An other Christian WordPress.com site – Een andere Christelijke WordPress.com site

Posts tagged ‘Uitsluiting’

Meldpunt voor seksueel misbruik bij getuigen van Jehova: “Dit is het topje van de ijsberg”

Op 27 maart laatst leden spraken spraken in het programma van de Vlaamse televisie zender Eén ‘Pano’ verschillende voormalige Getuigen van Jehovah openlijk over seksueel kindermisbruik binnen de organisatie. De dagen daraop  konden dan meerdere programma’s op Eén en Canvas de aandacht trekken rond dit schandelijk gebeuren van verzwijgen van kinder- en seksueel misbruik.

Volgens Pascal Mertens, mede-oprichter van het meldpunt Reclaimed Voices voor seksueel misbruik bij Getuigen van Jehovah is dit slechts

“Het topje van de ijsberg”

Mertens zegt “dagelijks” zulke verhalen te horen die daar in dat programma naar voor gebracht worden. Hij roept ook de organisatie op om zelf met de feiten naar justitie te stappen.

“Verbreek de stilte”,

klinkt het.

In het programma werd er ook over “blauwe enveloppes” gesproken waarbij niet enkel op het hoofdkantoor van de Belgische Jehovah-getuigen in Kraainem, maar ook in het algemeen hoofdkwartier in de Verenigde Staten de namen en feiten vermeld zouden zijn, die echter niet altijd werden doorgegeven aan justitie.

Het federaal parket voert intussen wel een onderzoek naar misbruik binnen de organisatie, en in de Kamer werd midden maart nog een commissie opgericht.

Wij zelf kennen ook enkele gezinnen waar zulks is voorgevallen en die uit de vereniging geweerd zijn geworden. Erg genoeg zijn de meesten die zulk een slechte ervaring hebben zo gedegouteerd dat zij niet enkel de vereniging maar ook het geloof verlaten.

In Nederland werden voor de Pano uitzending al meer dan 300 meldingen gedaan, met een gemeenschap van 29 000 Jehovah-getuigen. België telt om en bij de 25 000 gedoopten. Na de uitzending bleken meerdere mensen toch bereid zich te melden.

 

Het is verschrikkelijk om te moeten vaststellen dat de organisatie al de moeite doet om zulke feiten toe te dekken. Louis De Witte, hoofdverantwoordelijke voor België, toonde zich ook niet bereid om de zaak verder toe te lichten. Ook al zou men denken dat zulke organisatie die zich beroept op de Naam van God toch alle moeite zou nemen om haar leden volgens de wetten van God te gedragen, blijkt dat zij vreemd genoeg hier de slachtoffers meer kwaad doen en niet beschermen terwijl ze de schuldigen beschermen.

De afgelopen decennia is er veel aandacht van de wereld gegaan naar beschuldigingen van misbruik waarbij men zich vooral  concentreerde op de katholieke kerk, maar ook andere religieuze groeperingen konden nu en dan in de kijker komen. Er werd echter minder aandacht besteed aan het misbruik van de Jehovahs Getuigen, hoewel deze christelijke groep met meer dan 8,5 miljoen leden op verschillende fora en blogs van ex-Jehovahs Getuigen veel werd gesproken, met vermelding van dergelijke en andere problemen in die organisatie.

In de Verenigde Staten Er zijn al miljoenen dollars betaald door de jaren heen om het geheim te houden.

Naar aanleiding van de Pano-reportage over seksueel kindermisbruik binnen de Jehovah-Getuigen-gemeenschap, nodigde de tv-makers ook topdokter Karel Decaestecker uit die opgroeide in de Getuigen van Jehovah gemeenschap, maar er op zijn achttiende uitstapte. Samen met Stefaan Van Hecke, parlementslid voor Groen, besprak hij de Pano-reportage, waarin te zien was hoe het misbruik al jaren structureel wordt toegedekt via een intern rechtssysteem.

Stefaan Van Hecke maakt deel uit van de werkgroep ‘Signalement betreffende de afhandeling van seksueel misbruik van minderjarigen binnen de groepering getuigen van Jehovah’. Zelf zei hij:

“Ik heb schrik dat het bewijsmateriaal zal verdwijnen, dus justitie moet héél snel in actie schieten.”

Men kan zich niet inbeelden wat het moet doen als men te horen krijgt

“Dit moet je echt voor jou houden, we willen geen smaad op Gods naam brengen. Je moet ons vertrouwen. We zullen samen nog een keer bidden tot God en dat komt goed.”

Ook valt het op dat de organisatie dan, om haar naam zuiver te houden, het liever had om het slachtoffer het zwijgen op te leggen en zelfs over te gaan om haar of hem uit te sluiten van de gemeenschap. Daarbij moet men beseffen dat zulk een uitsluiting zeer ernstige gevolgen heeft op sociaal en psychologisch vlak. Het is namelijk zo dat de uitgeslotenen door de gewone leden moeten geweerd worden en dat zulks een verbroken contact echt als een zware leemte aan voelt voor die slachtoffers. Verder is er hen voor jaren geleerd dat enkel Getuigen van Jehovah het koninkrijk binnen kunnen gaan. Door hun uitsluiting zou dat dan betekenen dat zij ook het recht op het Koninkrijk zouden verliezen.

Makkelijk is het om te laten uitschijnen dat zij geholpen worden. Maar als iemand binnen de beweging van de Getuigen slachtoffer is geworden van misbruik moet deze volgens de regels in eerste instantie naar zijn ouders gaan of direct naar een ouderling. Die is dan wel verplicht om een interne melding te maken maar hoeft geen aangifte bij de politie te doen. Aangifte bij de politie vinden de Getuigen een exclusieve zaak voor het slachtoffer of de ouders.

In Nederland kon uit onderzoek van dagblad Trouw in 2017 al blijken dat de manier waarop Jehovah’s Getuigen omgaan met misbruikzaken, traumatisch is voor slachtoffers.

Opvallend is dat zij twee maal slachtoffer worden en dan nog eens als vervloekten uitgestoten worden.

Probleem van velen die opgegroeid zijn in de groepering van JG is dat zij zich zo min mogelijk horen te mengen met de buitenwereld, waarbij ze regelmatig van sociale activiteiten worden weg gehouden.

Na weinig contact te hebben gehad met de buitenwereld, behalve om van deur tot deur te gaan om anderen ervan te overtuigen dat hun religie het enige ware pad naar verlossing was in deze laatste dagen van de menselijke geschiedenis, voelen ze zich verraden en afgesloten door hun eigen “familie”. Voor de vromen voelt zulke uitsluiting als letterlijk een doodvonnis, omdat volgens wat ze hebben geleerd hebben, een JG iemand moet zijn die “tot de Waarheid behoort” om het Koninkrijk van God binnen te kunnen gaan.

Jehovahs Getuigen noemen hun versie van excommunicatie uitsluiting, een straf door te mijden, om de gelovigen te bevrijden van slechte omgang met hen die de wetten van God overtreden. Hoewel deze keer niet de dader wordt uitgesloten, maar het slachtoffer waardoor zij of hij als verdreven persoon geen enkel contact meer met Getuigen kan hebben, zelfs beleefde erkenning op straat, totdat zij de beschuldigingen worden teruggenomen en dat zij dan hebben bewezen ‘hun berouw en bereidwilligheid’ om gehoorzaam op te stellen en terug te keren naar de organisatie.

Het is zeer goed dat nu eindelijk enkele mensen uit de biecht durfden klappen.

Een ex-ouderling gaf in de documentaire toe dat zij best de zaak konden toedekken met de  mantel der liefde. Zo werd er gezegd

“We hadden instructies dat je bij seksueel misbruik allereerst contact opneemt met het hoofdkantoor hier in België, en zij zouden je dan instrueren hoe je verder zulke ‘netelige kwesties’ in het belang van de reinheid van onze gemeenschap verder zou moeten behandelen.
En dan is een van de eerste dingen die ze je vragen, of dat meisje of wij er al mee naar buiten gekomen zijn. Er wordt dus bij wijze van spreken letterlijk verteld om geen stappen te ondernemen zoals naar de politie gaan om dat aan te geven.”

Telkenmale ging het bij het treffen met de ouderlingen om het ene woord tegen het andere.

Via internationale klokkenluiders werden ook honderden pagina’s geheime interne rechtsdocumenten en brieven verzameld waarin stap voor stap uitgelegd staat hoe zaken als seksueel kindermisbruik binnenskamers afgehandeld kunnen worden.

Vaak moeten slachtoffer en dader samen verschijnen voor het intern rechtscomité. Als de dader ontkent, moeten er twee getuigenissen zijn, dan pas wordt de dader veroordeeld en uitgesloten van de organisatie. Bij seksueel misbruik is dit bijna nooit het geval. Daardoor heeft het misbruik in veel gevallen geen gevolgen voor de daders.

vertelt ons een ouderling.

“Er zijn nooit twee getuigenissen”,

verklaart een ex-ouderling,

“en hoe droevig dat ook is, dan kun je eigenlijk alleen maar tegen dat meisje zeggen als slachtoffer: het is het woord van je dader tegen jouw woord. Laat de zaak maar in de handen van Jehovah.”

Zo laat de ex-ouderling ook uitschijnen dat in de gemeenschap van de Getuigen heel wat kan wat op andere plaatsen degelijk zou afgestraft worden.

“De getuigen van Jehovah zijn zowat het paradijs voor kindermisbruikers”,

vult ex-ouderling Patrick aan.

“Wij denken dat het tijd wordt dat dit vuile potje wordt geopend.”

Hiertoe is het dan ook nodig dat Getuigen zich niet meer zullen schamen en uit de biecht willen spreken om die boosdoeners aan de schandpaal te brengen. Louis De Wit mag dan wel als woordvoerder van de Jehovahs Getuigen in België de beschuldigingen ontkennen, meerdere stemmen hebben zich ondertussen ook al laten horen.

De organisatie laat weten:

“Veel belang te hechten aan het welzijn van kinderen en te allen tijde door te verwijzen naar de rechterlijke autoriteiten.”

Verder laat Louis De Wit nog weten dat er binnen hun religieuze gemeenschap geen plaats is

“voor degenen die dergelijke praktijken beoefenen”.

Laat ons dan ook hopen dat er degelijk werk van gemaakt wordt om de Naam van Jehovah, en de naam van die organisatie die Gods Naam in haar naam wil dragen, dan ook spoedig gezuiverd mag worden van alle blaam door de rotte vissen er uit te gooien en de slachtoffers op te nemen en te verzorgen zoals het een christen hoort.

Indien je misbruikt bent is er Reclaimed Voicesdat je de mogelijkheid wil bieden om je verhaal te delen. Zij willen naar je luisteren, je zien en je erkennen in de pijn die je is aangedaan. Zij zullen ook vertrouwelijk omgaan met wat je met hen wil delen. Misschien wil je je hele verhaal doen, of misschien wil je alleen maar kort melden dat je ook slachtoffer bent. Belangrijk is dat centraal staat wat jij wil.

*

Nood aan een gesprek? Dan kan u terecht bij Tele-Onthaal op het nummer 106.

Meldingen kunnen ook gedaan worden bij  Stichting Reclaimed Voices

Contact opnemen kan doorReclaimed Voices (seksueel kindermisbruik Jehovah’s Getuige) rechtstreeks te mailen:

Voor Nederland: jouwverhaal@reclaimedvoices.org
Voor België: jouwverhaalbelgie@reclaimedvoices.org

++

Vindt ook

  1. “Jehova’s zijn het paradijs voor kindermisbruikers”: herbekijk hier de “Pano”-reportage
  2. Kindermisbruik binnen de Jehova-gemeenschap: Stefaan Van Hecke hoopt dat justitie snel ingrijpt
  3. Reclaimed Voices: Abuse Survivors Speak Out
  4. Jehovah’s Getuigen zien ‘hetze’ in beschuldiging seksueel misbruik
  5. Hoe Jehova’s getuigen kindermisbruik toedekken: “Paradijs voor pedofielen”

++

In het Engels / English articles

  1. Abuse been kept silent by Jehovah’s Witnesses organisation
  2. Belgian Jehovah’s Witnesses sexual abuse scandal

Politiek en macht eerste prioriteit # 3 Verhoging van Maria en de Heilige Geest

In de vorige artikelen hebben we gezien dat geestelijken van de late derde en vroege vierde eeuw, zoals Athanasius, hun politieke invloed gebruikten om hun geformuleerde ideeën over de Drie-eenheid door te drukken zodat  op het Concilie van Nicea (325) werd besloten dat de Vader en de Zoon “van dezelfde substantie” moesten zijn. 
In het Westen had men Hilarius van Poitiers ( ca. 315367), en in het Oosten Basilius van Caesarea, ook Basilius de Grote[1] (c.330-379), Griekse prelaat, bischop van Caesarea in Cappadocia, en één van de Vier Vaders van de Griekse Kerk met zijn broer Gregorius van Nyssa en zijn beste vriend Gregorius van Nazianze (c.330-390) die de Nicene formule van de orthodoxe leer van de Drievuldigheid (Drie-eenheid) bleven verdedigen en de Niceense geloofsbeleidenis interpreteerden met God als één wezen in drie hypostasen als een te nemen voorwaarde om christen te zijn. Het niet-christelijk idealisme met zijn hoge morele en esthetische niveau boeide hen en men kan zich indenken dat de beleving van de heidenen door hun verering van meerdere goden een grotere devotie bleek te verwezenlijken. De kerkvaders van die tijd waren er van overtuigd dat de toelegging voor een verering van meerdere goden de kerk tengoede zou komen en daarom opteerden zij voor de gratie van de machtshebbers met instemming voor hun godendom te transplanteren naar hun christelijke figuren, zodat de Maagd Maria en andere heiligen ook vereerd konden worden.

De wijding van Hilarius van Poitiers ook gekend als de ‘Athanasius van het Westen’ – Prent uit een 14e eeuws manuscript.

Het arianisme was een belangrijke levensbeschouwelijke stroming. Ook de keizer van het West-Romeinse Rijk, Constantius II, was het arianisme vriendelijk gezind. Hilarius verzette zich tegen de door de keizer geëiste veroordeling van kerkvader Athanasius en daarmee van de geloofsbelijdenis van Nicea, waaraan andere Gallische bisschoppen meededen, en werd daarom naar Klein-Azië verbannen (356359). In deze periode schreef hij zijn hoofdwerk, De Trinitate (‘Over de Drievuldigheid‘). In zijn De synodis seu de fide orientalium (‘Over de synoden of de geloofstrouw van de Oosterse bisschoppen’) gaf hij daar een historische toelichting bij.
In het Griekse Oosten geraakte hij nog veel beter thuis in de christologische strijd en deze zette hij, in 360 teruggekeerd, in Gallië voort, in de eerste plaats tegen Saturninus van Arles op een synode te Parijs (361) en enige jaren later – met weinig onmiddellijk succes – tegen Auxentius van Milaan.

Voorafgaand: Politiek en macht eerste prioriteit #2 Arianisme, Nestorianisme en Monofysitisme

De vroege dagen van het Christendom

2.2.3 Politiek en macht de eerste prioriteit: Verhoging van Maria en de Heilige Geest

De keizer Constantinus voltooide wat Paulus was begonnen –  een wereld vijandig aan het geloof  waarin Jezus had geleefd en wasgestorven. De Raad van Nicea of Oecumenische Concilie in Nicea in 325 bepaalde dat de Kerk en de Synagoge niets gemeenschappelijk zouden moeten hebben, en dat wat er ook van de eenheid van God en van de vrijheid van de mens sloeg of een Joods aspect van verering aanbood, van het Katholiek Christendom moest worden geëlimineerd. Alles wat er maar op zou kunnen wijzen dat Jezus zijn leer op de Joodse leer  zou geschoeid zijn wenste men te verwijderen. Mits vele Joden de volgers van Jezus toch als een Joodse sekte beschouwden, zou het niet moeilijk zijn om  door zich te ontdoen van de Joodse verbondenheid zich als een nieuwe godsdienst te laten opmerken.

De overdracht van de zetel van macht van Rome tot Constantinopel, en het oprichten van het Oost Romeinse Rijk onder Constantinus I gaf aan Klein-Azië, en vooral aan Constantinopel, een belangrijk belang in de geschiedenis van de Kerk voor verscheidene eeuwen. De zeven oecumenische Raden van 325 tot 787 waren allen gehouden in die stad of in haar buurt, en de doctrinaire controversen op de Drievuldigheid en de persoon van Christus werden voornamelijk gedragen in Klein-Azië, Syrië, en Egypte.

Het geërodeerde rots-standbeeld van de godin Cybele op de berg Sipylus, op een vroeg 20ste-eeuwse Franse postkaart

Niet ver van Frygië (ook vaak als Phrygië gespeld) in het midwesten van de Anatolische hoogvlakte in Klein-Azië werd Montan of Montanus geboren in Ardaban (Misië) (?- 195), die zich ontdeed van zijn priesterschap van de godin Cybele en zich geroepen vond om als de profeet uit te geven als de trooster, de Parakleet, van wie Jezus beloofd had dat hij hem in de laatste dagen zou sturen.

De Romeinse Staat keurde en ontwikkelde een bepaalde vorm de cultus van de goddelijkheid van de Staat van Frygië goed. Alsook werd deze door Griekse kolonisten van Klein-Azië aangepast, en werd ze verder verspreid van daar naar het  vasteland Griekenland en zijn verdere westelijke kolonies rond de 6de eeuw vGT. In Rome, werd Cybele Magna Mater („Grote Moeder“) genoemd.  Om priester of priesteres te zijn moest men zich castreren en werden Gallos of Galli genoemd. Deze barbaarse verminking werd gerechtvaardigd door de mythe over Attis, de god van de vruchtbaarheid en minnaar van de Grote Moeder, die zichzelf ontmande onder een dennenboom. Cybeles ‘priesteressen’ gingen de uitgelaten festiviteiten voor in ceremonies met veel drank en wilde muziek, waarbij zij, en veel van haar fanatieke volgelingen, zichzelf met messen sneden. De feesten werden in grote processies gevierd nog tot 268 n.Chr. Ook de Nijldelta godin Isis (Grieks) of Aset (Egyptisch Au Set), dochter van Geb en Nut, de god van de aarde en de godin van de hemel geraakten meer verweven met de christelijke gedachten. De Egyptische Moedergodin Isis stond bekend als vruchtbaarheidsgodin zoals Cybele die in de verering werd opgenomen als evenbeeld van Maria, de moeder van Jezus, zodat deze als de ‘moeder van God’  in de cultus kon worden vereerd.[1]

De Romeinen schreven hun succes tegen Carthago tijdens de Punische Oorlogen toe aan de verheerlijking van Cybele en meerdere volgelingen en gelovigen na Montanus dachten dat hun verzoeken aan de Magna Mater of ‘Moeder Gods’ in vervulling gingen door hun toewijding aan haar.

Toen Montanus zich had bekeerd tot het Christendom nam hij de cultus van zijn godin mee over en nadat hij in een trance was gevallen begon hij aan „het profeteren onder de invloed van de Geest.“ Hij werd spoedig vergezeld door twee jonge vrouwen, Prisca, of Priscilla, en Maxirnilla, die ook aan voorspellingen begonnen. Hij kreeg het bericht dat Christus spoedig zou terugkeren en dat de Heilige Geest nu zou regeren.

Als profeet van God, overtuigd dat de Parakleet door hem sprak, kondigde Montanus de steden van Pepuza en Tymion in west-centraal Frygië aan als plaats van het Nieuw Jeruzalem. Hiervoor maakte hij het grotere Pepuza tot zijn hoofdkwartier. Zijn aanhangers, de Montanisten wachtten op de komst van de Heilige Geest om de plaats van de zoon in te nemen en een meer perfect Evangelie aan te kondigen. De Heilige Geest werd gemaakt tot het voorwerp van een exclusieve verering.

De Kerk moest die verering onderdrukken, maar zowel deze verering van de Heilige Geest als van Maria paste netjes in het raamwerk om de Heilige Drievuldigheid aanvaardbaar te maken. Door  de Anatoolse godin naar Maria te transponeren kon de moeder van Jeshua (Jezus) als de Magna Mater, de Grote Moeder, genomen worden en moest zij wel de moeder van God zijn en haar zoon Jeshua (Jezus) kon dan niet anders dan de reïncarnatie van God zijn. Nu kon zij ook tot de andere figuren  behoren als  „heilig“ of ‘apart geplaatste’ .[2]

Deze Maria verering en het maken van de Heilige Geest tot een godheid,  kwam de machthebbers ten goede en stimuleerde de handel van nog meer beeldjes en gekapte stenen.

Meer en meer werden allerlei figuren uit de heidense traditie overgenomen om als beeltenis plaats te nemen voor ‘heiligen’ uit de stroming van Jezus volgers. De anathema’s of artefacten dat in de oudheid door een bezoeker van een heiligdom aan een godheid werden geschonken geraakten alsmaar meer ingeburgerd in het christelijk geloof. Nu kon de Heilige Geest ook voorgesteld worden en kreeg deze ook een plaats op de offeraltaren en in gebedshuizen naast de vele andere artefacten die hun weg vonden in de gebedshuizen.

De Allerhoogste God, Elohim Jehovah, verafschuwt standbeelden of artefacten die vorm wordt gegeven door de mens voor verering. In het Oude Testament, werd reeds vermeld dat geen beeltenis van God hoorde gemaakt te worden. Voorwerpen die werden gebruikt voor votieve dienstenaanbod, mochten niet hergebruikt worden voor een profaan gebruik . Dergelijke voorwerpen moesten vernietigd worden. Deze voor vernietiging bestemde voorwerpen werden „vervloekt“ evenals gewijd of geconsacreerd. De gewijde beelden of anathema werden populair maar de  Apostel Paulus beschouwde ze ook als verwerpelijke standbeelden of steengravures die zouden moeten worden uitgesloten. Hij sprak over het aan de kaak stellen“ [anathema] of vervloeken „maar ook over het  „ aanbieden aan God“.Voor de eerste Christenen gold het bidden tot standbeelden als een misdaad.

De Apostel Paulus gebruikt de naam van die beeltenissen ook als de verwijzing van wat christenen zich niet mogen welgevallen. Aanbidding van beeltenissen is namelijk iets verwerpelijk voor God. Voor de Allerhoogste is het een vervloeking om met een menselijk ontwerp te worden vergeleken of uitgebeeld. Daarom gebruikt Paulus ‘anathema sit’ om uit te drukken dat “hij zij vervloekt” worde. Afbeeldaanbidders hoorden niet thuis bij de eerste christenen en werden ‘vervloekt’ of uit gesloten.  Eigenlijk zijn het afgodenaanbidders. In de betekenis van uitsluiting (excommunicatie, kerkelijke ban) is de formulering sinds de 4e eeuw tegen verschillende ketterijen gebruikt op particuliere en oecumenische concilies in de geijkte vorm “indien iemand dit of dat zegt (dat in strijd is met de besluiten van het concilie), hij zij in de ban is (anathema sit)”.[3]

Zij die hun liefde aan beelden of standbeelden toonden deden iets tegen de bevelen van God en toonden aan dat zij niet zo zeer hielden van Elohim de Hoogste God maar voorwerpen waren van afschuw en execratie aan alle heilige wezens. Voor de eerste Christenen waren zij zonder schuldgevoelens voor een misdaad die de strengste veroordeling verdient en konden zij als dusdanig niet meer deel uitmaken van de ecclesia. Bij zulke ‘verschrikkelijke daden’ moest overwogen worden hen uit de gemeenschap te verwijderen. Zij werden blootgesteld aan de zin van „eeuwige vernietiging van de aanwezigheid van de Heer“ want zij omhelsden geen blijvend geloof, zoals de zin was van geheel de mensheid vóór het zoenoffer, de rechtvaardiging en heiliging van het bloed van Christus dat de afkoop van zonden toestond.[4]

{{{název}}}

Cyrillus I van Alexandrië (Grieks: Κύριλλος Α΄ Αλεξανδρείας) (Alexandrië, 375-380 – Alexandrië, 27 juni 444) monnik en patriarch van Alexandrië van 412 tot 444. Fel bestrijder van het arianisme.

Het gebruik van het woord „anathema“werd verder gebruikt om een vloek en een gedwongen uitwijzing van de gemeenschap van Christenen te betekenen. Het werd overgenomen en werd de standaardtermijn in de kerk na de heilige Cyrillus van Alexandrië, die zijn 12 anathema’s tegen de afvallige Nestorius (in 413 GT) uitsprak. In de 6de eeuw, kwam het anathema als de strengste vorm van excommunicatie te betekenen dat een afvallige van de Christelijke Kerk formeel gescheiden werd en zijn doctrines veroordeeld; maar ook werd het gebruikt voor minder belangrijke excommunicaties, terwijl het vrije ontvangst van de sacramenten belemmerde, de zondaar verplichtend om zijn zondige staat door het sacrament van vergiffenis (Sacrament van verzoening) te rectificeren.

In de eeuw 4° hield men van de idee van de bewondering van de Heilige Geest en Magna Mater of Theotokos, de Griekse titel van Maria, de moeder van Jezus, vooral gebruikt in de Oostelijke Orthodoxe, Oosterse Orthodoxe, en Oostelijke Katholieke Kerken (het Oosters christendom). Haar letterlijke Nederlandse vertalingen omvatten `god-Drager ` ‘God baarster’ en `wie geboorte aan God’ geeft. De Raad van Ephesus die, in oppositie tegen hen werd verordend ontzegden Maria die de titel Theotokos („wie geboorte aan God“geeft) maar noemden haar Christotokos („wie geboorte aan Christus“ geeft).
In de theologische discussie over de natuur van Christus kwam het tot verschillend woordgebruik, dat voor verwarring zorgde. De mens Jezus maakte van Maria een antropotokos (Moeder van de mens Jezus), maar ook een theotokos (moeder van God). Volgens Nestorius (Nestorius van Constantinopel) kon het “eeuwig voortkomen van de Zoon uit de Vader” niet eeuwig via Maria voltrokken worden, en hij koos daarom voor de alternatieve term “christotokos” (moeder van Christus). Het leverde Nestorius een aanval van Cyrillus van Alexandrië op, die in de nestoriaanse Jezus een eenheid, die pas door de ontmoeting tussen de eeuwige Logos en de tijdelijke mens op grond van genade (van God) en vrije wil (van de mens Jezus) tot stand kwam. Hierin zou Jezus Christus niet pre-existent zijn en bovendien meenden sommigen (m.n. Dioscurus, opvolger van Cyrillus) dat de benadrukte twee naturen in een persoon zou kunnen worden geïnterpreteerd als twee personen (Jezus en Christus) in een verschijning.
Athanasius van Alexandrië in 330, Gregorius de Theoloog in 370, Johannes Chrysostomos in 400, en Augustinus gebruikte allen theotokos.[5] (De formulering Theotokos werd op het anti-nestoriaanse Concilie van Efeze in 431 bevestigd.)

Een 18e-eeuwse Russische pictogram dat verschillende soorten van de Theotokos iconen voorstelt

Naast de incarnatie van God kon nu ook de Geest op de aarde komen en kon hij bemind of aanbeden worden. In 380 zouden anathema’s die door de overspelige Paus Damasus uitgesproken werden, in de Vierde Raad van Rome, de veroordeling uitspreken over hen die zouden ontkennen dat de Heilige Geest moest bemind worden  als de Vader en de Zoon door elk schepsel [6]. Deze anathema’s werden vernieuwd door Celestinus I en Virgilius, en de oecumenische raad van 381 in zijn symbool, dat zijn plaats in de liturgie nam, formuleerde haar geloof in de Heilige Geest, „Wie te samen met de Vader en de Zoon is bemind  en verheerlijkt.“ Deze uitdrukkingen wijzen op de eenheid van de bewondering van de Vader, de Zoon, en de Heilige Geest; namelijk dat de één of andere Persoon van de Drievuldigheid kan bemind worden afzonderlijk maar niet met de uitsluiting van de andere twee.

De idee van een Drievuldigheid, die, aangezien de Raad van Nicea in370, en vooral door Basilicum de Grote of Basilius van Caesarea, ook Basilius de Grote en Vader van het Oosterse Monastieke Leven genoemd, (ca. 330 – 379) , het Katholieke dogma was geworden, werd natuurlijk niet alleen door Joden tegenstrijdig aan hun monotheïstisch geloof beschouwd. De echte studenten van de Bijbel vonden geen reden om in zulk een onderwijs te gaan. Voor hen was de Bijbel duidelijk met woorden zoals “de zoon van God”. Het werd nog slechter wanneer bepaalde Christenen ook deze drie-Ene God, `God de zoon‘ `God de Vader‘ samen met de God „de Heilige Geest [“ Ruaḥ Ha-Ḳodesh“]opvatten als een vrouwelijk wezen dat, haar parallellen had in al de heidense mythologieën.[7]

De respons op de Nieuwe Profetie bracht nog een splitsing onder de christelijke gemeenschappen, en vooral de meer orthodoxe geestelijkheid vocht hard om deze stroming te onderdrukken. Men geloofde dat de Frygische profeten werden bezeten door boze geesten, en dat zijn twee profetessen Maximilla en Priscilla, vrouwelijke presbyters, voorbeelden waren van mislukt exorcisme.

Montanisten, die in de tweede eeuw predikten, en uitkeken naar de komst van de Heilige Geest om  de plaats van de Zoon in te nemen en een meer perfect Evangelie aan te kondigen, gaven zeer veel aandacht aan droomduidingen en extase-ervaringen. Bij hen valt het eindtijd denken vooral op. Hun eindtijdverwachting legde hen een sobere levensstijl op met een strikte publieke en individuele moraal , vol vasten, seksuele onthouding, boetedoening, loslaten van het huwelijk en bereidheid tot het martelaarschap.

Montanus zag zich als de laatste definitieve openbaring en Priscilla bezag zichzelf als allerlaatste  profetes waarna  slechts het einde zou komen.

Hun exclusieve verering van de Heilige Geest werd wel hoog geschat en als een aan te nemen element in de godsdienst verering. Zo kon Gods Kracht als derde persoonlijkheid gestaafd worden.

Na het overlijden van Priscilla in 179 zagen de mensen dat Jezus niet terug kwam en liet het nieuwe Jeruzalem op zich wachten waardoor  aan de eindtijdprofetieën een einde kwam, toch bleef het verder bestaan tot het meer te lijden kwam onder de strenge legislatie tegen het Montanisme door keizer Justinianus I die heerste van 527 tot 565. Enkele overgebleven groepen zetten de beweging echter voort tot in de 9° eeuw.

In 380 werd zo een vervloeking of banspreuk uitgesproken door Paus Damasus, op de Vierde Raad of Concilie van Rome. Er werd  uitgesproken dat wie ook maar zou ontkennen dat de Heilige Geest moet worden bemind worden als de Vader en de Zoon door elk schepsel, deze zou verbannen worden uit de Katholische Kerkgemeenschap.  Deze anathema’s werden vernieuwd door Celestinus I en Virgilius, en de oecumenische raad van 381. De anathemata als versierselen in de gebedshuizen werden nu als een vorm van devotie aangekondigd en de liturgische gewaden en symbolen als tekenen van macht.

De Oost-Romeinse / Byzantijnse keizer Theodosius I zag dat er iets moest gedaan worden om de verscheurde christelijke kerk tot een eenheidskerk te brengen. Alsook wenste hij zijn keizerlijke macht te gebruiken  om de nog zeer grote invloedrijke groep aanhangers van het arianisme, dat door het eerste oecumenische concilie in 325 in Nicea al als ketterij was veroordeeld, zoveel mogelijk uit te schakelen.

De Heilige Geest werd nu door nog meer mensen hoog geschat en als een te vereren persoonlijkheid aanschouwd. Het geloof in de Heilige Geest als gelijkwaardige goddelijke derde persoon van de in essentie éne God werd in de – in 325 in Nicea vastgestelde – geloofsbelijdenis opgenomen.

De heilige drie-eenheid, icoon van Andrej Roebljov (ca. 1400)


[1] Jezus werd aanschouwd als de verwerkeling van God op aarde en werd als  Horus de zoon van Isis  de symbolisering van  het jaarlijks verdwijnen en opkomen van het leven, zoals dat in de landbouw zichtbaar wordt (zie ook: Geboorte van Horus). Het gebruik om poppen van de korengeest te maken bestaat nu nog altijd bij de Kopten. Tijdens de goede week wordt een voorstelling van Christus in de vorm van een mummie op het altaar gelegd van vrijdag tot zondag, omgeven door bloemblaadjes e.d. Vrouwen (mannen niet) vullen ook nog altijd potjes met aarde en zaaien daarin. Dit doet denken aan de tuin van Adonis.

[2] In deze betekenis werd de vorm van het woord anathema ooit (in meervoud) gebruikt in het Griekse Nieuwe Testament, in Lukas 21:5, waar het als „giften“ of “geschenken” wordt weergegeven.

[3] De uitdrukking werd ook gebruikt tijdens het Concilie van Trente (15451563) over de aanhangers van de (vanuit de katholieke leer gezien) dwaling van de Reformatie 126 keer het anathema heeft uitgesproken.

[4] Alternatief, zou de apostel Paulus kunnen voorstellen dat zij die niet van de Heer houden zouden moeten tot God aangeboden worden.

[6] Denzinger, Enchiridion, n. 80

[7] Zoals door vele Christelijke geleerden, zoals Zimmern, in zijn „Vater, Sohn, und Fürsprecher“  is aangetoond, 1896, en in Schrader’s „K.A.T.„1902, p. 377; Ebers, in zijn „Sinnbildliches: die Koptische Kunst „1892, p. 10; en anderen.


[1] Enkele van zijn vermeende ruggenwervels worden bewaard als relikwie in Brugge, namelijk drie in de Sint-Salvatorskathedraal en één in de Sint-Basiliuskapel op de Burg (de Heilig Bloedbasiliek).

+

Voorgaand artikel: Politiek en macht eerste prioriteit #2 Arianisme, Nestorianisme en Monofysitisme

Vervolg: Politiek en macht eerste prioriteit #3 Samengaan van Joodse, Oosterse en Helleense gedachtegoed

English version: Politics and power first priority #3 Elevation of Mary and the Holy Spirit

Mozaïek van Maria als theotokos in de Chora-kerk in Istanboel

Vindt ook:

De belangrijkste concilies

  1. Nicaea I
  2. Constantinopel I
  3. Efeze
  4. Chalcedon
  5. Constantinopel II
  6. Constantinopel III
  7. Nicaea II

Lees meer over:

  1. Doctrine van de Drievuldigheid

  2. Drievuldigheid of Heilige Drie-Eeenheid
  3. Is God Drie-één
  4. De Allerhoogste is het Opperwezen
  5. Drie Heilige Hiërarchen: Basilius de Grote, Gregorius van Nazianze en Johannes Chrysostomus worden in de Byzantijnse Kerken de Drie Heilige Hiërarchen genoemd.
  6. Niet goddelijkheid van Christus toch
  7. God, Jezus Christus en de Heilige Geest
  8. Jezus van Nazareth #2 De zoon van Maria
  9. Jezus van Nazareth #3 De zoon van God
  10. Voorbestaan van Christus
  11. Al of niet verenigen
  12. De ecclesia als lichaam van Christus
  13. Verzamelen of Bijeenkomen
  14. Maken van een kerk
  15. Congregation – Congregatie
  16. Parish, local church community – Parochie, plaatselijke kerkgemeenschap
  17. Kerst en wenslampions
  18. Waarom gaf Jezus Maria aan Johannes
  19. Slechts één ding is nodig
  20. Groei eerste christenen
  21. Is er een komende Eindtijd
  22. Visie op Jezus’ wederkomst van invloed op vraag hoe met deze aarde omgaan
  23. Laatste dagen omroepers

***

Tag Cloud

Zion, Sion and Zsion News and Journal

About Politics, Religion, Culture, Society, Joy, Thank, Praise, Faith, Hope, Love, Community, Freedom, Peace, Islam, Justice, Truth, Patience and much more.

johnsweatjrblog

Doxology rooted in Theology: Nothing more, Nothing less

jamesgray2

A discussion of interesting books from my current stock A WordPress.com site

Unmasking anti Jehovah sites and people

Showing the only One True God and the Way to That God

The Eccentric Fundamentalist

Musings on theology, apologetics, practical Christianity and God's grace in salvation through Jesus Christ

John 20:21

"As the Father has sent me, so I am sending you."

The Biblical Review

Reviewing Publications, History, and Biblical Literature

Words on the Word

Blog by Abram K-J

Bybelverskille

Hier bestudeer ons die redes vir die verskille in Bybelvertalings.

Michael Bradley - Time Traveler

The official website of Michael Bradley - Author of novels, short stories and poetry involving the past, future, and what may have been.

BIBLE Students DAILY

"Be faithful unto death, and I will give you the crown of life." Revelation 2:10

God's Simple Kindness

God's Word Made Simple

takeaminutedotnet

All the Glory to God

Groen is Gezond

van zaadjes in volle grond tot iets lekkers op het bord

Jesse A. Kelley

A topnotch WordPress.com site

JWUpdate

JW Current Apostate Status and Final Temple Judgment - Web Witnessing Record; The Bethel Apostasy is Prophecy

Sophia's Pockets

Wisdom Withouth Walls

ConquerorShots

Spiritual Shots to Fuel the Conqueror Lifestyle

Examining Watchtower Doctrine

Truth Behind the "Truth"

Theological NoteBook

Dabbling into Theology

%d bloggers like this: