An other Christian WordPress.com site – Een andere Christelijke WordPress.com site

Posts tagged ‘Paus’

Is de Beleidvolle Slaaf van de JG Gods enige instrument

On Bijbelvorsers Webs, Bijbelvorsers from the Association of Bibleresearchers wrote on January 21, 2011 at 8:49 am:

Op Bijbelvorsers Webs, Bijbelvorsers van de Vereniging voor Bijbelstudie schreef in Januari 2011, 21, om 8:49 am:

Bijbelvorsers

Member
Posts: 16

World headquarters of the Watch Tower Bible & ...

World headquarters of the Watch Tower Bible & Tract Society of Pennsylvania, Brooklyn, New York, U.S.A. (Photo credit: Wikipedia)

Indien de Jehovah Getuigen de voorkeur van God zouden genieten en de enige organisatie zou zijn die Gods zegen geniet en als enige aanspraak kan maken op een door God volledig erkend en geleid orgaan “de Beleidvolle slaaf” is het vreemd dat dit middel van God om met de mensheid te communiceren zo veel mis- of versprekingen of vergissingen zou maken, alsook zo veel wijzigingen moet aanbrengen. Waarom zou God niet dadelijk het juiste ‘licht’ brengen?De JG zouden graag hebben dat de mensen al die talrijke fouten van de Watchtower Society in hun volledig bestaan naar loutere menselijke onvolkomenheid zouden toeschrijven. In wezen is dat juist. De vele niet uitgekomen voorspellingen en de vele zaken die ze eerst als waarheid claimden en daarna vervingen door een andere waarheid waren bedenkingen van mensen. Maar aan de ander kant beweren zij het spreekorgaan van God te hebben. En worden mensen die het niet volledig eens zijn met de beweringen van het overkoepelend orgaan uitgesloten. Zij proberen dan dikwijls zulke Uitkijktoren mislukkingen naar de fouten van Bijbelse figuren zoals Koning David te vergelijken en de apostels van de eerste eeuw. Wat JGn verzuimen te herkennen is dat mensen, als individuen, altijd al persoonlijke fouten gedaan hebben en altijd zullen doen doordat zij hier op aarde in het huidige stelsel leven als onvolmaakte mensen. David, Mozes, Petrus, Paulus en vele anderen maakten fouten zoals elk van ons ook nog fouten maakt. Alle Christenen doen dat vandaag ook. Zelfs het Regerende Lichaam van de Getuigen van Jehovah maken fouten als onvolmaakte mannen. Niemand van gewone stervelingen kan daar aan ontsnappen.

Noch in de Katholieke Kerk waar men spreekt van de onfeilbaarheid van de Paus, noch bij de Getuigen van Jehovah waar men eigenlijk spreekt van een evenzeer onfeilbaar heersende groep; “de beleidvolle slaaf“.

Charles Russell gaf zijn lezers de waarschuwing om op de hoede te zijn voor enige vorm van organisatie. Voor hem was het trouwens iets volledig onnodig. (“hoed U voor organisatie. Het is volkomen onnodig. De Bijbelse regels zijn de enige regels die U nodig heeft. Tracht niet het geweten van anderen te binden, en sta anderen niet toe het uwe te binden. Geloof en gehoorzaam in zo verre als U Gods woord kunt begrijpen” – Zion’s Watch Tower, 15 September 1895, blz 216, uitgegeven door Charles T. Russel)

Dat niemand de Bijbel zou kunnen begrijpen, tenzij hij luistert naar wat het Besturend Lichaam van Jehovah’s Getuigen in Brooklyn aan uitleg geeft,  haalt geheel Gods macht naar beneden. Het zou namelijk een ontkenning zijn van de mogelijkheid voor de Kracht van God, de Heilige Geest, rechtstreeks in te werken op naarstige zoekers. Nochtans wordt er in Gods Woord duidelijk gemaakt dat iedereen die zoekt ook werkelijk zal vinden.

Indien het die  “getrouwe en beleidvolle slaaf” is die zou aangesteld zijn om “geestelijk voedsel te verstrekken” en “geestelijke leiding” te geven (WT15/10/95) dan kan men de vraag stellen waarom deze ‘beleidvolle slaaf dan toch nog zo vele dingen eerst zus zei en daarna zo zei. Met hun bewering is de basis gelegd voor het gezag van een heersende klasse. In de gedachtegang wordt deze klasse vervolgens gelijkgesteld met “de organisatie”, waarnaar wordt opgezien voor leiding. Jehovah’s Getuigen komen aan de deur, zoals zij zeggen, om mensen “de Bijbel uit te leggen” Dit “uitleggen” opent de weg naar het gezag van de bron van deze hulp en uitleg, het Wachttoren Genootschap.

English: "Pay Attention to Yourselves and...

English: “Pay Attention to Yourselves and to All the Flock” 1991, Watch Tower Bibel And Tract Society Of Pennsylvania Polski: “Zważajcie na samych siebie i na całą trzodę” 1991, wyd. Strażnica – Towarzystwo Biblijne i Traktatowe (Photo credit: Wikipedia)

Als wij echter goed lezen in het Nieuwe Testament vinden wij dat Jezus de weg en de waarheid is. (Johannes 14:6). Diegenen die bereid zijn om tot hem te komen zullen ook dichter bij God kunnen komen. En Jezus heeft ons ook geleerd te bidden tot zijn Vader, ons duidelijk makend dat wij rechtstreeks tot God konden praten en ook van Hem duidelijk antwoorden zouden kunnen krijgen. Nergens blijkt dat men over moet gaan tot collectiviteit. Alsook wordt er nergens gewag van gemaakt dat men zou moeten gaan afhangen van een heersende groep of een gemeenschap van alles bepalenden. Wel wordt er aangeraden één van geest in Christus te zijn. Maar dat hoeft niet persé in te houden dat men al zijn eigenheden opzij moet zetten en niet meer zelf zou kunnen mogen denken. Het één zijn in Christus kan de wijze van Christus navolgen inhouden.

Als the Watchtower’s Governing Body volgens de JG “anointed and directed by God Himself”, gezalfd en geleid door God wordt kan men toch vragen stellen waarom zij zo vele versprekingen of missingen hebben begaan in het verleden.

Als wij ontdekken dat die beslissingen soms geheel omgekeerd moesten worden, veranderd of dat de leden ze gewoon moesten laten vallen, of dat de organisatie zich er voor moest verontschuldigen dan kan men toch vragen stellen bij de hand achter die organisatie. Zou men dan niet eerder kunnen zeggen dat wij duidelijk kunnen zien dat om te beginnen God nooit achter hen was.  Zou God achter zulk een regelmatig vergissende gemeenschap staan of was Hij duidelijk nooit achter deze vele verkeerde Uitkijktoren beleidenden ondanks de vele tegengestelde beweringen?

Interessant om te lezen is:

 

Waarop wij antwoordden:

English: (Quoted from Jehovah's Witnesses--Pro...

English: (Quoted from Jehovah’s Witnesses–Proclaimers of God’s Kingdom (1993), Watch Tower Bible and Tract Society of Pennsylvania, p. 661. Original.) (Photo credit: Wikipedia)

Charles Taze Russell was nooit geassocieerd met de organisatie van de Getuigen van Jehovah. Russell geloofde niet in zulk een organisatie. Het negatief denken lag hem ook niet aan het hart en hij zou dus niet achter zulk een doemdenken van de JG staan. Hij geloofde niet in het “Goede Nieuws” welk zulke slechte tijdingen van geweldige smart voor het merendeel van de mensen zou omvatten, dat wil zeggen dat zij die niet tot een welbepaalde organisatie zouden behoren dat zij eeuwig in Armageddon vernietigd zouden worden. Russell onderrichtte nooit zulke dingen en zulks “Goed Nieuws” vertegenwoordigt bijna het tegendeel van de blije tijdingen van geweldige vreugde voor alle mensen dat Russell preekte.

Lezers moeten er zich bewust van zijn dat reeds vanaf het begin er ‘strubbelingen’ waren in die zogenaamde organisatie. Binnen enkele maanden nadat Russell stierf trokken al enkele Bijbel Studenten hun steun weg van de “nieuwe organisatie” van Rutherford. Voor de overigen valt het opdat het merendeel van de Bijbel Studenten niet beseften wat Rutherford tot de jaren 1920 deed. Zodra Zions Wachttoren onder de controle van Rutherford kwam, deden er zich scheuringen voort, zelfs toen de organisatie zich later als Getuigen van Jehovah profileerde, vielen er mensen uit de gratie of gingen weg van de organisatie, om zelf verder het Woord van God te verspreiden. Aldus gaat de bewering niet op dat de JG de enige groepering in de Christenheid zou zijn waar geen scheuringen of andere groepen uit zouden zijn ontstaan.

Tegen 1930 had de meerderheid van de vroegere BijbelStudentbeweging de nieuwe organisatie van Rutherford en zijn nieuwe gospel afgekeurd. Het was dat wat veroorzaakte dat Russell zijn nieuwe organisatie “de Getuigen” van Jehovah in de jaren 1931 benoemde, om zijn nieuwe organisatie van de oude Bijbel Studentbeweging te onderscheiden.

+

Vindt aanvullend:

Kleine kudde en beleidvolle slaaf

Gehoorzaamheid beter dan offers

Getuigen van Jehovah, Data en Waarheid

Eenheid van spreken onder de loep genomen

+++

Advertisements

Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen #11 Vredelievende waarheidzoekers

Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen.

Vredelievende waarheidzoekers.

De jodenconversos (bekeerlingen) genoemd, en Moren die zich in de 14de eeuw, dikwijls uit de angst voor het antisemitisme en de pogroms van juni 1391,  tot het christendom hadden bekeerd bleven dikwijls in het geheim trouw aan het voorvaderlijk geloof. Het waren mensen die wilden vasthouden aan het geloof in één enkele God en niet in de drie godheden waartoe de ‘mainstream’ van het Christendom was naar over gegaan. Maar over geheel Europa zo wel als Azië bleven er broeders en zusters in Christus het geloof in de Ene Ware God verkondigen. Deze gelovigen wensten niet toe te geven aan de Drievuldigheidsgedachte en legden zich er op toe hun geloofsregels uit de Bijbel te halen in plaats van menselijke regels op te volgen.

Ook al mag godsdienst gebaseerd zijn op openbaringen door niet empirisch of ‘zuiver rationeel’ aantoonbare persoonlijkheden of actoren (God, goden, geesten, engelen etc.), is het waarheidsbegrip ook nauw verweven met dergelijke bovennatuurlijke openbaringen. Volgens de navolgers van christus kwam het er op aan Jezus ten volle na te volgen en zich te houden aan de Oude Geschriften, naast de verrijking van de evangeliën en brieven van de apostelen. Inzicht in de waarheid kon volgens hen volkomen verkregen worden door de bestudering van dit Oude Testament en het Nieuwe Testament. Veel dogmatische en bevindelijke theologieën gingen en gaan er nog steeds van uit dat de Bijbel als woord van God onfeilbaar juist is, ook vanuit historisch perspectief.

Spiritueel verlichte personen trachtten anderen het Licht te laten zien door de kennis van het Woord van God te vergroten. Een groot probleem hierbij was wel dat de Rooms Katholieke Kerk zich verzette tegen de kennis van de Heilige Schrift. Volgens hun geestelijke leiders waren de mensen niet opgewassen tegen de inhoud van die geschriften. De kennis van de Heilige Schrift zou echter ook bepaalde onschriftuurlijke regels blootleggen.

De bisschop van Rome was in het westen de “primus inter pares” (=”de eerste onder de gelijken”) geworden. Deze had meer en meer gezag gewonnen als hoofd van de Kerk, hoewel de gelovigen in het Griekstalige Oosten zich meer oriënteerden op de patriarch van Constantinopel en de patriarchen van Antiochië en Alexandrië ook veel invloed bleven houden.
In de loop van de 10e eeuw had de keizer van het Duitse Rijk gaandeweg de verregaande bevoegdheid verworven om bisschoppen te benoemen (dit werd symbolisch tot uitdrukking gebracht bij de ambtsaanvaarding waar de bisschop uit handen van de vorst de investituur (=bekleding) ontving, die bestond uit een ring voor zijn geestelijke taak en een staf voor zijn wereldlijke arbeid). Dit was voor veel geestelijken vanzelfsprekend een buitengewoon onverkwikkelijke zaak: tijdens de 11e eeuw  was er daarom een hervormingsbeweging op gang gekomen, de zgn. Gregoriaanse hervorming, onder meer in de abdijen van Gorze en Cluny, die de invloed van de wereldlijke macht op de benoeming van de bisschoppen wilde uitbannen. De Katholieke Kerk wenste haar macht uit te breiden en verlange ontegensprekelijke gehoorzaamheid en volgzaamheid. Met de investituur op straffe van excommunicatie kon paus Gregorius VII (ca. 1020/1025-1085) het kerkelijk gezag aan de wereldlijke macht ontnemen en het primaat van de Kerk verstevigen. er kwam een hele Investituurstrijd op gang. Er waren niet alleen problemen tussen de keizers en koningen; ook in de tweede helft van de dertiende eeuw waren er verscheidene conflicten met invloedrijke Romeinse families die aanleiding gaven voor de pausen om uit te wijken naar verschillende andere Italiaanse steden, onder andere Viterbo, Orvieto, en Perugia. Paus Bonifatius VIII (1294-1303) raakte door zijn bemoeienissen met wereldse zaken en door zijn claim op de hoogste positie binnen Europa in een ernstig conflict met Filips de Schone van Frankrijk. Er ontstond een machtsvacuüm in Italië en de strijd tussen rivaliserende steden en machtige families bedreigde de macht van de paus over de Kerkelijke Staat en de stad Rome zelf. Men had de Franse paus Clemens V (1305-1314) en Robert van Genève (1342–1394), de bisschop van Kamerijk, die tot tegenpaus Clemens VII werd verkozen tegenover de aartsbisschop van Bari, Bartolomeo Prignano (ca. 1318–1389) paus Urbanus VI.  De zogenaamde onfeilbare pausen begonnen nu driftig elkaars besluiten nietig te verklaren en elkaars volgelingen te excommuniceren. Om de ontstane impasse te doorbreken en een nieuwe kerkelijke scheuring te voorkomen werden tijdens het Concilie van Pisa (1409) de twee rivaliserende pausen afgezet en werd de aartsbisschop van Milaan Petrus van Candia (1340-1410) tot de nieuwe paus, en bijgevolg het hoofd van de heilige katholieke kerk, gekozen. dit leidde echter niet tot een afdoende oplossing en creëerde zelfs het bestaan van drie regerende pausen. Het Concilie van Konstanz (1414-1418) maakte aan deze delicate situatie echter een einde: de eerste paus trad af, de tweede paus werd gedwongen zijn aanspraak op de zetel van Petrus in te trekken en de derde paus: de voortvluchtige tegenpaus Johannes XXIII (ca. 1370-1419) (niet te verwarren met de latere paus Johannes XXIII), de opvolger van Alexander V (die na een kort pontificaat van slechts tien maanden was overleden), werd opgepakt en gevangengezet en pas na het concilie weer vrijgelaten, zodat er nu tot vreugde van de Kerk een nieuwe paus gekozen kon worden: de kardinaal-diaken van de San Giorgio in Velabro Oddone Colonna paus Martinus V (1417-1431).

De Bijbelstudent Nicholas Van Hereford of Nicholas of Herford, (stierf c. 1420, Coventry, Warwickshire, Eng.), was een theologische geleerde en voorstander van de Engelse hervormingsbeweging binnen de Romeinse Kerk die later terugkwam op zijn onorthodoxe overzichten en deelnam aan de repressie van andere hervormers.

Nicholas of Hereford en John Wycliffe die de "arme priesters" de Bijbel vertaling meegeven

Nicholas werd in 1370 aangesteld en ontving later een doctoraat van Oxford in theologie (1382) . Terwijl studeerde aan Oxford werd hij door Wycliffe (ca. 1328/1330–1384) , de stichter van een evangelische christelijke groep Lollards, beïnvloed. Hij ontwikkelde de hervormingstheologie van Lollardism verder door in zijn eigen preken. Ook hij gaf de administratieve luxe aan en bevestigde het recht van iedere Christen om zijn persoonlijk geloof door meditatie op de Bijbel te vestigen. Hij en Wycliffe, samen met andere Lollards, werden voor hun zienswijze veroordeeld en werden opgeroepen om te verschijnen voor de Aartsbisschop van Canterbury zijn rechtbank in 1382. Toen zij weigerden te verschijnen, werden zij geëxcommuniceerd.

Nicholas geloofde met de vertaling van het Oude Testament toegerust te zijn. Deze Hebreewse Geschriften in de Engelse vertaling werden door hem in 1382 vervolledigd. Het is goed mogelijk dat de gekende Wycliffe Bijbel eigenlijk meer gebasseerd is op Nicholas’ zijn onderzoekswerk en studie van de oude geschriften. Namelijk uitgaande van Nicholas van Hereford’s vertaling bracht Wycliffe meerdere Engelstalige bijbels in omloop. Al liep deze vertaling zeer veel kerkekelijke tegenstand op vond zij haar weg door het koninkrijk Engeland.  In 1408 besloot een synode van klerken bijeengeroepen door de aartsbischop van Arundel te Oxford om een verbod op te leggen op de de vertaling en het gebruik van de Bijbel in de spreektaal. Ook al werden er strenge maatregelen getroffen leek het een maat voor niets want de verbreiding zette zich gestaag door. In de loop van de volgende eeuw zou de overgetekende versie van Wycliffe de enige Engelse Bijbelversie zijn. Hij behaalde een wijdverspreide populariteit en met meer dan 200 overgebleven manuscripten kunnen wij het bewijs zien van deze meest gekopieerde Bijbelvertaling tussen 1420 en 1450.

Bij zijn excommunicatie verzocht Nicholas onmiddellijk paus Urbanus VI zijn geval te bekijken, maar hij werd opnieuw veroordeeld en werd tot gevangenschap voor het leven veroordeeld. Hij ontsnapte tijdens een populaire opstand tegen de Paus in juni 1385, maar werd door de Aartsbisschop van Canterbury gevangen genomen bij zijn terugkeer naar Engeland. Hij werd onderworpen aan een strenge behandeling in het Kasteel van Saltwood, Kent (1388–89), en er werd de hand gelegd op zijn schrijven op bevel van Koning Richard II die de geschriften, tijdens Nicholas gevangenschap in Saltwood Kasteel, liet vernietigen, hoewel documenten van de periode zijn Bekentenis van 1382 bewaren en andere openbare verklaringen van zijn geloof .

Onder druk herriep hij zijn geloof in 1391 en werd koninklijke bescherming gegund. Hij werd als theologische ondervrager van verdachte ketters aangesteld. Kroniekschrijvers van zijn tijd halen aan dat hij krachtig discussieerde met zijn voormalige Lollard collega’s . Hij werd aangesteld als kanselier van Hereford Kathedraal (1391) en in 1395 werd hij kanselier van Sint Paulus te Londen. Van 1397 tot 1417 was hij schatmeester aan Hereford; kort voor zijn dood trad hij van de post af en ging een kartuizer klooster binnen.

John Wycliffe in his study

John Wycliffe in zijn bureau

John Wycliffe, de Oxfordse doctor in de theologie (1360 Balliol college & later universiteit) en pastoor te Lutterworth, waar hij ook geïnteresseerd geraakte in de politiek, wilde de wijsbegeerte terugbrengen tot de Bijbel en de kerkvaders. Hij was er zich bewust van dat de Kerk een aardse bedoening was, die eigenlijk geen aards bezit mocht hebben. De goederen die zij bezat diende zij terug te geven aan de oorspronkelijke eigenaren, wat Wycliffe veel steun bezorgde van de Engelse adel.
De aardse kerk als instituut had geen invloed op de uitverkiezing van gelovigen en door God uitverkorenen. Hij vocht aan wat er door de eeuwen gegroeid was van scheiding en ontstane hiërarchieën.  Wycliffe keerde zich tegen de kerkorganisatie, tegen de pausen, priesters en religieuze orden. Volgens hem mochten zij die het Woord van God wensten verkondigen zich niet hechten aan materie of positie en was er dus geen rangorde in de organisatie van volgelingen van Christus.  Zij die Jezus lief hadden zouden ook datgene moeten doen wat Jezus van hen vroeg. De prediking van Jezus moest verder verkondigt worden door mensen met een eenvoud van karakter en zonder winstbejag. De “poor preachers” werden door Wycliffe uitgezonden om het evangelie in de eigen landstaal te verkondigen. Ook al werd hij door de koning en het Engelse parlement graag gezien werd hij door paus Gregorius XI openlijk aangeklaagd. Hij werd gewraakt en in 1377 liep er een arrestatiebevel tegen hem, maar hij werd toen niet in Engeland opgepakt. In 1382 werden zijn werken door de synode van London veroordeeld en werden zijn geschriften te Oxford verbannen.

“The King’s English”  had het Frans verdrongen en kon als verstaanbare taal naar de burgers toegebracht worden. Met deze taal en de versie van het volk, wenste hij het Boek der Boeken tot het volk te brengen. Na zijn dood zijn de “Lollards” in de geest van Wyclif verder gegaan met het preken in de volkstaal. De Engelse theoloog, priester en bijbelvertaler William Tyndale (ca. 1494–1536) of William of Tindale reisde in 1525 naar Keulen, Worms en Marburg waar hij het mogelijk zou maken dat de Engelsen de Heilige Schrift ook in hun eigen taal zouden kunnen gaan lezen. Tyndale was de eerste om aanzienlijke delen van de Bijbel in het Engels te vertalen, voor een amateurlezerspubliek (Worms 1526) . In 1529 hielp Miles Coverdale (1488?-1569) hem in Hamburg de Pentateuch te vertalen. Terwijl er reeds enkel gedeeltelijke en volledige vertalingen van de Bijbel waren gemaakt van af de zevende eeuw en in het bijzonder tijdens de 14de eeuw, was de Tyndalevertaling de eerste Engelse vertaling  rechtstreeks uit het Hebreeuws en uit de Griekse teksten. In de vertaling werd voor het tetragrammaton YHWH en de klinker van adonai: YaHoWaH gekozen voor het plaatsen en aldus kenbaar maken van de Naam van God: Jehovah. Verdere werden ook andere nieuwe woorden in het Engels gebracht zoals: Passover en Atonement en uitdrukkingen als het zout der aarde: salt of the earth. Ook was het de eerste vertaling die gebruik maakte van het nieuwe communicatiemiddel der drukkunst. Deze nieuwe vermenigvuldigingsvorm gaf de mogelijkheid om voor een wijde distributie te zorgen. Dit werd als een rechtstreeks uitdaging genomen  naar de hegemonie van zowel de rooms-katholieke Kerk als de Engelse kerk en staat. Aan zijn wijze van vertalen en ook aan zijn aantekeningen is de invloed van Luthers leer duidelijk te merken. In Engeland verzette de geestelijkheid zich hevig tegen de vertaling van de Bijbel. Uit het vasteland binnengesmokkelde exemplaren werden in beslag genomen en verbrand op bevel van Tunstall.

Portret van William Tyndale

De katholieke geestelijkheid verdroeg niemand die haar positie betwiste en kon het helemaal niet op prijs stellen dat er predikers waren die de mensen lieten horen wat er werkelijk in de Bijbel stond. Op de vlucht voor de kerkelijke achtervolgers ging Tyndale naar het boekdrukcentrum Antwerpen, waar hij bij de uit Frankrijk afkomstig drukker en uitgever Merten de Keyser (Martin Lempereur, Martinus Caesar, Martyne Emperowr)(?-1536), die een volledige Franse druk van de Bijbel maakte, een herziening van zijn Nieuwe Testament (1534), een vertaling van de Pentateuch en verscheidene theologische geschriften het licht liet zien. Merten de Keyser had ook in het Nederlands het Nieuwe Testament uitgegeven in 1525 (Dat nieuwe testament ons heeren Jesu Christi met alder neersticheyt oversien, ende verduytst), psalmboeken, en ander religieus werk. Zijn wapenschild is opgenomen in de tweede complete Nederlandstalige Bijbel van zijn collega Willem Vorsterman in 1528 in Antwerpen; dit wijst op een vorm van samenwerking tussen twee drukkers in dezelfde straat. In 1534 verzorgde hij ook de herziening van de Latijnse Vulgaat door Robert I Estienne (Robert Etienne, Robert Stephens, Robertus Stephanus) (1503 – 1559).

Vanuit Antwerpen kon Tyndale met de Keyzer het vervoer van zijn boeken verzorgen, een onthaaldienst voor Engelse vluchtelingen organiseren en de politieke verwikkelingen in Engeland op de voet volgen via informanten. Voor de Engelse markt drukte Merten de Keyser in 1528 William Tyndales The obedience of a Christen man, en in 1530 diens The practyse of Prelates alsmede diens vertaling van de Pentateuch. Tyndales Exposition of the fyrste Epistle of seynt Ihon kwam van onder de persen in 1531 waarna George Joyes vertaling van Isaiah, en Tyndales vertaling van Jonah volgden. Reeds in 1534 kon er een tweede herziene druk van Tyndales Bijbel voorzien worden. Ook publiceerde de Keyzer dan Joyes nieuwe uitgave van de Davids Psalmen gebaseerd op de Latijnse versie van Zwingli, en Joyes vertaling van Jeremiah. Volgens een onderzoek van Guido Latré in 1997, was het ook Merten de Keyser die de allereerste complete Engelse Bijbel drukte in 1535, de Coverdale Bible, waarvan de 1539 foliouitgave “the Great Bible” de koninklijke vergunning droeg en daarom de eerste officieel goedgekeurde Bijbel vertaling was in het Engels.

William Tyndale op de brandstapel in Vilvoorde 1536

Maar ook in Antwerpen was Tyndale niet veilig voor de Inquisitie. Men nam hem daar gevangen en bracht hem naar Vilvoorde waar verscheidene mensen gefolterd werden vooraleer zij hun dood vonden op de brandstapel. Ook deze gepassioneerde waarheidszoeker vond de marteldood op 6 september 1536 door wurging en verbranding op het binnenplaats van het kasteel van Vilvoorde. Een gedenksteen in de stad Vilvoorde en een klein museum ‘William Tyndale’ bij de protestantse William Tyndalekerk aldaar (Lange Molensstraat 58, bij de Mechelse steenweg – maar een verhuis naar een andere locatie wordt voorbereid) herinneren aan zijn levenswerk en zijn gewelddadige dood als martelaar. De Tyndale Bijbel, zoals hij gekend werd ging een hoofdrol spelen in het uitspreiden van Reformatie ideeën over Europa. De vierenvijftig onafhankelijke geleerden die de Koning James Versie van de bijbel of King Jamesbijbel in 1611 creëerden tekenden beduidend op de vertalingen van Tyndale.  Een schatting stelt voor dat het Nieuwe Testament in de Koning James Versie 83% van Tyndale is en voor het Oude Testament 76%.

Wolfgang Fabricius Capito (1478–1541), Martin Cellarius (1499–1564), Johannes Campanus (ca. 1500–1575) en Thomas Emlyn (1663–ca. 1741) aanvaardden de bijbel als Gods Woord en verwierpen de Drieëenheid. Ook Henry Grew (1781–1862) en George Storrs (1796–1879) aanvaardden de bijbel en verwierpen de Drieëenheid, en tevens brachten zij waardering tot uitdrukking voor het loskoopoffer van Christus.

In 1478 werd de Spaanse Inquisitie door de Reyes Católicos van Spanje opgericht om de katholieke orthodoxie te handhaven tijdens hun heerschappij.

6 Oktober 1530

Tag Cloud

The Eccentric Fundamentalist

Musings on theology, apologetics, practical Christianity and God's grace in salvation through Jesus Christ

John 20:21

"As the Father has sent me, so I am sending you."

The Biblical Review

Reviewing Publications, History, and Scripture

Words on the Word

Blog by Abram K-J

Bybelverskille

Hier bestudeer ons die redes vir die verskille in Bybelvertalings.

Michael Bradley - Time Traveler

The official website of Michael Bradley - Author of novels, short stories and poetry involving the past, future, and what may have been.

BIBLE Students DAILY

"Be faithful unto death, and I will give you the crown of life." Revelation 2:10

God's Simple Kindness

A place to share your daily blessings

takeaminutedotnet

All the Glory to God

Religieus Redeneren

Gedachten en berichten over hedendaags (on)geloof

Jesse A. Kelley

A topnotch WordPress.com site

JWUpdate

JW Current Apostate Status and Final Temple Judgment - Web Witnessing Record; The Bethel Apostasy is Prophecy

Sophia's Pockets

Wisdom Withouth Walls

ConquerorShots

Spiritual Shots to Fuel the Conqueror Lifestyle

Examining Watchtower Doctrine

Truth Behind the "Truth"

Theological NoteBook

Dabbling into Theology

sowers seed

be careful 'how you hear'

Next Comes Africa

If I take the wings of the morning, and dwell in the uttermost parts of the sea; Even there shall thy hand lead me, and thy right hand shall hold me - Psalm 139: 9,10

friarmusings

the musings of a Franciscan friar...

%d bloggers like this: