An other Christian WordPress.com site – Een andere Christelijke WordPress.com site

Posts tagged ‘Trinitariërs’

Vele kerken

Bijbelstudenten in het licht van zo vele kerken

Mensen vragen vaak hoe het komt dat er zo vele kerken in Christendom zijn. Waarom schijnt het Christendom zo complex en vol verschillende groepen met totaal verschillende opinies?

Sommigen beweren dat er slechts één Universele Katholieke Kerk is. Anderen vinden dat er drie belangrijke categorieën zijn, namelijk de Katholieken, Orthodoxen en Protestanten. Als men dan de twee tegengestelde stromingen neemt waarbij de grootse vasthoudt aan de Heilige Drie-eenheid en de kleinste deze verwerpt en zoals de vroeg Christelijke Kerk wil vasthouden aan het monotheïstisch geloof, of een geloof van slechts één God en niet drie in één. Er zijn er die vinden dat deze niet Trinitariers

helemaal niet thuis horen in het Christendom. Anderen erkennen wel dat zij weldegelijk Christus Jezus willen volgen en daarom ook tot het Christendom behoren. Ook bij de niet-Trinitariers zijn er wel enkelen die dan een verschil willen maken in de Christenheid en het Christendom en al of niet tot een van die partijen wil toebehoren. Maar anderen zullen dan beweren dat alle verschillende benamingen deel uitmaken van het zelfde lichaam van Christus. U kan misschien zeggen dat al die kerken in sommige opzichten gelijk zijn, maar de verschillen zijn echt groot genoeg. De mensen zouden moeten opmerken dat er een verschil van het onderwijs tussen één kerk en een andere is, en dat dit verschil soms zeer wezenlijk is, zelfs fundamenteel. Zelfs in bepaalde kerken kunnen de mensen verschillende leerstellingen of ideeën en praktijken vinden die elkaar tegenspreken, hoewel al die kerken zeggen dat zij Jezus Christus volgen, en sommigen van hen ook beweren de Bijbel te volgen. Erg genoeg zijn er ook denominaties die zeggen dat de gewone mensen de Bijbel niet kunnen bestuderen omdat zij geen theologische vorming hebben. Zij schijnen te vergeten dat Jezus vaak de mensen van zijn eigen tijd berispte — maar hij berispte hen nooit voor het lezen van de Heilige Geschriften, eerder berispte hij hen voor het niet overeenkomstig  handelen voor wat zij lazen. Hij verklaarde de dingen die  in de Geschriften stonden en gaf ook zijn apostelen de opdracht om het vertelde verder te gaan vertellen of het evangelie te prediken, zodat de mensen zich bewust zouden zijn van wat God van hen wilde. Om te weten te komen wat God van ons verlangt, doen wij er best aan het Woord van God, de Bijbel, te bestuderen. Dat er zodanig veel denominaties zijn ontstaan in het Christendom ligt aan het feit dat er verscheidene kerken verkozen zich aan menselijke tradities te houden en het onderwijs van filosofische en theologische schrijvers op de eerste plaats te zetten, in plaats van zich te houden aan het Woord zelf. De geschiedenis toont ons hoe menselijke geschriften voor sommige kerken belangrijker zijn geworden dan de 66 boeken van de Bijbel. Daarom om te begrijpen waarom er zo vele verschillende kerken en zijn om te weten te komen welke richting wij moeten gaan is het best om een weinig achtergrond of geschiedenis van de Christelijke Kerk op te doen. Wanneer u de Christenheid bekijkt kunt u vele invloeden in het Christendom vinden die glashelder worden wanneer zij geplaatst worden in context.

Het is belangrijk dat gelovigen onderscheid maken tussen de culturele vormen verbonden aan een godsdienstige traditie en zijn “critical edge” die gewoonlijk afgeleid wordt vanuit het andere verwoordingsperspectief, of uit het tegenover elkaar stellen van het ideale leven dat in haar geschriften met de historische praktijken van verschillende congregaties wordt afgebeeld.

Toestaand voor beide aspecten, kan de godsdienst als huidige interactie tussen het verleden en de toekomst worden gezien: d.w.z., tussen traditioneel geloof en de hoop voor de toekomst van individuen en hun gemeenschappen. Om de echte waarde van de verschillen in de kerken te begrijpen moeten wij bekijken wat in het verloop van de tijd gebeurde. De geschiedenis toont hoe de mensen beïnvloed werden uit bronnen van buiten af en door zaken die zij graag verlangden. De geschiedenis van het Christendom toont aan hoe de gelovigen werden beïnvloed door andere denkwijzen, andere godsdiensten, tradities, en mythen. Het toont ook hoe de waaier van praktijken, organisaties en verwachtingen tot stand kwam. De geschiedenis toont ook hoe de mensen van de essentie van de Heilige Schrift weg groeiden en waarom door de eeuwen heen, ernstige studenten van de Bijbel, Onderzoekers van de Bijbel, leken en geschoolde theologen er aan hielden de waarheid te zoeken en er zich niet toe brachten om in te gaan om aan te sluiten bij traditionele en institutionele kerken.

Worldwide distribution of Catholic (yellow), P...

Versrpeiding van de Christelijke denominaties - Worldwide distribution of Christian denominations

De essentiële en centrale boodschap van de apostel Petrus zijn geschriften is dat de Heilige Schrift bekwaam is om mensen de waarheid over redding te kunnen onderwijzen en dat de waarheid door gewone mensen begrepen kan worden. Iedereen is bekwaam genoeg om het Woord van God in zich op te nemen als hij zich daar voor open wil stellen. Wij moeten het tot ons nemen zoals het is gegeven aan ons in de Bijbel en het dan ter harte nemen en er genoeg tijd voor uittrekken om het grondig te bestuderen. Wanneer wij door de Bijbel lezen zouden wij moeten vergelijken wat daar wordt geschreven met wat zo vele kerken afkondigen en daaruit lessen trekken. Om aan een goede niet beïnvloede studie van de Bijbel te komen zouden wij een open mening moeten aannemen en geen vooroordelen hebben, zoekend in haar pagina’s voor steun voor doctrines die reeds uit andere bronnen werden geformuleerd. Wij zouden niet blind moeten zijn om te zien dat de doctrines worden gevormd op geïsoleerde teksten zonder verwijzing naar het algemene onderwijs gesteund op de Schrift. Zeer vaak neigen de doctrines geïsoleerd te staan en niet gegrond op de Schriftuurlijke tekst. Zij worden meer gepresenteerd als afzonderlijk verbonden pakketten, en het definitieve en logische resultaat van hun onderwijs wordt niet doorgrondelijk bekeken. Zo worden de discrepantie en de tegenspraak niet aan het licht gebracht. Door de geschiedenis van het Christendom te bekijken kunnen wij zien dat bepaalde kerken door bepaalde doctrines zijn overheerst waarop meer dan de gebruikelijke nadruk is gelegd, welke geresulteerd heeft in de verwaarlozing van het ander belangrijk onderwijs. Het resultaat van dit is een verplaatste en uit zijn evenwicht gebrachte mening van de Bijbelse waarheid die geleid heeft tot valse conclusies en een wanordelijke conceptie van redding.

Vandaag leven wij in een wereld van gemak, van „laisser faire“. Velen denken dat het Christelijke geloof niet kan worden bepaald in voorstellen. Het is verondersteld te persoonlijk en te mystiek te zijn. Het is dit standpunt dat zo velen aanmoedigt om te zeggen dat het van geen belang is wat u gelooft of welke kerk die u toetreedt. Maar in het Nieuwe Testament worden wij duidelijk gewaarschuwd om zeer voorzichtig te zijn. Volgens de Nazareen Jezus, Christus de Messias, is het echter niet gemakkelijk om de juiste weg te volgen en, en om de smalle poort door te gaan. In het Nieuwe Testament wordt gezegd dat de Kerk de „pijler en de grond van de waarheid“ zou moeten zijn (1 Timotheüs 3: 15). Er is een plechtige plicht die op elke gelovige wordt gelegd ervoor te zorgen dat hun geloof en hun kerk bij op die ware stichting worden voortgebouwd, zoals het in de Bijbel wordt geopenbaard.

Als wij de Geschiedenis van Christendom bekijken zullen wij kunnen opmerken dat veel verkeerd ging omdat de mensen niet bij het woord van God bleven, maar meer andere godsdiensten en tradities bekeken. Het andere probleem was ook dat er altijd prominente leraren in Christendom zijn geweest die zei den dat de leken niet zouden kunnen begrijpen wat in de Bijbel stond. Nog erger was het dat er leraren waren die het onderwijs van de Bijbel over God en Zijn doel ontkenden. Zij legden de weg van de werkelijkheid van de verrijzenis van Christus opzij, en gooiden twijfel op het gezag van het woord van God, en verzwakten Zijn bevelen.

Wanneer wij de geschiedenis van Christendom bekijken zullen wij kunnen zien dat wij niet al te hoog op moeten lopen met de geloofsbrieven van bepaalde geleerden. Waar de wetenschap getrouw is aan het woord van God en ons helpt om het beter te begrijpen zouden wij er voor dankbaar moeten zijn, maar de Bijbel stelt nooit voor dat de menselijke intelligentie het paspoort naar goddelijke kennis is. In plaats daarvan vertelt het ons dat de waarheid het grootste deel van haar gezicht aan hen onthult die bescheiden en van een berouwvolle geest zijn.

Wij hopen dat in deze optekeningen op het net wij samen op de zoektocht naar de Waarheid kunnen gaan, en dat wij u kunnen overtuigen dat het belangrijk is om een grondige studie van de Bijbel te ondernemen, en dat u zelf een goede „student van de Bijbel“ kunt worden.

Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen. #6 Constantijn de Grote

Broeders en Zusters in Christus door de eeuwen heen.

Constantijn de Grote .

In 325 G.T. riep de Romeinse keizer Flavius Valerius Aurelius Constantinus of  Constantijn de Grote (272/280-337)  in de stad Nicea in Klein-Azië een concilie van bisschoppen bijeen. Zijn opzet was, de voortdurende religieuze geschillen over de verhouding tussen de Zoon van God en de Almachtige God te beslechten.

Concilie van Nicea 325

De historicus Philip Schaff merkte op dat „het meest opvallende punt” in de periode vóór het concilie van Nicea in 325 G.T. „het geloof [was] in een aan de algemene opstanding en het algemene oordeel voorafgaande en door de verheerlijkte Christus op aarde uitgeoefende zichtbare regering die duizend jaar zou duren en waarin de opgestane heiligen zouden delen”. In A Dictionary of the Bible, onder redactie van James Hastings, staat: „Tertullianus, Irenaeus en Hippolytus zien nog steeds uit naar een ophanden zijnde Advent [van Jezus Christus]; maar met de Alexandrijnse Vaders komt er een verandering in het gedachtengoed. . . . Toen Augustinus het Millennium met de periode van de strijdende Kerk vereenzelvigde, werd de Tweede Advent naar een verre toekomst geschoven.”

In 314 G.T. trachtte het concilie van Arles (Frankrijk) de Romeinse regeling door te drukken en alle alternatieven af te schaffen. De overgebleven Quartodecimanen hielden stand. In 325 G.T. riep de heidense keizer Constantijn een oecumenische synode bijeen, het concilie van Nicea, om deze en andere kwesties waardoor de belijdende christenen in zijn rijk werden verdeeld, op te lossen. Het concilie vaardigde een decreet uit waarin allen in Klein-Azië werd opgedragen zich aan het Romeinse gebruik aan te passen.[1]
Constantijn I, de Grote, was beslist een man van zijn tijd en zwichtte voor de tijdgeest en achtte het noodzakelijk religie een belangrijke plaats toe te kennen binnen het raamwerk van zijn politieke plannen. Aan het begin van zijn loopbaan had hij enige „goddelijke” steun nodig, en die konden de kwijnende Romeinse goden niet bieden. Het rijk, met inbegrip van de godsdienst en andere instellingen, verkeerde in verval, en er was iets nieuws en bezielends nodig om het weer te consolideren. De encyclopedie Hidria zegt: „Constantijn was vooral in het christendom geïnteresseerd omdat het niet alleen zijn overwinning maar ook de reorganisatie van zijn rijk ondersteunde. De christelijke kerken, die overal bestonden, werden zijn politieke steun. . . . Hij omringde zich met de grote prelaten van die tijd, en hij verlangde dat zij hun eenheid intact hielden.”

Constantijn begreep dat de „christelijkereligie — al was ze inmiddels afvallig en door en door verdorven — doeltreffend kon worden gebruikt als een vernieuwende en verenigende kracht ter verwezenlijking van zijn grootse plan om een absoluut heerser te worden. Hij nam de grondslagen van het afvallige christendom over om steun te winnen ter bevordering van zijn eigen politieke doeleinden en besloot de mensen te verenigen onder één „katholieke” of universele religie. Heidense gewoonten en vieringen kregen een „christelijke” naam. En „christelijke” geestelijken ontvingen de status, het salaris en het invloedrijke gezag van heidense priesters.

Constantinus

Constantinus

Om politieke redenen naar religieuze harmonie zoekend, bracht Constantijn iedereen die een afwijkende mening had, snel tot zwijgen, niet op basis van leerstellige waarheid maar op grond van aanvaarding door de meerderheid. De diepgaande dogmatische geschillen binnen de uiterst verdeelde „christelijke” kerk boden hem de gelegenheid als een „door God gezonden” middelaar tussenbeide te komen. Uit zijn bemoeienissen met de donatisten in Noord-Afrika en de volgelingen van Arius in het oostelijk deel van het rijk begreep hij al gauw dat overredingskracht niet voldoende was om een sterke, verenigde religie te smeden. In een poging de Ariaanse controverse op te lossen, riep hij het eerste oecumenische concilie in de geschiedenis van de kerk bijeen.

De historicus Paul Johnson zegt over Constantijn: „Een van de voornaamste redenen waarom hij het christendom tolereerde, was wellicht dat het hemzelf en de Staat in de gelegenheid stelde zeggenschap uit te oefenen over het beleid van de Kerk inzake orthodoxie en de behandeling van ketterij.”

Als de heidense Pontifex Maximus — en bijgevolg het religieuze hoofd van het Romeinse Rijk — trachtte Constantijn de bisschoppen van de afvallige kerk voor zich te winnen. Hij bood hun posities van macht, aanzien en rijkdom aan als functionarissen van de Romeinse staatsreligie. De Catholic Encyclopedia geeft toe: „Sommige bisschoppen, verblind door de pracht en praal aan het hof, gingen zelfs zo ver dat zij de keizer als een engel van God, als een heilig wezen, loofden en profeteerden dat hij, net als de Zoon van God, in de hemel zou regeren.”

Concilie van Nicaea 325 Verbranding Ariaanse boeken

Naarmate het afvallige christendom bij het politieke bestuur in de gunst kwam, werd het meer en meer een deel van deze wereld, van dit seculiere samenstel, en dreef het af van de leringen van Jezus Christus (Johannes 15:19; 17:14, 16; Openbaring 17:1, 2). Als gevolg daarvan vond er een versmelting plaats van het „christendom” met valse leerstellingen en praktijken — de Drie-eenheid, de onsterfelijkheid van de ziel, het hellevuur, het vagevuur, gebeden voor de doden, het gebruik van rozenkransen, iconen, beelden en dergelijke. — Vergelijk 2 Korinthiërs 6:14-18.

Van Constantijn heeft de kerk ook de neiging tot eigenmachtig optreden geërfd. De bijbelgeleerden Henderson en Buck zeggen: „De eenvoud van het Evangelie werd verdorven, er werden pompeuze riten en ceremoniën ingevoerd, aan de leraren van het christendom werden wereldse eerbewijzen en salarissen geschonken en het Koninkrijk van Christus werd grotendeels in een koninkrijk van deze wereld veranderd.”

De Catholische Kerk werd als de Romeinse Kerk gepromoveerd tot de Koninkrijkskerk. In de Encyclopædia Britannica wordt uiteengezet dat, volgens de theologie van Aurelius Augustinus van Hippo (354–430 G.T.), „het Koninkrijk van God al in deze wereld begonnen is bij de oprichting van de kerk” en „reeds aanwezig [is] in de sacramenten van de kerk”.

De historische feiten onthullen de waarheid achter de „grootheid” van Constantijn. In plaats van gegrondvest te zijn door Jezus Christus, het Hoofd van de ware christelijke gemeente, is de christenheid voor een deel het resultaat van het politieke opportunisme en de slinkse manoeuvres van een heidense keizer. Heel passend vraagt de historicus Paul Johnson: „Is het rijk voor het christendom gezwicht, of heeft het christendom zich met het rijk geprostitueerd?”

Vanaf het concilie van Nicea in 325 G.T. fuseerde keizer Constantijn de heidense Romeinse staatscultus met het afvallige christendom en werd hij het hoofd van de nieuwe Katholieke Kerk. De Rooms-Katholieke Kerk kan haar bestaan derhalve terugvoeren tot de vierde eeuw van onze gewone tijdrekening.

Ondertussen bleven Christelijke broeders en zusters elkaar steunen en het geloof onderhouden, niettegenstaande verhoogde tegenstand.


[1]A Short History of Christian Doctrine; A History of Christianity; Istoria tou Ellinikou Ethnous (Geschiedenis van de Griekse natie); Encyclopedie Hidria; WT 1998; Catholic Encyclopedia

De tegenpaus Hippolytus van Rome ( omstreeks 170 – omstreeks 235) leerling van Irenaeus een van de belangrijkste kerkleraren van zijn tijd. Hij verzette zich openlijk tegen de pausen van zijn tijd die hadden geopteerd om over te gaan naar een Drie-eenheidsleer, opeenvolgend Zephyrinus, Calixtus I en Pontianus, met name wat betreft de heilige drie-eenheid. Hij beschuldigde Paus Zephyrinus van modalism, de ketterij die inhield dat de namen Vader en Zoon eenvoudig verschillende namen waren voor hetzelfde onderwerp zijn. Hippolytus verdedigde de Logo’s doctrine van de Griekse Apologeten, die de Vader van de Logo’s (“Woord”) onderscheidden.

zie ook: “Saint Hippolytus of Rome.” Encyclopædia Britannica. 2010. Encyclopædia Britannica Online. 15 Aug. 2010 > Saint Hippolytus of Rome + Saint Hippolytus of Rome

Constantijns hoofddoel was stabiliteit. De religieuze en theologische geschillenwaren voor hem een doorn in het oog en een gevaar ovor de stabiliteit in zijn rijk. Daarom leek het voor hem ook zeer belangrijk dat er in de uitvoering van het geloof ook een consensus kon gevonden worden en een vrede tussen de heidenen en navolgers van Jezus Christus kon verkregen worden. Voor hem moest de zonnegod  Sol Invictus het symbool zijn van de algemene goddelijkheid.  Het labarum dat als symbool werd aangebracht op de soldaten hun schildenen en het ermee geassocieerde motto in hoc signo vinces (in dit teken zal je overwinnen) zou volgens de overlevering aan Constantijn zijn verschenen in een visioen toen hij in Saxa Rubra was, tot welk Constantijn zijn overwinning toeschreef aan de god van de christenen.

De eenheid of katholiciteit der religies die Constantijn I op het oog had bracht mee dat die gemeenschap van gelovigen die zich profileerde als De Kerk sinds het Eerste Concilie van Nicea in 325 in haar officiële documenten de term ‘Katholieke Kerk’ staande voor Algemene Kerk of Universele Kerk, ook in de documenten van de twee laatste oecumenische concilies ging gebruiken.  Constantijn gaf de paus het Lateraanse paleis, dat jarenlang de pauselijke residentie zou zijn, naast de basiliek San Giovanni in Laterano. Dit paleis werd het bestuurscentrum van de Katholieke Kerk. Ook werd hier de synode van Lateranen gehouden, waar Caecilianus werd vrijgesproken van de aanklacht dat hij de onrechtmatige bisschop van Carthago was. Zijn tegenstander Donatus werd schuldig bevonden aan ketterij, evenals zijn aanhangers, de donatisten. Het begrip ‘rooms-katholiek’ dat wij ook meermaals gebruiken is ontstaan aan het begin van de 16e eeuw, ten tijde van de Reformatie, om onderscheid te maken tussen hen die de paus, of de bisschop van Rome, trouw bleven, alsook om te onderscheiden tussen de  Orthodox, Charismatische en andere Trinitarische Katholieken en de protestanten. Het woord rooms duidt op de stad Rome en verwijst naar de kleine stadstaat Vaticaan waar de pauselijke zetel is gevestigd. Met Rooms-katholieke Kerk wordt dus de organisatie aangeduid: de Katholieke Kerken die verenigd zijn rond de bisschop van Rome.

Ook al waren er sommige keizers die openlijk Ariaans gezind waren en zelfs soms actief het trinitarische christendom tegenwerkten kon de unitaristische gedachte het halen en werd het Trinitarisme de hoofdstroming in het Christendom.

Doordat een groot deel van het christendom zich met het rijk geprostitueerd heeft wordt die Catholische Kerk of Katholieke Kerk ook als de hoer Babylon gepersonifieerd.

Vindt ook achtergrondinformatie:
Apologetics – A theological science which has for its purpose the explanation and defence of the Christian religion

Constantinus (Constantijn) de Grote Augustus van het Westen (313 – 324); Augustus van het Romeinse Rijk (324-337)

Constantine the Great – Information on the Roman emperor
Constantine, Donation of – By this name is understood, since the end of the Middle Ages, a forged document of Emperor Constantine the Great, by which large privileges and rich possessions were conferred on the pope and the Roman Church
Constantinople – Capital, formerly of the Byzantine, now of the Ottoman, Empire (As of 1908, when the article was written.)
Constantinople, First Ecumenical Council of – Called in May, 381, by Emperor Theodosius, to provide for a Catholic succession in the patriarchal See of Constantinople, to confirm the Nicene Faith, to reconcile the semi-Arians with the Church, and to put an end to the Macedonian heresy

Nicaea, First Council of – First ecumenical council, held in 325 to combat Arianism

Nicene Creed – The profession of the Christian Faith common to the Catholic Church, to all the Eastern Churches separated from Rome, and to most of the Protestant denominations.

Aurelius Augustinus (354-430)

Augustine of Hippo, Saint – Biography, with extensive hyperlinks to related articles
Augustine of Hippo, Teaching of Saint – Article on Augustine as a Doctor of the Church, and his influence in the history of philosophy and theology. Particular interest in his teaching on grace
Augustine of Hippo, Works of Saint – Annotated bibliography of Augustine’s principal writings
Augustinian Canons – According to St. Thomas Aquinas, a canon regular is essentially a religious cleric

Tatianus een 2° eeuwse apologist

Athanasian Creed, The – One of the symbols of the Faith approved by the Church and given a place in her liturgy

Tag Cloud

The Eccentric Fundamentalist

Musings on theology, apologetics, practical Christianity and God's grace in salvation through Jesus Christ

John 20:21

"As the Father has sent me, so I am sending you."

The Biblical Review

Reviewing Publications, History, and Scripture

Words on the Word

Blog by Abram K-J

Bybelverskille

Hier bestudeer ons die redes vir die verskille in Bybelvertalings.

Michael Bradley - Time Traveler

The official website of Michael Bradley - Author of novels, short stories and poetry involving the past, future, and what may have been.

BIBLE Students DAILY

"Be faithful unto death, and I will give you the crown of life." Revelation 2:10

God's Simple Kindness

A place to share your daily blessings

takeaminutedotnet

All the Glory to God

Religieus Redeneren

Gedachten en berichten over hedendaags (on)geloof

Jesse A. Kelley

A topnotch WordPress.com site

JWUpdate

JW Current Apostate Status and Final Temple Judgment - Web Witnessing Record; The Bethel Apostasy is Prophecy

Sophia's Pockets

Wisdom Withouth Walls

ConquerorShots

Spiritual Shots to Fuel the Conqueror Lifestyle

Examining Watchtower Doctrine

Truth Behind the "Truth"

Theological NoteBook

Dabbling into Theology

sowers seed

be careful 'how you hear'

Next Comes Africa

If I take the wings of the morning, and dwell in the uttermost parts of the sea; Even there shall thy hand lead me, and thy right hand shall hold me - Psalm 139: 9,10

friarmusings

the musings of a Franciscan friar...

%d bloggers like this: