerkelijke autoriteiten zich verzetten tegen zijn opvattingen dat de Zoon gelijk was aan God.

Athanasius (± 295 – 373) patriarch van Alexandrië

De bewering dat het concilie van Nicea in 325 G.T. de leerstelling van de Drie-eenheid heeft bevestigd of bekrachtigd, is dus niet waar. Wat later de Drie-eenheidsleer werd, bestond destijds nog niet. Het denkbeeld dat de Vader, de Zoon en de heilige geest elk de ware God alsook gelijk in eeuwigheid, macht, positie en wijsheid waren, en toch maar één God — een drie-in-één God — is niet door dat concilie noch door vroegere kerkvaders ontwikkeld. pas ruim een eeuw na Arius, op het Concilie van Chalcedon in 451 na Chr., de leer van de drie-eenheid vastgelegd. Er waren nog twee concilies (kerkvergaderingen) nodig alvorens men tot de definitieve afronding van deze theologische kwesties kwam. In The Church of the First Three Centuries wordt gezegd:

„De huidige populaire leerstelling der Drieëenheid . . . vindt geen ondersteuning in de taal van Justinus [Martyr]: en deze waarneming kan bij uitbreiding gelden voor alle ante-Niceense Vaders; dat wil zeggen, voor alle christelijke schrijvers gedurende drie eeuwen na de geboorte van Christus. Zij spreken weliswaar over de Vader, de Zoon en de profetische of heilige Geest, maar in geen enkel opzicht zoals dat thans door Trinitariërs wordt aanvaard; niet als aan elkaar gelijk, niet als één numeriek wezen, niet als Drie in Eén. Juist het tegenovergestelde is het geval. De leerstelling der Drieëenheid zoals ze door deze Vaders werd verklaard, verschilde essentieel van de huidige leerstelling. Dit stellen wij als een feit dat even afdoend bewezen kan worden als elk feit in de geschiedenis van menselijke opvattingen.[5]

Nicea vertegenwoordigt echter een keerpunt. Het opende de deur tot de officiële aanvaarding van de leer dat de Zoon gelijk is aan de Vader, en dat baande de weg voor het latere denkbeeld van de Drieëenheid. Het boek Second Century Orthodoxy, door J. A. Buckley, merkt op:

„Tot ten minste het einde van de tweede eeuw bleef de universele Kerk in één fundamenteel opzicht verenigd; allen aanvaardden het oppergezag van de Vader. Allen beschouwden God, de Almachtige Vader, als alleen oppermachtig, onveranderlijk, onuitsprekelijk en zonder begin. . . .

Na de dood van die tweede-eeuwse schrijvers en voorgangers bleek dat de Kerk zelf . . . langzaam maar onverbiddelijk afgleed naar dat punt . . . waar op het concilie van Nicea de climax van heel deze geleidelijke ondermijning van het oorspronkelijke geloof werd bereikt. Daar drong een kleine explosieve minderheid haar ketterij aan een inschikkelijke meerderheid op, en met de steun van de politieke autoriteiten dwong, vleide en intimideerde ze degenen die zich beijverden om de oorspronkelijke zuiverheid van hun geloof onbevlekt te bewaren.”

De schismatische stroming van 311,  het donatisme was een „christelijke” sekte in de vierde en vijfde eeuw G.T. De aanhangers ervan stelden dat de geldigheid van de sacramenten afhankelijk is van de moraliteit van de bedienaar en dat de kerk mensen die zich aan ernstige zonde schuldig maakten, van het lidmaatschap moest uitsluiten. Het arianisme was een „christelijke” beweging in de vierde eeuw, die de godheid van Jezus Christus ontkende. Arius onderwees dat God ongeboren en zonder begin is. De Zoon kan, omdat hij wel geboren is, niet God zijn in dezelfde zin als de Vader. De Zoon is niet eeuwig, maar werd geschapen en bestaat door de wil van de Vader.[6]

Theodosius I

Waarschijnlijk heeft keizer Theodosius het Arianisme wel de zwaarste slag toegebracht. Door middel van de officiële edicten van 391-392 G.T. stelde hij de rooms-katholieke orthodoxe leer voor alle „christenen” verplicht en beroofde de Arianen, alsmede alle heidenen, van hun plaatsen van aanbidding. Over deze gebeurtenis verklaarde een historicus: „De legale triomf van de kerk over ketterij [Arianisme] en heidendom en haar evolutie van een vervolgde sekte tot een vervolgende staatskerk waren voltooid.”

Vanaf de vijfde eeuw kwamen er geen Ariaansgezinde Romeinse keizers meer voor. Dit kenmerkte echter niet het einde van het Arianisme als een nationale religie. Verre van dat! Na de dood van Theodosius viel Rome opnieuw ten prooi aan Ariaans-Germaanse invallers uit het noorden. Een rooms-katholieke autoriteit merkt hierover op: „Ondanks enige vervolging, verspreidde het christendom zich in deze [Ariaanse] vorm met opmerkelijke snelheid van de Goten naar de naburige stammen. . . . Toen ze het Westen binnenvielen en de verschillende Germaanse koninkrijken stichtten, beleden de meeste stammen [het Arianisme] als hun nationale religie en vervolgden in sommige gevallen degenen onder de Romeinse bevolking die de katholieke orthodoxie aanhingen. . . . Maar geleidelijk aan slaagde de [Rooms-]Katholieke Kerk erin het Arianisme uit te roeien. In sommige gevallen werd dit tot stand gebracht met behulp van militaire acties die het Germaanse element bijna geheel deden verdwijnen.” Dit vond plaats tijdens de regering van keizer Justinianus, die de ambitie koesterde het Romeinse Rijk tot zijn voormalige glorie te herstellen en berucht was wegens zijn vervolgingen, niet alleen van de Arianen, maar ook van de joden en de Samaritanen. Hij verbood de joden zelfs hun Geschriften in het Hebreeuws te lezen!

Flavius Petrus Sabbatius Justinianus (Justinianus I, Justinian I, Justinian the Great) Justinianus de Grote

Justinianus maakte evenwel geen eind aan het Arianisme. Rome zou nog meer met Germaanse barbaren te maken krijgen, want een paar jaar na Justinianus’ dood vielen de Longobarden, naar verluidt een van de wreedste Germaanse stammen, Italië binnen. Het duurde niet lang of zij hadden het grootste deel van het Italiaanse schiereiland onder controle. Toen, in het midden van de zevende eeuw, werden de Longobarden om de een of andere reden langzamerhand trinitarische rooms-katholieken, en dat zij de paus problemen bleven geven, was daarom niet om religieuze, maar om politieke redenen en problemen in verband met gebiedsbezit.

Betreffende deze periode lezen wij: „In de daaropvolgende ineenstorting keerden de kansen, vaker als gevolg van lekenpatronaat en politieke verschuivingen dan theologische argumenten.” Of zoals een andere schrijver het stelt: „[Het Arianisme] handhaafde zich nog twee eeuwen, ofschoon meer door toeval dan door keus of overtuiging.” Terloops zij opgemerkt dat bovengenoemde politieke en militaire activiteiten van de zijde van de Arianen een weerlegging vormen van de beschuldiging die sommigen uiten dat de niet politiek gezinde, vredelievende christelijke getuigen van Jehovah Arianen zijn.

Als wij opmerken wat de geschiedenis te zeggen heeft over de politieke activiteiten van de Trinitariërs en de Arianen kunnen wij niet anders dan onder de indruk komen van de nauwkeurigheid waarmee zowel Jezus als zijn apostelen hebben voorzegd wat er met de christelijke gemeente zou gebeuren. Jezus schildert het in een van zijn gelijkenissen: „Terwijl de mensen sliepen, kwam zijn vijand en zaaide er onkruid overheen, midden tussen de tarwe, en ging weg.” En zo werd het veld dat oorspronkelijk een tarweveld was een onkruidwildernis (Matth. 13:25). En als men kijkt naar de hebzucht en de gewelddaad die de Trinitariërs en Arianen ten toon hebben gespreid, beseft men hoe nauwkeurig de apostel Paulus heeft voorzegd hoe de mensen zouden worden: „Ik weet dat er na mijn heengaan onderdrukkende wolven bij u zullen binnenkomen, die de kudde niet teder zullen behandelen.” Tot die wolvenhorden hebben zowel de Trinitariërs als de Arianen behoord, waarvan de eersten de wreedsten waren! (Handelingen der Apostelen 20:29).

De Germaanse stammen die het verzwakte Romeinse Rijk binnendrongen, beleden het ariaanse „christendom” en namen het mee naar een groot deel van Europa en Noord-Afrika, waar het tot ver in de zesde eeuw G.T., en in sommige gebieden zelfs nog langer, bleef gedijen.


[1]A Short History of Christianity, door Martin E. Marty, 1959, blz. 91.

[2]A Select Library of Nicene and Post-Nicene Fathers of the Christian Church, door Philip Schaff en Henry Wace, 1892, Deel IV, blz. xvii.

[3]A Short History of Christian Doctrine, blz. 53.

[4]A Short History of Christian Doctrine, blz. 91.

[5]The Church of the First Three Centuries, door Alvan Lamson, 1869, blz. 75, 76, 341.

[6] Dat de Arianen schriftplaatsen hadden die hen ondersteunden, blijkt wel uit teksten als Johannes 14:28, Kolossenzen 1:15-17; 1 Timótheüs 1:17; Openbaring 3:14.

Arius (Grieks: Άρειος) (Pentapolis van Cyrenaica, 256Constantinopel, zo rond 336) is de stichter van het arianisme, een stroming in de vroege kerk. zijn volgelingen werden lang door de Katholieke Kerk bestreden.  De eerste eeuwen bleef de niet-trinitarische gedachte nog te veel verspreiden, volgens de Katholieke Kerk. Om dit tegen te gaan moest die Kerk een Germaanse kampioen uitzoeken en opleiden die de tegenstanders van de algemeen heersenden konden breken. Uit een schraal assortiment van heidense stammen werden de woeste Franken uit Noord-Oost-Gallië gekozen.  De katholieke bisschoppen legden een levendige belangstelling aan de dag voor de persoon en ontwikkeling van een 15-jarige, heidense krijger, die in 481 koning der Franken werd: Chlodovech of Clovis (465-511).

Vindt meer:

over Athanasius (± 295/296 – 373) patriarch van Alexandrië geboren in Afrika streed energiek voor het katholieke geloof. Ook al was hij toen nog maar diaken streed hij zeer hard tegen de Arianen op het concilie van Nicea.

Athanasius patriarch van Alexandrië

Goddelijke waarheid en menselijke geleerdheid

Concilie van Chalcedon

In 303 beval keizer Diocletianus dat de heilige boeken van het christendom ter vernietiging moesten worden overgedragen aan de burgerlijke autoriteiten en dat kerkelijk bezit moest worden geregistreerd. In een rituele handeling moesten christenen vervolgens hun trouw aan de keizer en de goden van het keizerrijk betonen. Uit angst voor de doodstraf gaven vele bisschoppen en gelovigen gehoor aan het bevel van de keizer. Deze Lapsi werden na deze vervolging traditores genoemd: verkwanselaars. Voor christenen was omgang met hen streng verboden; wederopname in de kerk was pas mogelijk na een lang proces van boete.  > Traditores en Donatisme

Het leven van Augustinus (354-430): Augustinus en de puriteinen … Donatisten

Causes of the donatist schism

History of the Donatists

Flavius Theodosius bekend als Theodosius I de Grote (Grieks: Θεοδόσιος ο Μέγας) ( ca. 346395) laatste van het gehele Romeinse rijk. Na zijn dood werd het rijk definitief gesplitst in Oost en West.

Theodosian-Code

Het Byzantijnse Rijk van 527-565

Tag Cloud

johnsweatjrblog

Doxology rooted in Theology: Nothing more, Nothing less

jamesgray2

A discussion of interesting books from my current stock A WordPress.com site

Unmasking anti Jehovah sites and people

Showing the only One True God and the Way to That God

The Eccentric Fundamentalist

Musings on theology, apologetics, practical Christianity and God's grace in salvation through Jesus Christ

John 20:21

"As the Father has sent me, so I am sending you."

The Biblical Review

Reviewing Publications, History, and Scripture

Words on the Word

Blog by Abram K-J

Bybelverskille

Hier bestudeer ons die redes vir die verskille in Bybelvertalings.

Michael Bradley - Time Traveler

The official website of Michael Bradley - Author of novels, short stories and poetry involving the past, future, and what may have been.

BIBLE Students DAILY

"Be faithful unto death, and I will give you the crown of life." Revelation 2:10

God's Simple Kindness

A place to share your daily blessings

takeaminutedotnet

All the Glory to God

Groen is Gezond

van zaadjes in volle grond tot iets lekkers op het bord

Jesse A. Kelley

A topnotch WordPress.com site

JWUpdate

JW Current Apostate Status and Final Temple Judgment - Web Witnessing Record; The Bethel Apostasy is Prophecy

Sophia's Pockets

Wisdom Withouth Walls

ConquerorShots

Spiritual Shots to Fuel the Conqueror Lifestyle

Examining Watchtower Doctrine

Truth Behind the "Truth"

Theological NoteBook

Dabbling into Theology

Beit T'Shuvah

Redefining Recovery

%d bloggers like this: